Marco Schuitmaker uit Roden: van tv-bezorger tot 51 miljoen streams. Héél Nederland zingt Engelbewaarder. 'Pure gekheid'

Een jongen in een grijze hoodie met een afvalgrijper in zijn hand loopt enthousiast in zijn richting. Hij laat de grijper leunen tegen zijn been en zwaait uitbundig met beide handen in de lucht, terwijl hij luidkeels begint te zingen: ‘Ik weet nu – dat er een engelbewaarder bestaat’. Marco Schuitmaker geeft de jongen een schouderklopje. Die vertelt dat hij ook fan is van Sieneke. ‘Sjalalie sjalala’, heft de jongen aan. „Zal ik Sieneke de groeten van je doen?”, vraagt Schuitmaker. De jongen knikt blij. Dolgelukkig en neuriënd vervolgt hij zijn weg.

We zijn – om een mooie foto te maken – van restaurant Onder de Linden lopend op weg naar het beeld van Ot en Sien, hartje Roden. Het is guur. De Brink is nog deels bedekt met de natte sneeuw van de nacht ervoor. Het tafereel van net geeft het immense succes van Engelbewaarder weer. Iedereen kent zijn nummer. Ik vertel Schuitmaker dat mijn kinderen nog nooit zoveel interesse hebben gehad voor iemand die ik ging interviewen voor de krant. „Wacht even”, zegt Schuitmaker, terwijl hij de bijrijdersdeur van zijn auto opent. Van onder de zitting pakt hij een aantal cd-singles van de hit. „Kijk, dat vinden ze vast leuk”, zegt hij, terwijl hij zijn handtekening erop zet.

En passant excuseert Schuitmaker zich voor de vieze Audi, die een hagelwitte kleur zou kunnen hebben. „Ik was ‘m echt iedere week, maar ik ben zó veel op pad… Afgelopen zondag was ik vrij. Dat was mijn eerste vrije zondag van het jaar.”

De dag na de vrije zondag is gereserveerd voor interviews. Veel doet hij er niet. Zijn manager Ronald Bronsema uit Froombosch beheert de agenda van Schuitmaker en die is met vijfhonderd optredens in dit jaar druk genoeg. Terwijl Schuitmaker zijn verhaal doet voor Vriendin drinkt Bronsema een tafeltje verderop zijn cappuccino. Dat Engelbewaarder zo’n megasucces is, had hij voorspeld.

Bij de opnames van de videoclip in Fraeylemaborg in Slochteren kijken Bronsema en zijn vrouw elkaar al veelbetekenend aan. Daarna gaat het inderdaad in een razend tempo. De plaat wordt goud, platina, dubbel-platina en volgens Bronsema binnenkort nóg meer. Iedereen kent het refrein. Engelbewaarder staat liefst 22 weken aaneengesloten op 1 in de hitlijsten. Het record is met 14 weken in handen van Mariah Carey met haar kersthit All I want for Christmas. Nooit eerder wordt een Nederlandstalig nummer zo vaak gestreamd: 51 miljoen keer. Schuitmaker wordt persoonlijk uitgenodigd bij Spotify. „Nou, dat gebeurt niet iedereen”, verzekert Bronsema.

Na Vriendin is het de beurt aan Dagblad van het Noorden. Daarna is er een afspraak met Warner Bros, verklapt Bronsema. „Je kent Warner Bros? Dat is zo ongeveer de allergrootste op het gebied van films.” Verder zegt hij er niks over.

Een jaar geleden is Marco Schuitmaker een bijna anonieme zanger die in de weekenden optreedt op feestjes en partijen en ondertussen droomt van een doorbraak. Zo lang hij nog thuis bij zijn moeder woont, verdient hij genoeg met zijn muziek. Maar als hij en zijn vriendin een huurhuisje betrekken, is Schuitmaker genoodzaakt om een baan te zoeken.

„Ik bezorgde televisies. Daarna kreeg ik de leiding over de afdeling. Weekends optreden, door de week 60 tot 80 uur werken.”

Tijdens een weekendje CenterParcs met zijn vriendin in de Eemhof in Zuidwolde (Dr.) draait Schuitmaker het meegenomen vinyl van zijn vader grijs; één deuntje blijft hangen in zijn hoofd: Engelbewaarder van Mieke, een nummer uit 1976, geschreven door Pierre Kartner. Het duurt meer dan een half jaar voor Schuitmaker zíjn versie opneemt.

Steeds weer zijn er mensen die hun twijfel uitspreken. Zou je dat nou wel doen? „In het wereldje weet je nooit of zo’n opmerking gemeend is of voortkomt uit jaloezie”, zegt Bronsema. „Maar Marco heeft de gave om door de muziek héén te luisteren. Hij wist precies hoe hij het wilde.”

„Toen ik het voor het eerst bij een optreden zong, merkte ik iets aan de mensen in de zaal: dit is iets aparts. De streams gingen ook harder dan normaal. Het waren er nog niet veel, maar al wel 5 duizend per dag. Dat redde ik normaal nooit. Dit was raar. In twee weken werden het 50 duizend streams. Zo, dat is wat. En twee weken later waren het 200 duizend. Je denkt: een hitje, dat is leuk! Maar verder had ik niks in de gaten. In januari werd het een hype op Tiktok, tijdens carnaval was het een hit in het Zuiden. Daarna draaide Veronica het en haakte alles aan: 538, Q Music. Het ging zo hard: 325 duizend streams per dag! Terwijl ik die 5 duizend al veel vond…”

„Ja, dan gaat de vlag uit. Dat is zo bijzonder! Het was extra leuk voor mij, want heel veel mensen hadden gezegd: ik zou het niet doen. Maar ik volgde mijn gevoel. En dat leidde tot zo’n hit. De tekst was er al, maar deze muziek heb ik zelf bedacht. Steeds weer paste ik de demo iets aan. Het intro, het gebruik van de instrumenten: dat is wat de mensen juist zo leuk vinden. Dat heeft me heel veel zelfvertrouwen gegeven. Dat heeft me laten inzien: anderen twijfelden, maar wat ik dacht dat goed zou zijn, bleek goed te zijn. Je moet blijven bij je eigen gevoel.”

„Ik vind het een hele eer dat ik zo’n hit heb mogen scoren. Dit is pure gekheid. Dit scoort bijna geen artiest, al helemaal niet in het volksgenre. Ik ben blij dat ik degene ben die dat is gelukt. De lat ligt hoger dan zomaar een hit, dus daar kom ik nooit meer overheen. Ik wil muziek maken waar ik me goed bij voel en de mensen moeten het mooi vinden. Zo lang ik dit kan doen, wil ik het blijven doen. Zonder me blind te staren op Engelbewaarder.”

Marco Schuitmaker is geboren om te zingen, zegt hij zelf. Het optreden, het muzikale heeft hij van zijn moeder, die dan – en nu nog steeds – deel uitmaakt van een zangduo. Zijn vader is niet muzikaal, maar schrijft wel teksten voor zijn vrouw. De kleine Marco staat af en toe voor de tv mee te zingen met Jan Smit.

Als hij 8 is, doet hij mee aan een talentenjacht in Musselkanaal. Hij treedt op met een nummer van Marlous Oosting, Als hij ’s nachts piano speelt. Maar de kleine Marco vergeet pardoes de tekst en barst in tranen uit. „Ik wou het zo goed doen.” Omdat ze het zo zielig vinden voor het kereltje mag hij het na afloop nog een keer zingen.

Het huwelijk van zijn ouders strandt als Marco 10 is; hij en zijn twee jaar jongeren broertje verhuizen dan met hun moeder naar Roden. Daar komen ze terecht in een samengesteld gezin. „Op een of andere manier waren we te jong om het te begrijpen. Onze ouders hadden geen ruzie met elkaar. Wij ervoeren nooit wrijving. Er veranderde niet zoveel. Mam bracht onze elke dag naar school in Oude Pekela en haalde ons ‘s middags weer op.”

„Na een jaar ging dat natuurlijk niet meer: 100 kilometer heen en 100 terug. Toen gingen we in Roden naar school, maar waren we al wel gewend aan de nieuwe situatie. Ik heb nooit echt last van de scheiding gehad. En nog steeds niet. Beide ouders zijn weer gelukkig. M’n moeder is opnieuw getrouwd en mijn vader heeft een vriendin met wie we heel goed kunnen.”

Na de basisschool weet Marco Schuitmaker niet welke opleiding hij wil volgen. Uiteindelijk gaat hij maar met zijn vrienden mee die autotechniek doen. „Na twee jaar ging het steeds meer over op elektronica en dat soort dingen. Daar had ik niet zoveel verstand van, dus ben ik gestopt. In rekenen en wiskunde was ik altijd wel goed, dus werd het accountancy.”

„Ik had altijd voor ogen dat ik iets voor mezelf wilde. Accountancy zou ik overal kunnen toepassen. Ik doe mijn eigen aangifte. De eindcontrole laat ik doen door een accountantskantoor. Is die studie toch nog ergens goed voor geweest.”

„Ik wist nooit hoe dat in z’n werk ging. Ik ging zingen omdat ik het leuk vond. Niet omdat ik wist wat ik ermee kon verdienen. En trouwens, dat komt ook pas echt als je een hit scoort. Als je kijkt naar royalties en inkomsten uit streaming weet je dat heel veel mensen niet kunnen leven van muziek. De verdiensten zitten in de optredens, maar daar hebben componisten en tekstschrijvers niet veel aan.”

„Ja, Pierre Kartner wel inmiddels. Ik kreeg nog een leuke mail van Walter, zijn zoon. Die feliciteerde mij met mijn succes en zei dat zijn vader het fantastisch zou hebben gevonden als hij dit mee had mogen maken.”

„Ik kan er niet echt een naam aan geven. Ik heb niet echt een geloof, maar ik geloof wel dat sommige dingen zo hebben moeten zijn. Dat het soms geen toeval is. Ik weet het niet helemaal zeker, maar wat ik zo’n gek verhaal vond…”

Hij vertelt het verhaal dat zijn moeder hem vertelde. Marco was zo’n 4 jaar oud. Elke keer als zijn moeder het jongetje in bed legde en voorlas, zag het mannetje een vrouw op het voeteneind zitten. Beppevrouw noemde hij haar. Elke keer zei hij het tegen zijn moeder: ‘Beppevrouw is er ook’. Steeds was ze er. Totdat de kleine Marco doodsbang werd voor de gedaante. Hij zag haar nu ook overdag. Beppevrouw. Hij huilde. Gilde.

Zijn moeder vertelde het verhaal aan haar zus. Op advies van haar bekeken Marco en zijn moeder een trouwboek van vroeger. Terwijl zijn moeder het boek doorbladerde, bekeek de kleine jongen de foto’s vanaf haar schoot. Totdat hij verschrikt zijn wijsvinger legde op een afbeelding van haar moeder, zijn oma, die zes weken na zijn geboorte overleed. ‘Beppevrouw’, prevelde het mannetje.

Die avond wachtte zijn moeder na het voorlezen tot het moment dat Marco in tranen uitbarstte. ‘Mam’, zei ze, ‘het is nu goed. Je kunt gaan’. Na die dag zag Marco ‘Beppevrouw’ nooit meer.

„Zou ze er toch iets van meekrijgen? Als dat zo zou zijn, is dat toch een mooie gedachte? Met alle geluk dat ik heb gehad, of het nou waar is of niet waar, of je gelooft of niet, is het toch een mooi idee dat er een engeltje meekijkt vanaf je schouder?”

„Ik ben altijd een kluns geweest, haha. In Italië lag ik in een ziekenhuis toen ik in een afdaling viel met mijn step. Slechts gekleed in m’n zwemboek viel ik op het asfalt. Toen ik 16 was, kreeg ik een scooterongeluk waarbij ik de stander in m’n been kreeg. Het werd gehecht, maar het ging ontsteken. Op een zondag ben ik teruggegaan, terwijl ik een dagje had willen wachten. Als ik had gewacht tot die maandag had mijn been afgezet moeten worden. En nu dit succes, misschien heb ik inderdaad wel een engeltje op mijn schouder.”

Het succes van Engelbewaarder is groot. Dit weekeinde staat Schuitmaker vier avonden in Ziggo Dome. Vrijdag en zaterdag op het Muziekfeest van het Jaar in Amsterdam, tussen onder anderen Jan Smit en Mart Hoogkamer, zondag treedt hij op in de show van Vandaag Inside Live. Maandag treedt hij er nog een keer op: op het Bidfood Horecafeest van het Jaar. Alleen door dat ene nummer. Maar hij wil meer. Momenteel werkt hij druk aan meer eigen materiaal. Ooit, zo droomt hij, geeft hij er een eígen concert, met een eigen repertoire.

Als hij terugblikt op dit turbulente jaar, zegt Marco Schuitmaker dat hij wat sneller volwassen is geworden. Neem nou de relatie met zijn vriendin, die hij vierenhalf jaar geleden leerde kennen. „Dit bestaan was wel een uitdaging voor ons. Ik ben veel weg, soms zeven dagen achter elkaar. We kennen elkaar door en door, praten veel met elkaar: wat betekent dit voor ons leven? Maar wij kunnen dit gewoon. Zij staat achter me, gaat mee als ze dat leuk vindt. We hebben op een knappe manier een balans gevonden om dit samen te doen.”

Hij wil haar naam niet in de krant. „Zoals de situatie nu is, ervaren we het als prettig. Als we thuis zijn, is het ook echt privé. Als zij zich ook kenbaar maakt, wordt ook zij publiek bezit. Ze vindt het heel leuk voor mij, maar ze kiest zelf niet voor de media.”

De roem is enorm. Schuitmaker weet het wel; als hij zou willen, kan hij aan de vinger van elke hand tien vrouwen krijgen. „Zou kunnen”, zegt hij. „En de mensen verwachten misschien dat het zo gaat, maar zo ben ik niet. Ik zou niet weten waarom. Ik ben echt gelukkig met mijn vriendin. Zij was erbij vanaf het eerste moment. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moest. Zo ben ik ook opgevoed: dat je goed met geld omgaat, dat niet alles vanzelfsprekend is, de normale dingen, zeg maar. Alles verandert, maar ik sta er nog steeds hetzelfde in.”

En ‘dus’ blijft hij ook in het Noorden wonen. Wonen in de Randstad, where it happens? Dat hoeft van Schuitmaker niet; hij kocht recent een eigen huis in Peize. „En ik blijf in het Noorden. Zeker weten. Ik ben gewoon een noorderling. Ik denk niet dat ik ergens anders gelukkig word. Het is hier rustig, ik kan zelf de drukte opzoeken. Dat is beter dan andersom. Ergens anders ben ik Marco Schuitmaker, de zanger. Vóór deze happening was ik ook Marco Schuitmaker. De mensen hier weten waar ik vandaan kom en die persoon kan ik niet achterlaten. Hier is het normaal, zoals het altijd was.”