Het streelt de zintuigen op meerdere manieren. Het is overal weer anders, afhankelijk van plaatselijke tradities en individuele voorkeuren. Je kunt er van alles in uitdrukken. Wie nu nog beweert dat eten niets met cultuur heeft uit te staan, heeft iets niet goed begrepen.
Maar wat doet dat nou in een mediacolumn, eten? Nou, ook in de media kun je er amper omheen.
Ik wou het hier nu niet hebben over de fraaie plaatjes van kunstzinnig opgemaakte bordjes op Instagram. Nee, het gaat me om de televisiezenders die hier in huis het vaakst op staan. We hadden al heel lang het oog op 24 Kitchen, een van oorsprong Nederlandse digitale zender die inmiddels in grote delen van Europa is uitgerold.
De hele dag door programma’s over eten, dat kabbelt lekker door op de achtergrond. Pure kookprogramma’s waarin de chef-kok van dienst doodleuk iets lekkers klaarmaakt - weinig is rustgevender. Afgewisseld met programma’s van meer documentaire aard, als de kok in kwestie op reis gaat en laat zien hoe men in andere delen van de wereld eigenlijk kookt, eet, leeft.
Buitenlands is leuker
De Nederlandse oorsprong ten spijt veren we als regel vooral op als de gastheren en -vrouwen uit het buitenland komen. Jamie Oliver - zijn reputatie is intussen misschien ingehaald door hippere chefs als Yotam Ottolenghi, maar zijn kookstrapatsen zijn even aanstekelijk als maakbaar en zijn sociale insteek - laat iedereen beter eten, schoolkinderen voorop - doet het hart ook al opwarmen.
Heel wat sympathieker dan bullebak Gordon Ramsay, sinds enige tijd trouwens ook al doorgedrongen tot dit kanaal - maar die in die programma’s, doorgaans ook al op verre plekken, ineens een stuk aardiger overkomt. Onderkoeld-grappige Britse smulpaap James Martin is ook al zo geliefd, en wanneer zien we Lorraine Pasquale weer terug?
Grootste favoriet is natuurlijk Anthony Bourdain, inmiddels wijlen maar zijn series zijn nog steeds te zien. Ex-chef-kok, ex-verslaafde, man van het goede leven en de sociale inborst en de grove taal. Sommige van zijn reisseries gaan meer over sociale aangelegenheden dan over voer, maar zo zie je maar: met goed eten kun je alle kanten op.
Serieus grappig
Maar goed, kom ik er pas sinds kort achter dat ik ook Njam TV op de kabel heb! Njam TV is de Vlaamse tegenhanger van 24 Kitchen, bestaat zelfs net even langer (2010 tegen 2011) en is, omdat het Belgen zijn, tegelijkertijd serieuzer en grappiger dan de Nederlandse tegenhanger. Belgen zijn immers sowieso grappiger, én ze nemen eten serieus - wat dus ook goed kan met een glimlach. De slogan is ‘Proeven met goesting’, ik bedoel maar.
Maar waarom ik die ene piepjonge kok zo grappig vind, met tussen oorschelp en koksmuts een Spaanse peper waar gewone mensen misschien eens een potlood stoppen, dat snap ik niet goed. Misschien omdat België ook de bakermat is van het surrealisme.
Ze hebben minder reiskookprogramma’s (zal ik maar zeggen), meer echte chef-koks aan het fornuis, zelfs een serie over sterrenrestaurants. En ze hebben Ottolenghi, toch een beetje de Radiohead onder de koks. Dat sappige Vlaams (niet bij Ottolenghi, natuurlijk) is al eetlustopwekkend, en wordt voor ons Nederlanders nog handzaam ondertiteld ook. Alleen die reclames voor een luxe merk hondenvoer, daar krijg ik jeuk van.
