Buiten- en binnenbeelden, een combinatie van vertrouwd en nieuw in beeldentuin Gees

Erik en Esther Dokter openden onlangs het derde seizoen van BIG Art & Garden. En langzaam wordt duidelijk welke aanpak ze hanteren voor het bekende sculpturenpark bij Gees. Zo zijn enkele metersgrote beelden van de Duitse kunstenaar Jörg Plickat blijven staan. En heeft de Nederlands/Franse Bruno Guihéneuf een aantal van zijn sculpturen van vorige keer vervangen door nieuwe.

Het kunstaanbod in de tuin hoeft niet elk jaar vollédig ververst. Kunst van internationale allure kan heus wel wat langer blijven staan, zoals er ook bij andere beeldentuinen in het land wel een mix van vernieuwing en wederontmoeting is.

Zo zien we bij de vijver de enorme schommel terug die er vorig jaar geplaatst is. Het is Sway, een metershoog, glimmend bronzen kunstwerk van actrice en kunstenares Micky Hoogendijk: het silhouet van een voorovergebogen figuur waaraan een grote schommel hangt. Het beeld oogt speels en eenvoudig, maar er zit een heel verhaal omheen van kinderlijke onschuld, ouderschap en bescherming. Bezoekers mogen er op schommelen.

Dit beeld blijft in Gees staan en kan zomaar het nieuwe icoon worden van BIG Art & Garden. Uiteraard naast de 24 meter hoge ladder The sky is the limit van Eugène Terwindt, die al een herkenningspunt is sinds de tijd dat de beeldentuin nog Dehullu heette. Vorig jaar waaide het kunstwerk om, maar is inmiddels in ere hersteld.

Bezoekers refereren nog regelmatig aan de familie De Hullu, vertelt Esther Dokter. „Zij hebben iets bijzonders neergezet en wij mogen daar nu op voortbouwen.’’ In dit beeldenpark speelt de tuin zelf een evengrote rol als de kunst. Bekend is wellicht de aanwezigheid van de opvallende gunnera met zijn mammoetblad. „En laatst bleek bij een telling dat er wel 175 verschillende bomen staan. De tuin heeft nu een officiële 1-ster arboretum-status en we willen de 2-sterren status behalen, door bijvoorbeeld meer bomen toe te voegen’’, vervolgt Dokter, die de dagelijkse leiding heeft bij BIG Art & Garden.

De beeldentuin haalde in de Dehullu-tijd ooit 25.000 bezoekers in een jaar. Dat getal ligt een stuk lager. Komt dat door de moeilijke coronaperiode en de veranderende kunstwereld? „Dat het in 2023 een jaar dicht geweest is, vanwege de ziekte van de vorige eigenaar, speelt misschien nog wel de grootste rol. Dat was natuurlijk heel sneu voor hem. Maar we hebben de beeldentuin weer helemaal op de kaart moeten zetten’’, aldus Dokter. Ze voegt er verheugd aan toe dat er aan het begin van dit nieuwe seizoen al beduidend meer bezoekers geweest zijn dan vorig jaar.

Een manier om meer publiek te trekken, is door in de galerie meerdere tentoonstellingen per jaar te organiseren. Voorheen was deze ruimte vooral een verlengstuk van de beeldentuin en werd er klein werk gepresenteerd van de kunstenaars die buiten exposeerden. Momenteel is er een tentoonstelling van Anton Heyboer. Van de excentrieke kunstenaar uit Den Ilp, die in 1946 nog een jaar in Drenthe gewoond heeft, is voornamelijk expressieve grafiek te zien. „Zijn werk heeft een totaal andere sfeer dan de kunst in de tuin. Daarmee willen we andere belangstellenden trekken.’’

Zus en broer hebben er goede ervaringen mee. Want hiervoor was een tentoonstelling met jonge talenten, onder andere uit de regio. „Hier kwamen ook nieuwe mensen op af, die deze plek dan leren kennen.’’

Een opvallend werk in de tuin is dat van Ewerdt Hilgemann. De Duits/Nederlandse kunstenaar is wereldberoemd om zijn ‘implosies’: stalen vormen, die hij vacuüm pompt, waardoor ze imploderen. Esther Dokter legt uit dat ze goede contacten hebben met Nord Art, een jaarlijkse kunstmanifestatie in Noord-Duitsland. Jörg Plickat speelt er een centrale rol in en kunstenaars tippen elkaar over de unieke beeldentuin in Zuid-Drenthe.

De implosie van Hilgemann is een tegenhanger van de Red fat cube van Matteo Marchetti, een stuk verderop op het grote veld. Die ‘vette’ rode kubus lijkt juist extra opgeblazen. De vacuümgetrokken figuur van Hilgemann heet Danser, en gaat ook een dialoog aan met de zwierige silhouetten van Martha Waijop.

Er zit meer beweging in de BIG Garden: de abstracte vogels van Marcel Timmers, die aan lange dunne staven zachtjes in de wind wiegen. Of de metalen Obelisk van Zdenek Smid, die bij het minste briesje al trilt en vervormt. Of neem de ‘pendules’ van Herman Bartelds uit Enumatil: constructies van steen en messing, waarin zware blokken graniet hangen die ook wiebelen. Het blijft imposant.

En zo blijft ‘Gees’ een combinatie van vertrouwd en nieuw: sommige kunstenaars uit de regio hebben hier wel eens eerder geëxposeerd, onder wie Els van der Glas, Margriet Barends en Fiona Zondervan. Daartegenover staan dan nieuwkomers, zoals de Slovaak Lubo Mikle met een opmerkelijke installatie van afvalemmers, of Marco Flierl uit Duitsland, die in brons werkt, maar daarbinnen zó veel verschillende stijlen, sferen en patins heeft. In BIG Art & Garden is veel te bekijken en te ontdekken.