Aanvallers karig beloond op NK wielrennen in Ede

Omdat er vanwege de NAVO-top geen motoragenten beschikbaar waren voor de begeleiding van de pelotons op dit NK gaf Nijmegen het nationale kampioenschap terug. Ede nam het stokje over en wist met hulp van het Motor Begeleiding Team (MBT) uit Assen en natuurlijk organisator Thijs Rondhuis uit Leek dit NK te redden. Omdat het parcours van de wedstrijd over de Biblebelt voerde, werd er alleen op zaterdag gefietst. En moesten de beloften samen met de profs op pad.

Zo sprintte Thom van der Werff uit Annen in het wiel van WordlTour-collega Casper van Uden van Picnic-PostNL naar goud bij de beloften. En werd hij ook nog eens verdienstelijk tiende in het gecombineerde kampioenschap. Keurig tussen de mannen die naar de Tour de France gaan (zoals winnaar Danny van Poppel en bronzen Dylan Groenewegen) en Giro-uitblinkers als Olav Kooij (zilver) en de al gememoreerde Van Uden (negende).

Het was niet de afloop waar de andere noorderlingen naar uitkeken. Wellicht geïnspireerd door de late uitval tijdens het NK in 2019 (ook in Ede) van Emmenaar Elmar Reinders, die toen maar net zijn poging zag stranden. Tibor Del Grosso uit Eelde meldde zich in een kopgroep met daarin ook kleppers als Mike Teunissen en Nederlands tijdritkampioen Daan Hoole. Ze werden echter teruggehaald.

Axel van der Tuuk uit Assen (nog zo keurig derde op het NK tijdrijden eerder die week) liet zich ook zien en de uitval van Bauke Mollema (Zuidhorn) in zijn eentje, bracht de handen in een druk bezocht Ede ook op elkaar. Maar net als de laatste aanvaller Martijn Rasenberg moesten zij zich voegen naar de wens van de teams van Visma-Lease a Bike (Kooij) en Picnic-PostNL (Van Uden en Van der Werff) om er een sprint van te maken. Iets waar Danny van Poppel handig van profiteerde: met een ultieme sprint wist hij Kooij toch nog te verschalken, die zo voor de derde keer op rij zilver omgehangen kreeg.

De frustratie van Del Grosso, Mollema en Van der Tuuk werd niet gedeeld door Thom van der Werff uit Annen. De 20-jarige Drent uit de opleidingsploeg van Picnic-PostNL moet het juist van een sprint hebben en wordt geroemd om zijn durf om zich er brutaal ‘tussen’ te gooien als de sprinters zich op de vierkante centimeter door openingen wurmen om hun sprint in te zetten. Hij kon de opsteker gebruiken.

„Een jaar geleden dacht ik dat ik niet meer zou fietsen”, erkende de zoon van oud-topamateur Freddie. „Ik had een zenuwbeschadiging aan mijn been en heb een half jaar aan de kant gestaan. Dit jaar ging het beter en ik mocht onlangs met de WorldTour-renners van ons team de Ronde van België rijden. Daar voelde ik al dat er wat inzat. En vandaag kon ik in het spoor van Van Uden – we wilden zijn sprint natuurlijk niet verstoren – met de eersten door de laatste bocht. Toen zag ik al dat er niet veel beloften in de buurt waren en ben ik er vol voor gegaan. Man, deze opsteker kan ik gebruiken…”

Een eindje verder zat Tibor Del Grosso in het zadel wat ongelovig naar zijn fietscomputer te kijken. „Je ziet wel dat we er alles aan gedaan hebben om er een aanvallende koers van te maken. Met meer dan vijftig per uur reden we in het rond. Maar nooit sloeg iemand een serieuze kloof. Het was onbegonnen werk. Ik wil heel graag nog eens nationaal kampioen bij de profs worden op de weg, maar dat zal nog even moeten wachten.”

Bij de vrouwen deed Lonneke Uneken uit Veendam een soortgelijk verhaal. Samen met VolkerWessels-ploeggenoot Eline Jansen opende zij de koers. De snelle vrouw uit Groningen tekende daarbij op voorhand niet voor een sprint. „Waarom zouden we met Lorena Wiebes (die uiteindelijk toch won, red.) naar de streep rijden? Ik heb dit jaar nog niet het signaal gehad dat ik haar zou kunnen verslaan. We hebben er in ieder geval koers van gemaakt. Ik ga me nu via een traingingskamp richten op mijn volgende doel: de Tour de France Femmes, die start over een kleine maand. Een mooie wedstrijd om ons opnieuw in de kijker te rijden.”