Wethouder Guido Rink (45) blijft altijd verliefd op Emmen. ‘Ik kom hier niet weg, maar ga ook niet meer weg’

Het leven van Guido Pascal Rink begon op 16 februari 1981 in Krimpen aan de IJssel, pal onder de rook van Rotterdam. Hij groeide op in Etten-Leur, waar de familie – vader Gijs, moeder Monique, broer Serge, zus Davina en Guido – heen verhuisde toen hij 4 of 5 was. Hij was amper 19 toen hij huis en haard verliet voor Emmen, niet wetende dat daar zijn toekomst zou liggen.

„Mijn jeugd was handbal. Ik was meer in de sporthal dan op school. Op zolder hadden Serge en ik onze gezamenlijke slaapkamer. We sliepen in een stapelbed. Een ideale goal natuurlijk. Ik keepte en hij kwam vanuit de gang zó door de deurpost heen vliegen en gooide op het doel. Daar zijn heel wat lampen gesneuveld.”

„Mag je wel zeggen: we schelen vier jaar, dus er was behoorlijk wat krachtsverschil. Een scharminkel tegen iemand die vol aan het trainen was.”

Op zijn 15de vertrok de doelman naar eredivisieclub Tachos, waar hij oorspronkelijk in het tweede keepte. Al snel maakte hij zijn eredivisiedebuut in Waalwijk.

„Wolluk.”

Na vier jaar vroeg E&O of Rink naar Emmen wilde komen. Die vraag kwam op het juiste moment. Het was een mooie aanleiding om een eigen leven op te bouwen. Zijn ouders scheidden toen Guido 12, 13 was en op dat moment gingen zijn broer en zus uit huis. Hij had lang genoeg tussen twee vuren geleefd.

„Het was een mooi moment om uit huis te gaan. Sommigen doen dat om te gaan studeren, ik deed het om te handballen. Ik ging naar een nieuwe omgeving en iedereen die ik zou leren kennen, kende ik vanuit mezelf en niet door mijn familie.”

Zijn nieuwe leven begon Guido Rink in Emmen, dat – toen de huidige A37 nog geen snelweg was – ongeveer drie uur rijden was vanuit Etten-Leur.

Rink kwam er terecht in een omgeving die hem paste als een jas. Bij het E&O van trainer Peter Portengen ontmoette hij jongens als Mark Bult, Edwin Renting, Erik Huizing, Jan Gerald Mulder, Michiel Lochtenberg en Mart Aalderink, die – net als hij – deel uitmaakten van Jong Oranje.

„We waren allemaal 18, 19 jaar. We zaten bij Jong Oranje, trainden in totaal tien keer in de week. Zaten in zo’n stramien. Terugrekenend verdienden we een kwartje per uur, maar we investeerden in iets wat echt leuk was, iets waar je applaus voor kreeg.”

„We werden een vriendengroep, maakten met elkaar plezier. Ik werd opgezogen in het sociale leven hier. De groep gaat op pad, heeft vrienden. Ik heb nu nog vrienden die vrienden zijn omdat het toen vrienden van vrienden waren.”

„Brabanders zijn Bourgondisch, Rotterdammers zijn bluffers. Maar Drenten zijn niet per se stug. Als ik een keer niets te doen had, fietste ik naar Edwin Renting in Achterste Erm. Ik kwam bij de boerderij, maar zag niemand. Ik ging door de achterdeur naar binnen, maar zag niemand. Ik ging aan de keukentafel zitten. En na een tijdje kwam pa Renting binnen en zei: ‘Heb je nog geen koffie voor jezelf gepakt?’ Dat vind ik mooi.”

Het geluk lachte Rink toe, ook in de liefde. In de sporthal in Emmer-Compascuum ontmoette hij in 2004 tijdens een training van Jong Oranje Nicoll, die bij DOS speelde. Op 26 maart spraken de twee voor het eerst af in Hotel Boshuis, waar Rink woonde. Enkele maanden erna vertelde ze hem op de terugweg van zijn laatste tentamen van zijn studie communicatie dat ze zwanger was.

Kort daarvoor kwam na vier seizoenen een abrupt einde aan het Drentse hoofdstuk. E&O koos ervoor om doelman Jan de Bakker terug te vragen en Rink trok zijn conclusies. „Ik vond het lastig, maar ik wilde spélen. En ik dacht ook: wat ik hier in de afgelopen tijd heb opgebouwd, kan ik ergens anders ook.”

Rink vertrok naar V&L in Geleen. De zwangere Nicoll reisde nu en dan naar Limburg en zo gauw Guido kon, kwam hij naar Drenthe. Maar al na één jaar in het zuiden kwam Guido Rink erachter wat hij in het noorden had achtergelaten.

„Met hangende pootjes.”

„Vrienden. Mensen die je verder hielpen. Tussen twee trainingen door zorgden de kookmoeders van E&O voor het eten. Die sloegen ook wel eens moederlijke arm om mij heen. Je weet hoe moeders zijn als ze zien dat een jongen eenzaam is. Dat zagen zij en dat miste ik.”

„Ik heb gemerkt wat naoberschap betekent. En ik spreek het ongetwijfeld verkeerd uit. Maar dat is wat hier leeft: als je zelf beweegt, zijn er altijd mensen die je verder helpen. Naoberschap betekent: omzien naar elkaar en helpen waar je kunt. Een arm op de schouder. Voor elkaar klaar staan als het nodig is. Dat is waarom ik hier goed aard. Dat is wat mij bindt aan deze regio.”

„Ik heb daar meegemaakt dat ik langs ging bij teamgenoten die op kamers in Maastricht woonden. Ik had niks te doen, dus belde aan. En zij zeiden: ‘Wat doe je hier? Wij hebben geen tijd’. Tsja. Bij Renting kon je altijd naar binnen. Die mentaliteit miste ik. Die achterdeur-mentaliteit.”

De kookmoeders en zijn bezoekjes aan Renting, die – op het oog – kleine dingen, bepaalden zijn verdere leven, zegt Rink. „Daar is de basis gelegd voor wat ik doe, omdat ik vind dat de regio ondergewaardeerd wordt. We verdienen meer dan dat er aan ons gegeven wordt.”

Rink keerde terug in Drenthe en vervolgde zijn carrière onder de lat bij Hurry-Up in Zwartemeer. Nadat hij in 2013 stopte met handbal vanwege slijtage aan zijn heupen, koos hij voor de politiek. Ondertussen had hij gewerkt als docent Nederlands, een eigen uitzendbureau gerund en was verantwoordelijk geweest voor de planning van de Studieboekencentrale. Toen Bouke Arends in 2018 burgemeester werd in Westland, vulde Rink de vacante positie van wethouder in.

„Dat Drenten niet stug zijn. Maar op het moment dat jíj zegt: ‘Ik kom uit het Westen en denkt het beter te weten’, dan krijg je het moeilijk. Hier heerst iets van: kom eerst maar eens met ons meedoen en dan kijken we verder. Ik vertel dat ook op avonden voor nieuwe inwoners.”

„Stel dat je naar een verenigingsavond gaat en er moet iets gebeuren. Iemand stelt de vraag: wie wil dat doen? Zoiets ís al besproken, onderling beklonken. Wees dus niet te snel met je vinger opsteken. Want dan zeggen ze: daar heb je weer zo’n westerling die ons komt vertellen hoe het moet. Vraag liever hoe je kunt helpen. Tegelijkertijd heb ik ook mijn vinger opgestoken. Anders had ik hier niet gezeten.”

„Daar voel ik me het meest thuis. De solidariteit. Dat je deelt wat je hebt, niet wat je over hebt. Zo heb ik dat zelf ook ervaren. Als ik de stemwijzer invul, kom ik niet uit op honderd procent PvdA. Maar hij staat wel altijd bovenaan.”

„Elke partij claimt z’n domeinen en het sociaal domein past dan meer. Maar wij vinden economie ook belangrijk: werk is het beste medicijn om zelfstandig te kunnen leven.”

„Ik ben ook wel liberaler dan de gemiddelde PvdA’er. Ik ben fan van een vrije economie. Zo open mogelijk, zodat je zoveel mogelijk kansen benut. Als je kadert, laat je kansen liggen. Ik denk dat sommigen niet eens weten dat ik van de PvdA ben. Ze zijn er wel van overtuigd dat ik het beste voor Emmen wil.”

„Ik ben daar trots op. Eens in de drie weken was ik in Brussel om het verhaal van Emmen over te brengen. Hoe beter ik dat verhaal vertel, hoe beter voor de regio. Na 1 mei wil ik het netwerken en mijn kennis combineren.”

„Mijn netwerk ligt in Brussel en Den Haag, maar ook in Emmen. Ik heb nog niks concreets, maar blijf in deze regio. Ik zeg altijd: ik kom hier niet weg, maar ga hier ook niet weg.”

„Klopt. Ik heb voor de klas gestaan: de O van onderwijs, ik heb een eigen bedrijf gehad: de O van ondernemen en als wethouder de O van overheid. Ik ben altijd een van hen. Je kunt altijd inspelen op de belevingswereld van de ander.”

„Ik hoef geen rust, maar wel behoefte aan regie in mijn agenda. Een goed voorbeeld: Jeroen Mulder, raadslid en een vriend van me, heeft parkinson en vroeg me in oktober 2024 of ik mee wilde naar een concert in Duitsland. Ik wist al meer dan een jaar van tevoren dat ik die donderdag niet zou kunnen. Nou, straks kan ik zelf schuiven.”

„Ik ben trots en dankbaar dat ik het mocht doen. Het was een eer. Ik mocht dit doen omdat ik eerder voor anderen iets heb gedaan. Mensen hebben op mij gestemd omdat ze het me gunnen.”

„Ik voel me geen buitenstaander meer. Als er iets beklonken zou zijn, dan is het met mij. Deze regio zit in mijn vezels en ik blijf altijd een ambassadeur. Als ik met mijn familie praat, zeggen ze: ‘Daar heb je hem weer met promotiepraatje voor Drenthe’.”

„Haha. Ik heb geen Drents dialect, wel een Drentse tongval. Je hoort aan een bepaalde intonatie wel dat ik hier al 26 jaar woon. Ach, in Drenthe blijf ik een Hollander en in Holland ben ik de Drent. Maar in deze regio voel ik me echt thuis, hier kom ik weg.”