Nooit, nooit, nooit zal ik met pensioen mogen. Ik zal niet leren vissen, ik zal niet leren haken, ik ga nooit op tuinreis door Zuidwest-Engeland in dit aardse bestaan. Nooit zal ik langs de kant van de weg domino met mijn vrienden kunnen spelen, noch zal ik met ze op een duo-scootmobiel langs onze favoriete kroegen gaan om daar een citroenjenevertje te drinken ook als is het pas half twee.
Ik zal niet op schildercursus kunnen om daar te zeuren over mijn artrose, ik zal niet een vrijwilligersfunctie op mij nemen bij het smartlapkoor of de volleybalclub. Als mijn zoon op dezelfde leeftijd een zoon krijgt als dat ik hem kreeg, zal ik nauwelijks kunnen oppassen. Opa moet nog fulltime werken. Tot minstens mijn 72ste werkend lid van deze maatschappij.
Dus zal ik ook nog jaren columns schrijven. Die columns gaan dan al talloze keren over hetzelfde, maar omdat iedereen ook al jaren vastzit in datzelfde, is het eigenlijk voor niemand een probleem. Dus pak ik mijn laptop maar weer, kraak ik mijn vingers. Zoek het nieuws op, lees hetzelfde: de wereld draait zijn rondjes en gaat nooit ergens anders heen.
Oude rot Jetten
Ik schrijf over Rob Jetten die een heel stuk ouder is geworden. Grijzer, kaler en allang ingehaald. Door weer een politieke belofte met nog weer vlottere babbels. Wat Rob er niet van weerhoudt om overal over mee te willen kletsen. Hé, wil er nog iemand een tip van oude rot Jetten? En de jonge D66’ers fluisteren tegen elkaar: „Die hele verhoging van de AOW-leeftijd zoveel jaren geleden, was dat nou echt zo’n goed idee?”
Veel erger eraan toe is onze Henri. Die heeft zo’n oude-mannenneus ontwikkeld, terwijl hij dronk toch nooit zoveel? Hij heeft zo’n oude-mannengeurtje, zo’n oude-mannenhoest, zo’n oude-mannenpiepstem gekregen. Zijn oren worden ook zo groot, zijn jasjes zitten raar, vlekken in zijn broek, haar zonder fut. Hij was toch de droomprins van de christendemocratie? De Rotterdamse dominee die het CDA kwam redden? In plaats daarvan laat hij soms zijn hoofd op een dossier rusten om stiekem een uiltje te knappen. Houdt hij debatten niet meer vol, omdat hij op de helft moet plassen. Morst zijn eten in het Tweede Kamerrestaurant. Overweegt een slab.
Een enorme jas van bont
Ten slotte is daar nog Yesilgöz. Als grande dame van de VVD viert zij haar 70ste in een enorme jas van bont. Stola na stola heeft zij om haar hals geslagen, nog steeds windt zij de jongste journalisten om haar vinger, de rimpels heeft ze schitterend verhuld met een flinke laag make-up. Alleen als ze thuis is, durft ze aan zichzelf toe te geven dat er de laatste maanden iets verkeerd voelt. Ze had het ook bij haar voorganger Mark Rutte gezien, maar die was toen een stuk jonger, toen nam ze het niet serieus. Maar de laatste tijd beginnen haar dingen te ontglippen. Het is niet fijn wanneer je als VVD-politica niet alleen dingen expres, maar ook per ongeluk vergeet.
Nee, nooit, nooit, nooit zal ik met pensioen mogen. Nooit zal ik het verpleeghuis noodgedwongen delen met Henri, Dilan, Rob met wandelstok. Waar wij, tot elkaar veroordeeld, de strijdbijl wel zullen moeten begraven. Met een kleffe kokosmakroon reflecteren op onze hoogtijdagen. Niet zo luid oude besjes, het werk moet nog gedaan worden, dus zet nog even een tandje bij!
