Trotse moeder deelt succesverhaal van zoon Berry (24), die drie keer cum laude slaagt met dyslexie. ‘Met wil en drive is alles mogelijk’

„Als je wéér cum laude slaagt, bel ik de krant!” Z’n moeder riep het wel eens, net zoals veel mensen wel eens iets roepen. Berry Tromp (24) uit Leeuwarden had nooit gedacht dat ze het echt zou doen. „Hoe trots kun je zijn als moeder?'’, zegt Berry over haar actie. Hij vond het niet erg toen hij hoorde dat ze de krant gemaild had. Integendeel: „Het is vooral gewoon heel schattig.”

In haar mail schrijft Renata Tromp – „trotse moeder die weet wat haar zoon heeft moeten doorstaan” – over een jongetje dat in groep 4 de diagnose dyslexie krijgt en in groep acht het schooladvies vmbo basis/kader. Na een flitsende schoolloopbaan op vmbo en mbo, met uitmuntende cijfers, studeerde hij afgelopen juli af met gemiddeld een negen voor de hbo-opleiding communicatie.

„Wie had dat nou ooit gedacht: een kind met dyslexie dat deze resultaten behaalt in communicatie”, sluit Renata haar mail af. „Hoe mooi zou het zijn om een succesverhaal als dit te kunnen delen, om te kunnen laten zien aan lotgenoten dat ondanks een rugzakje, in dit geval dyslexie, het mogelijk is te kunnen studeren. Als de wil en drive er is, is er van alles mogelijk!”

Berry is het helemaal met z’n moeder eens. Van een jochie dat worstelde met letters en woorden, groeide hij uit tot communicatieadviseur in spe die teksten redigeert en foutloos adviezen schrijft. Dyslexie zag hij nooit als handicap. Hij had gewoon meer moeite met goed leren lezen en spellen dan andere kinderen. Punt. „De kaarten zijn zo geschud, dit is mijn rugzakje en zo heeft iedereen wel wat.”

In Nederland heeft ongeveer 4 procent van de mensen dyslexie, een aangeboren leerstoornis die losstaat van intelligentie. „Waar je ook wel hoort dat het niet goed is om labels op kinderen te plakken, dat ouders daar huiverig voor zijn, ben ik er juist heel blij mee. Als het label erop zit, is de discussie van tafel en kun je de juiste hulp krijgen. Ik kom nu wel een iemand tegen waarvan ik denk: joh, je hebt duidelijk dyslexie en als je dat had geweten had je hulp gehad.”

Zelf herinnert Berry zich nog maar vaag hoe hij in groep 4 werd getest door een onafhankelijk bureau. „Ik ging iedere week naar een logopedist. Zij hielp mij met taalvaardigheid, woordenschat, zinsopbouw en het verbeteren van taalbegrip. Ik weet ook nog dat ik elke avond voor het slapengaan uit een bak met letters woordjes moest maken. Mijn moeder heeft er in het verleden ook heel veel tijd in gestopt: spellingsregels uitleggen, samen oefenen, teksten nakijken.”

Zijn leerkracht in groep 8 keek volgens Berry niet verder dan z’n dyslexie. „Puur op begrijpend lezen wordt je advies naar beneden gehaald. Ik kreeg vmbo basis/kader. Het is kader geworden. Achteraf had ik prima havo kunnen doen, misschien zelfs vwo, maar goed dat is ‘hadden en zullen’ natuurlijk.”

Op het vmbo, Berry ging naar YnSicht in Leeuwarden, leerde hij naar eigen zeggen pas echt goed zinnen ontleden en spellen. „Ik had daar een docent Nederlands, Dorien van der Wal, die heeft me bijna alles bijgebracht. Ze heeft mij zo goed begeleid, de tijd voor me genomen. Echt een topvrouw. Ook Kaya Gülden van Engels heeft ontzettend veel voor mij betekend. Engels is voor een dyslect best wel pittig, maar zij heeft me er doorheen gesleept.”

Als enige van z’n leerjaar slaagde Berry cum laude voor het vmbo. „Ik ben ook gewoon heel ijverig en perfectionistisch. Voor mij is het nooit goed genoeg. Natuurlijk zaten er ook extra uren in, vanwege dyslexie. Bijvoorbeeld bij het maken van verslagen. Ik wist wel wat een komma was, maar niet wanneer hij in een tekst moest, dus zat ie er ook niet in.”

Na een mondelinge intake werd Berry toegelaten tot de driejarige mbo4-opleiding marketing en communicatie. Weer slaagde hij met vlag en wimpel. Op de opleiding communicatie aan het hbo flikte hij dit een derde keer. „Ik heb zelf hard gewerkt én dankbaar gebruik gemaakt van alle extra hulp. Ik kreeg bijvoorbeeld meer tijd voor toetsen. Die had ik ook nodig. Waar een ander een vraag één of twee keer moet lezen om het te begrijpen, moest ik dat wel drie of vier keer doen.”

Inmiddels werkt Berry als project- en communicatiemanager bij communicatieadviesbureau byteffekt in Heerenveen. Van z’n dyslexie maakt hij geen geheim. „Ik heb het niet verteld bij mijn sollicitatie, omdat ik weet dat mijn werkgever er geen hinder van heeft. Ik heb trucjes en ezelsbruggetjes aangeleerd waardoor ik mij goed kan redden. Heel soms komt er nog een mailtje voorbij dat ik niet meteen begrijp en vier keer moet lezen. Maar of dat aan mijn dyslexie ligt? Laten we het zo zeggen: niet iedereen kan even helder formuleren…”