Bij oud-ACV-speler Dennis (27) gaan de voetbaltas en de Bijbel samen. ‘Heer, dank u wel dat ik dit talent heb gekregen’

Een vuistdikke Bijbel ligt op tafel in de kantine van voetbalclub Drachtster Boys. Dennis Hoekstra, speler van het eerste elftal van Drachtster Boys, neemt meer dan alleen zijn voetbal-outfit mee naar de donderdagse trainingsavond. „Ineens kreeg ik dat idee op mijn hart”, vertelt de verdediger over de reden dat hij op donderdag drie kwartier voor de training aanwezig is en een plekje zoekt waar hij de Bijbel neerlegt.

„Ik heb tegen mijn teamgenoten gezegd dat ze dan bij mij terechtkunnen. Met vragen en moeilijkheden. Mijn hart is er voor jullie, heb ik aangegeven. Niet om mijn geloof te uiten, wel om in gesprek te gaan.” Want ja, in de kleedkamer wordt er veel gedold, geroepen en gesproken, maar een een-op-eengesprek heeft de voorkeur van Hoekstra. „Met kleedkamerpraat ga je mee in de massa en blijft de inhoud vaak loos. Tijdens een gesprek is diepgang mogelijk.”

Soms heeft Dennis deze gesprekken ook wel midden in de kleedkamer, te midden van alle drukte. Als hij voelt dat het met iemand van zijn team niet zo lekker gaat. Omdat er familie overleden is bijvoorbeeld. „Dan voel ik met zo’n iemand mee.”

Dat kan prima in een mannenwereld, vindt hij. „Er ontstaat juist een band als je drie keer per week bij elkaar bent voor trainingen en de wedstrijd. Ook tussen gelovigen en niet-gelovigen. Je deelt eerder wat met elkaar.”

Dennis gelooft dat hij niet voor niets in dit team terechtgekomen is. „God heeft mij het talent gegeven om goed te kunnen voetballen. Het is zonde als ik dat niet zou gebruiken. Maar ik ben hier niet voor niets neergezet. Ik kan de anderen vertellen over het geloof. Als degene die Jezus kent en dat uit kan dragen. Die de mensen om mij heen kan vertellen wie Jezus is. Niet dat ik me evangelist voel en gelijk het evangelie zal vertellen, maar van wie horen ze het anders?”

De voetballer werd geboren en getogen in Drachten, in een gelovig gezin. Zijn vader had ook op hoog niveau kunnen sporten, maar dan moest hij op zondag in actie komen en dat was taboe. Ze bezochten de Gereformeerde Kerk waar ze twee keer op een zondag naar toe gingen.

Toen Dennis een jaar of twaalf was wisselde hij de orgelmuziek in voor iets hippers. Hij ging zelfstandig de diensten in de Bethelkerk in Drachten bezoeken. De moderne muziek sprak hem aan. „Ik zat nog gewoon lekker achterin hoor. Met vrienden wat op onze mobieltjes te spelen.”

Rond zijn zestiende ging Dennis meer over het geloof nadenken. „Het is niet zo dat ik één moment heb waarop ik ineens gelovig werd. Het is gegroeid.” Voor iemand die is opgegroeid met kerkgang en alleen op christelijke scholen zat, was het een hele overgang naar de afdeling jeugd onder 19 van SC Heerenveen. Als 16-, 17- en 18-jarige leefde hij het leven van een profvoetballer.

„Daarvoor moest ik helemaal uit mijn comfortzone van de christelijke bubbel. Dat was goed, maar ook spannend. Het is een wereld die maar voor één doel gaat. De beste prestaties leveren. In mijn hoofd leefde toch dat er meer is dan dat ene doel. En ook meer dan zondag naar de kerk gaan en de rest van de week je ding doen. Daarin voelde ik mij weleens eenzaam.”

Dennis noemt zichzelf als voetballer op dat niveau iemand van de middenmoot. Hij kreeg wel de kans om door te gaan bij SC Heerenveen. Zijn studie – hij is inmiddels financieel controller – vond hij echter ook belangrijk. Daar kwam dat gevoel van eenzaamheid bij. „Dat er niemand was die zo geloofde als ik. Het was een moeilijke keus, maar ik ben gestopt.”

De voetbalcarrière werd voortgezet bij ACV in Assen, een aantal jaar bij Drachtster Boys, twee jaar bij Harkemase Boys en inmiddels voor het tweede jaar terug bij Drachtster Boys.

Het gevoel dat hij bij SC Heerenveen meer moest betekenen ging ver. Er was een hele periode dat hij als eerste in de kleedkamer probeerde te zijn. „Dan bad ik tot God: als iedereen komt, mag ik dan getuigen? En ik zegende de ruimte.”

Zijn teamgenoten hielden rekening met hem. „Je kent dat soort grappen wel dat je onderling gaat opscheppen wat je zou doen om 1 miljoen euro te winnen. Dan gaan ze het hele rijtje af, maar bij mij vroegen ze dat niet. O nee, jij gelooft, zeiden ze dan. Ze wisten dat ik er anders in sta.”

De Surhuistervener was en is nog steeds degene die er wat van zegt als er gevloekt wordt. „Dan geef ik aan dat ik dat niet fijn vind of vraag of ze wel weten wat ze zeggen.” Uit zijn kring bij Harkemase Boys hoort hij dat het daar doorwerkt. Daar zeggen ze nu nog: niet vloeken om vervolgens te constateren: o nee, Dennis is hier niet meer.”

In Surhuisterveen kwam hij terecht toen hij zes jaar geleden met zijn vrouw trouwde die daar vandaan komt. Binnenkort verhuizen ze van een huurhuis naar een koophuis en er is een kind op komst. Samen zijn ze actief in de Bethelkerk, waar zijn vrouw zingt en hij met jongeren werkt. „Er wordt zoveel getrokken aan jongeren. Het is een moeilijke tijd. Als het kan wil ik ze iets meegeven. Wat het geloof mij heeft gebracht. Ik haal er rust en vrede uit.”

Hij kan zich niet heugen dat hij ooit vervelende opmerkingen heeft gekregen over zijn overtuiging. „Een ander wordt misschien uitgelachen, maar over mij zeggen ze dat ik een van de weinigen ben die dit zo kan doen. Omdat ik zo’n rust over me heen heb.” Die rust is er niet zo maar, weet Dennis. „Onderweg in de auto naar mijn werk of de sport bid ik ervoor. Dat ik het lichtpunt mag zijn. Dat ze naar mij toekomen. En dat ik in het veld anderen help en positief blijf.”

Op een van de bijbelstudies die Dennis bij Bethel volgde leerde hij over de huddle. Dat sporters even kort bij elkaar komen in een cirkel om elkaar te bevragen hoe het is en om het teamgevoel te versterken. „Het gaat er ook om hoe je met je tegenstander omgaat of met blessures. Word je boos bij een vuile overtreding of geef je die persoon de hand? Als verdediger probeer ik met de spits van de tegenpartij in contact te komen. Als er dan wat gebeurt, is de sfeer luchtiger.”

Vlak voor de eerste en tweede helft legt Dennis even zijn handen open ten teken van bidden en vraagt dat hij zich positief mag gedragen. „Ik besef dat ik niet degene ben die goed voetbalt. Dat talent heb ik gekregen. Ik dank de Heer dan ook altijd dat ik dat talent gekregen heb.”

Of hij daarmee een ‘christen-voetballer’ is? Die term zal hij zelf niet snel gebruiken. „Ik ben wel een christen in de sport. Heb er een radar voor om te zien dat mensen er wel over willen spreken. Maar ik zal het geloof er nooit doordrukken.”

Elke dag begint voor Dennis met een poos stil zijn. Om te bidden of Bijbel te lezen. „Dan vraag ik God om kracht.” Keuzes in het leven, zoals naar welke voetbalclub, legt hij voor in gebed. „Natuurlijk krijg ik niet letterlijk antwoord. Maar als ik voorleg welke keus ik ga maken en ik ervaar daarna rust, dan voelt dat goed. Als ik er dan op terugkijk, ervaar ik dat dit niet zo maar zo gegaan is.”