Wie zijn die jongeren op fatbikes? ‘Ze wéten hoe het gros van de mensen over hen denkt’

Stèfanie Feijen zag het direct toen ze pas geleden haar voordeur uit stapte. Op de stoep hing een meisje met een fatbike die onder de roze diamanten zat. ,,Zo, mooie fiets, zelf zo gemaakt?’’, zei ze vrolijk tegen het meisje. Dat wist niet hoe ze moest reageren.

,,Ze stotterde ervan, ze wist niet wat ze hoorde. Iets positiefs, dat gebeurt ze zelden’’, zegt Feijen. Zij is hoofd publiek van Jonge Harten in Groningen, een theaterfestival voor jongeren dat dit jaar Speak up and Listen als thema heeft. Ze bedacht samen met directeur Karlijn Benthem van het festival dat ze iets wilden doen met de beeldvorming rond fatbikejongeren.

,,Die beeldvorming ontstaat niet voor niets, er ís overlast door fatbikes. Daardoor hebben ongeveer alle fatbikes het stigma van trammelant en overlast. Wij zijn benieuwd naar het verhaal van de berijders, willen naar hen luisteren. Waarom hebben zij een fatbike? Wat willen ze ermee zeggen? Wat vinden ze ervan dat er zo veel negativiteit over hun fiets bestaat?’’, zegt Feijen.

,,Hoe komen die lui aan die fatbikes? Hoe kunnen ze dat betalen’’, imiteert Benthem de criticasters van de fatbike. Ze denkt dat de kritiek op de populaire elektrische fiets ook komt omdat het zo’n gevaarte is. ,,De fatbike heeft een bepaalde machtspositie in het verkeer. Daarnaast was de fatbike er ineens, voordat er regelgeving was. Jongeren zijn daar snel bij, net als bij sociale media of drugs. Wij volwassenen hebben vaak geen realistisch beeld van de belevingswereld van jongeren.’’

Ze geeft toe dat er geregeld gedoe is met groepen jongeren op fatbikes, dat ze soms zelf ook iets van angst voelt als ze dergelijke groepen tegenkomt. ,,Dat is voor mij reden om deze jongeren op te zoeken. Ik wil hun verhaal horen. Wat ervaren zij op straat?’’

Ze is bezig om zo veel mogelijk fatbikers te verzamelen om hen in het licht te zetten voor en na de openingsvoorstelling van Jonge Harten. Die heet An Ovation of Hope, wordt gemaakt door regisseur Gregory Caers met Noorderpoort-studenten en is een ode aan alles wat goed gaat. Op school, op straat, in de wereld.

Benthem ziet het al helemaal voor zich. ,,Stel je voor dat het publiek door een haag van fatbikers met zwarte hoodies de Stadsschouwburg binnenloopt. Dat de jongens en meisjes op de fatbikes hun kant van het verhaal vertellen. En dat het beeld dat we massaal van fatbikes hebben dan kantelt.’’

Sterker: het publiek krijgt aan het einde van de voorstelling een lift van de fatbikers. Ze kunnen achterop springen voor de volgende voorstelling in de Machinefabriek. ,,We willen positief zijn zonder naïef te zijn.’’

Intussen heeft Benthem 15 fatbikers gestrikt voor de voorstelling en ze zoekt er veel meer. Ze spreekt ze aan op het schoolplein van haar kinderen (daar trof ze een 17-jarige jongen die z’n zusje kwam ophalen), bij het stoplicht, bij het voetbalveld. Soms krijgt ze nee, vaker ja. ,,Ik hoef meestal nauwelijks uit te leggen waarom ik hun verhaal wil laten horen. Ze wéten hoe het gros van de mensen over hen denkt’’, zegt Benthem.

De verzamelde groep fatbikers komt twee keer bij elkaar om te repeteren met Noordpooltroupe, de jongerenafdeling van het Noordpool Orkest. Fatbikers en jongeren die een klassiek instrument bespelen hebben met elkaar gemeen dat er de wereld aan vooroordelen over ze bestaat.

Benthem en Feijen kijken uit naar de repetities en naar Jonge Harten, waar ze voor elkaar hopen te boksen dat die verschillende leefwerelden elkaar ontmoeten. ,,En wat nou als we vanaf nu afspreken om aardig te doen tegen fatbikers? Ik denk dat er dan al iets verandert’’, merkt Benthem op.