FC Emmen grandioos gezakt. Wie mag er nog op voor hertentamen?

In Emmen kan het ook geen seizoen gewoon eens gewoon gaan. Het voetbaljaar 2025/2026 was er wederom één vol achterklap en afgang. Van intriges in de kleedkamer tot relletjes in het privéleven van spelers. Vrienden werden vijanden en vice versa. Daarbij werd andermaal duidelijk: bij deze club win je samen, maar verlies je alleen.

Dat hoofdtrainer Menno van Dam na het allerlaatste fluitsignaal van het seizoen maar een beetje moet gissen of hij zijn contract in Drenthe daadwerkelijk mag uitdienen is exemplarisch. Hoe hard het gelispel over zijn opvolging ook moge zijn: vrijwillig gaat de oefenmeester natuurlijk niet op het trainerskerkhof aan de Meerdijk liggen.

FC Emmen leek zich in de zomer van 2024 te ontdoen van het succesvolle stramien van triomfators Dick Lukkien en Ronald Lubbers. Met zwaar geschut, onorthodoxe leiding en een tikkeltje mazzel zorgden zij voor de vette jaren in de club, zij het zonder strategische voorraad voor de magere tijden.

In het machtsvacuüm na de Veenkoloniale grootmachten grepen ambitieuze en onervaren stuurlui het roer. Succesvol amateurtrainer en jeugdopleider Nico Haak pakte de technische leiding en trok trainer Robin Peter uit de schoolbankjes van de bejubelde Red Bull-academie in Leipzig.

Met de Oost-Duitse thematiek en laptops vol data kwam ook een buslading spelers van een soort dat ze in Emmen nog niet kenden. Veelal jonge oosterburen met evenveel talent als aantekeningen in hun medisch dossier. Het was van een vooruitstrevendheid dat in de eerste divisie zijn gelijke niet kende. Het leek een sprong in het verfrissende diepe.

Zo’n revolutie heeft tijd en ruggensteun nodig, maar als er één ding niet bestaat in de voetballerij dan is het geduld. De haarscheurtjes in de relatie tussen Haak en Peter werden uiteindelijk onoverbrugbare kloven. Met de ervaren Emmenaaar Alfons Arts werd even kort als krachtig teruggrepen op de herkenbare oude stempel.

Toch koos Emmen afgelopen zomer opnieuw voor het avontuur met een groentje uit het trainersgilde: de fanatieke en voetbalgekke Menno van Dam. Ook hij kreeg een selectie vol opknappertjes en talentvolle tieners als zijn werktuig. Van Dam wist er te weinig raad mee en experimenteerde erop los in speelstijl en wisselende opstellingen. Voor de winterstop was het wisselvallig, bij vlagen zelfs aardig en leuk, maar in het nieuwe jaar werd het Emmen-onwaardig. Alles wat mis kon gaan, ging ook daadwerkelijk mis. Dat lag zeker niet alleen aan de niet te benijden Friese hoofdcoach.

Terwijl de gewezen Robin Peter zijn nieuwe werkgever ADO Den Haag tot kampioen kroonde, werd in Emmen de man die hem naar Nederland haalde op de klinkers gezet. Het vertrek van Nico Haak was een kroniek van een aangekondigde en onvermijdelijke afrekening, maar zal allerminst dé toverformule blijken voor de club in crisis.

Op De Oude Meerdijk lijkt men ondertussen vooral terug te verlangen naar het oude normaal, voor zover die er ooit is geweest bij de club. Keine experimente en liever wat saaiere en voorspelbare acties dan de nu heersende chaos. Daarin past de aanstelling van oud-speler en rechttoe-rechtaan Emmenaar Ernst Söllner als nieuwe directeur voetbalzaken.

Dikke kans dat Söllner en kornuiten een technisch manager aanzoeken die weliswaar veel moet doen, maar in ieder geval geen capriolen mag uithalen. Mogelijk komt daar dus ook nog een nieuwe trainer bij met meer zogenaamd, en het veel misbruikte, club-dna.

Op het verlanglijstje voor nieuwe spelers voorlopig geen excentrieke buitenlandse buitenkansjes meer, maar jongens van de gestampte pot. Ervaren KKD’ers of uitblinkers uit het amateurvoetbal. Trainers en scouts van de club lopen inmiddels de deur plat bij menig vereniging in de tweede divisie.

De wens van FC Emmen was om een stabiele eredivisieclub te worden, de praktijk is dat de club is verworden tot een middenmoter der eerstedivisionisten. Vergeet voorlopig die voorgespiegelde vernieuwde voetbaltempel met 12.500 zitplekken dus ook maar even. De kop staat wel ergens anders naar op het moment.

De club teert nog op het laatste restje krediet van supporters en sponsoren uit de gloriejaren. Die snakken nu vooral naar een samenhangend verhaal van de leiding. Niet de wet van behoud van ellende, maar zeker ook geen fata morgana op drijfzand. Als de eindverantwoordelijken daar serieus werk van maken, ligt er wellicht nog wat hoop onder het puin.