Kunstenaar Marcel (59) maakt kunst die je beleeft. Zijn nonnen groeten je op kunstroute Grensloos Kunst Verkennen

Welkom bij Grensloos Kunst Verkennen. In het denkbeeldige klooster van kunstenaar Marcel Slomp (59) knikken nonnen de bezoeker vriendelijk tegemoet. Slomp is een van de zeventien deelnemers die tot eind mei exposeren rond het riviertje Reest bij De Wijk en IJhorst.

Er staat een stevige bries wanneer we elkaar spreken. De pendules met gezichten er op gaan duidelijk heen en weer. „De installatie heeft de zware windstoten van afgelopen nacht prima doorstaan’’, zegt Marcel Slomp geruststellend, terwijl hij de laatste hand aan het kunstwerk legt en de staken nog eens stevig aandrukt. „En dit moet je juist hebben: dat die gezichten naar je toebuigen’’, wijst hij naar boven. „Zie het als een ontvangst; een begroeting. Die nonnen knikken je toe, wanneer je hier doorheen loopt.’’

Toen Slomp door de organisatie van Grensloos Kunst Verkennen uitgenodigd werd om een kunstwerk te maken, gerelateerd aan het Reestdal, wist hij het al snel: „Dit gebied is ontstaan rond een klooster dat hier in de middeleeuwen stond. Daar is nu het landgoed Dickninge’’, wijst hij richting het westen. „Er schijnen daar in de grond nog wat resten te liggen. Verder is niet bekend hoe het er uit zag. Ik vond alleen nog een tekening van een ruïne.’’

De omgeving was toen nog woest en ledig. „Ze noemden het ‘weerbarstig land’, vertelt Slomp, die zijn kunstinstallatie diezelfde titel gaf. In een weiland met hoog gras en vol bloemen en kruiden is een kronkelend pad gemaakt, waarlangs de nonnen je begeleiden naar een hoge poort. „Dat pad is de denkbeeldige Reest, die hier op de grens van Drenthe en Overijssel loopt. Eigenlijk loop je zo de geschiedenis in. Stap voor stap terug in de tijd’’, gaat Slomp ons voor door de poort. „En dan ben je weer in het hier en nu: dit prachtige gebied rond de Reest. Het is een fantastische plek.’’

Marcel Slomp (1966) kan het weten: hij groeide op in Ruinerwold, op een steenworp afstand van hier, en woont tegenwoordig om de hoek, in De Wijk.

Hij treedt pas sinds een jaar of acht als kunstenaar naar buiten. „Eigenlijk geef ik bedrijfstrainingen in aikido.’’ Is dat niet een vechtsport? „Het is de kunst van het niet-vechten’’, legt Slomp uit. „Met aikido zoek je naar harmonie en balans; en naar verbinding.’’

„Maar als kind wist ik al dat ik kunstenaar wilde worden. Ik was altijd al bezig met schetsen, tekenen, fotograferen. Maar van mijn ouders moest ik eerst een vak leren, zoals je vast wel vaker hoort…’’, lacht hij. Zijn broer, Henk Slomp, is al langer kunstenaar. „Die zei: kom eens een keertje langs om te lassen.’’ Zo begon het. En het werk van Marcel Slomp tijdens zijn eerste tentoonstelling goed ontvangen werd, zag hij bevestigd dat hij er mee door moest gaan.

Zijn werken hebben vaste plekken gekregen in bijvoorbeeld de beeldentuin Mariënheem, bij Raalte. Ze staan deze zomer bij Kunsterf Norg, of zijn ook over de grens te verkrijgen bij zijn broer, die tegenwoordig in Frankrijk woont en er een galerie heeft. „Het wordt telkens serieuzer en groter’’, vertelt Marcel Slomp over zijn ervaringen als kunstenaar in de afgelopen jaren. „Dat ik nu hier gevraagd ben en in mijn eigen omgeving iets van betekenis mag maken, vind ik eervol.’’

De pendules met nonnenhoofden doen denken aan de Windvangers, die Slomp twee jaar geleden op Ameland neerzette tijdens de Kunstmaand van 2024. „Dat kan ik mij wel voorstellen. Maar die stonden in een groep, als korenhalmen in een veld, die samen wuiven in de wind. Deze nonnen staan op een rij en zoeken met hun blik verbinding met jou. Ze begeleiden je langs dit pad. Daarmee is dit niet een kunstwerk, dat je even bekijkt. Het is een ervaring. Zulke kunst wil ik maken: die je beleeft, en die je bijblijft.’’