We waren zeg maar vroeg. Het was 4 uur ’s middags en het concert van Nick Cave and the Bad Seeds begon om half 8, terwijl neef Herman er zelfs om 3 uur had willen zijn.
„Nergens om hoor”, zei ik op een terras in het centrum van Lingen, „we zitten hier prima, maar wat was jouw plan daar eigenlijk bij?”
Hij legde uit dat het verkeer bij Köln, waar hij een fabriek bouwde, zo onvoorspelbaar was dat hij er 2, 3 of 5 uur over zou kunnen doen.
Neef had de dag ervoor via de app voorgesteld om een hapje te eten bij een steakhouse, waarvan de eigenaresse een ‘beetje vreemde achternaam had’: Sandman. Misschien wel familie.
„We gaan geen DNA-test doen toch?”, vroeg ik voor de zekerheid.
De deuren waren echter dicht, net als van het Italiaans restaurant ernaast. Beiden gingen pas om 5 uur open.
„Terrasje”, besloot ik, „even wat drinken.”
Hij wist de weg want hij had een jaar of twee in Lingen gewoond. Ook om een fabriek te bouwen, geloof ik. Toen we zaten pakte neef direct de menukaart. „Hier wat eten toch?”
Ik: „Niet meer bij Sandman?” Hij: „Moeten ze maar open zijn.”
Een Jägerschnitzel leek me wel wat. Had ik in jaren niet gehad en we waren tenslotte in Duitsland. Bij zijn bestelling keek ik bedenkelijk, net als de serveerster: „Currywurst mit Pommes Frites, ohne Curry.”
Terwijl het meisje hem probeerde te begrijpen riep ik er tussendoor: „Curryworst zonder curry? Man, dat is hier het nationaal gerecht. Jij bent de eerste ooit in Duitsland die dit bestelt. Hoe dan?”
Neef legde uit dat hij de saus afschuwelijk vond en voegde eraan toe: „Und die Wurst nicht in Stückjes, oder wie sagt man das?”
