Simone Lamsma en het NNO excelleerden in DNK in Assen in Brahms 'Vioolconcert'. Vrijdagavond zijn ze te horen in Drachten en zaterdag in Groningen. Foto: Mariska de Groot
In concertprogramma’s hoor je een enkele keer drie stukken die absoluut niets met elkaar te maken hebben. Zoals deze week bij het Noord Nederlands Orkest, dat donderdagavond in Assen speelde. Maar soliste Simone Lamsma trof in alles de juiste toon.
La Mer van Claude Debussy en het Vioolconcert van Johannes Brahms komen echt uit andere tijden en streken. De Suite Powder her Face uit de gelijknamige opera van Thomas Adès (1971) was weinig meer dan een tamelijk oppervlakkig binnenkomertje.
De programmaflyer noemt het de kers op de taart en deelt ook mede dat Adès het verschil tussen klassiek en eigentijds volledig opheft. Hoezo, op wat voor manier en over welk klassiek of eigentijds heb je het dan? Afgezien daarvan had vaste gastdirigent Kerem Hasan na het applausje na het eerste suitedeeltje de andere twee rustig mogen weglaten. We zouden niet veel gemist hebben.
Spel der golven
Na alle vrolijk getoeter en gepluk van Adès liet het orkest zichzelf optimaal horen in La Mer, waarin het hele panorama aan timbres en muzikale bewegingen met een grote doorzichtigheid onthuld werd. Het middendeel van het zeedrieluik heet Spel der golven, maar eigenlijk is het hele stuk dat.
Als in deel drie de wind er nadrukkelijk bij wordt gehaald neemt het klankvolume toe, maar een orkaan wordt het nergens (die kwamen in Debussy’s zee trouwens ook niet voor). De vele fijn geciseleerde kleinere en grotere solo’s uit het orkest maakten alles nog mooier en of je in het stuk nu echt een zee kunt horen of niet maakt weinig uit.
Simone Lamsma van ijl tot stoer
Brahms was in alle opzichten het grote werk van het programma. Langer dan Adès en Debussy samen en compleet begrijpelijk door zijn doorwrochte traditionele muziektaal. En het heeft ook een prachtig Adagio als middendeel. Het verving twee aanvankelijk geplande middendelen. Brahms noemde het in een brief aan de vioolsolist een zwak adagio, maar dat was zijn vorm van ironie.
Of de muziek kloek Beethoveniaans, smeltend lyrisch of dansend Hongaars was: in alles trof Simone Lamsma (Leeuwarden, 1985) precies de juiste toon, van ijl tot stoer, met prachtige momenten waarin de muziek zichzelf soms bijna wegfluistert. Het orkest was haar meer dan voortreffelijke ondersteuner.
Simone Lamsma (Leeuwarden, 1985) en het NNO zorgden voor prachtige momenten waarin de muziek zichzelf soms bijna wegfluistert. Foto: Mariska de Groot
Concert
Gebeurtenis: Noord Nederlands Orkest o.l.v. Kerem Hasan met Simone Lamsma, viool Programma: Adès, Suite Powder her Face; Debussy, La Mer; Brahms, VioolconcertGezien: De Nieuwe Kolk, Assen Publiek: 450 Nog te zien: 29/5 De Lawei, Drachten; 30/5 De Oosterpoort, Groningen
