Geest rock-’n-roll-pionier Little Richard waart rond op Rhythm & Blues Night in De Oosterpoort

Horen we daar vlak voor het podium een jonge dame het woord flamboyant uitspreken? Ja, dat is het geval. Het is even na achten als het festival halverwege is en de zaak eens flink wordt opgeschud. Aan het T-shirt dat de vrouw draagt, is ook wel te zien waar haar muzikale voorkeur ligt. Sugarmill Slim staat er met sierlijke letters op. En laat dat nou juist een van de excentrieke smaakmakers zijn geweest die de vorige editie kleurde met queer blues punk.

Ditmaal heet dé showman van het festival Les Greene en hij doet het met soulvolle rock-’n-roll. Zijn optreden met zijn rammelende begeleidingsband The Swayzees is rommelig, maar hier wordt wel puur entertainment voorgeschoteld door de soepel bewegende en energieke Amerikaan. Dat hij in de film Elvis (2022), van regisseur Baz Luhrmann, de stem van Little Richard voor zijn rekening nam, zegt genoeg.

Prachtig hoe het pionierswerk van de rasartiest op deze manier doorklinkt. Helemaal als je bedenkt dat Little Richard (1932-2020) in de jaren vijftig baanbrekend was als zwarte muzikant die opzichtig flirtte met allerlei vormen van seksualiteit (Tutti Frutti) en ook nog eens, als een van de eersten, een wit publiek bereikte. Rassensegregatie bestond nog volop in Amerika, maar van woke had niemand toen al gehoord. Tegenwoordig kijkt gelukkig niemand meer op van een (zwarte) queer meer of minder tijdens de Rhythm & Blues Night, ondanks dat rechten van minderheden het zwaar te verduren hebben. 

Het zegt wel wat over het festival dat zo’n kleurrijke Les Greene met enthousiasme door het grotendeels witte publiek wordt ontvangen. Of dat drie decennia geleden ook had gekund? We zullen het nooit weten, maar zeker is wel dat er in al die tijd veel is veranderd. Natuurlijk, conservatieve (blues)puristen zijn er nog, maar mannen met cowboyhoeden en vossenstaarten zie je niet meer langs de vijf podia in het cultuurcentrum schuiven.

Trouwe bezoekers zagen Five Blind Boys Of Alabama al in 1992 op de tweede editie, ditmaal opent de act zonder ‘Five’ in de naam in de namiddag. Inderdaad, een act, net als K3 in steeds wisselende bezettingen. De blijde boodschap is onveranderd, maar sneeuwt wat onder in het stevige geluid van de band, maar de kop is eraf. Meer oudere knarren zien? Het kan met de zeventigers Curtis Salgado en Tommy Castro & The Painkillers.

Ook de Engelse zanger en gitarist Laurence Jones was al vaker in Groningen. Stevige bluesrock waar de een de humor wel van inziet, terwijl de ander hoopt op meer creativiteit en fijnzinnigheid. Ook de Engelse Rob Heron put met The Tea Pad Orchestra uit een rijke traditie. Alsof hij zo uit een vervlogen tijd komt, zo oogt de man. ,,Zo zag mijn vader er vroeger uit”, zegt een zestiger. De mix van rockabilly, blues, swing en country wordt overtuigend neergezet en tekent ook meteen hoeveel kanten je op kan met een verzamelbegrip als rhythm-’n-blues.   

In het Limburgse Ospel noemen ze het gewoon Moulin Blues en daar stonden vrijdag en zaterdag veel dezelfde namen op het programma als in Groningen. Daar nog wel Walter Trout als grote naam, maar die was hier vorig jaar nog. De afwezigheid van echte publiekstrekkers laat zich voelen en zegt tegelijkertijd ook veel over het magere aanbod. Fantastic Negrito kan je er prima bij hebben, maar zagen we hier ook nog tijdens TakeRoot, dat andere Groningse festival dat toch net even wat avontuurlijker aanvoelt, alsof er in americana-hoek meer gebeurt.

Les Greene zien betekent Robert Jon & The Wreck missen. Komt vast nog wel eens weer langs met die gedegen southern rock. Met Jo Harman en Michelle David staan er weliswaar vrouwen in de frontlinie, maar op een geheel van twintig artiesten is dat te weinig. Pleasen is niet waar Miranda and The Beat voor is gekomen. Met de gitaar om zingt de Amerikaanse Miranda Zipse met venijn en de overrompelende gevechtshouding zorgt tegen middernacht voor enig ongemak in de foyer die leegloopt. De soulvolle garagerockers verdienen een beter lot na een uitputtende Europese tournee van meer dan vijftig shows.