Waarom Bellingwolde een beetje heilig is voor gelauwerd filmmaker en fotograaf Pim Zwier uit Amsterdam

In het Museum MOW in Bellingwolde wordt zondag de expositie Knollenland geopend. Die bestaat uit schilderijen en andere kunstwerken die laten zien hoe (wilde) dieren in het Groninger landschap leven en dat landschap vorm geven. Een van de deelnemende kunstenaars heet Pim Zwier.

Hij is 54 jaar, woont in Amsterdam, maakt films en documentairies en foto’s die op heel veel plekken, ook in het buitenland, werden getoond. In Bellingwolde gebeurt dat nu voor het eerst en daar is Pim Zwier erg blij mee, zo blij als een kind. ,,Het is voor het eerst dat ik exposeer in het dorp waar mijn opa en overopa een hotel hadden, waar ik zoveel verhalen over heb gehoord’’, vertelt hij.

Zijn overopa was Willem van Dijk. Midden in het dorp runde hij in het begin van de vorige eeuw met zijn gezin een groot en statig hotel/café. Hotel Café W. van DijkGemeentehuis stond er op de gevel. Mensen konden er niet alleen eten en drinken en overnachten, de gemeente Bellingwolde maakte ook gebruik van het pand. Hotel Café W. van Dijk bloeide.

,,Mijn opa Nico nam de zaak later over en zat er tot na de Tweede Wereldoorlog op’’, weet kleinzoon Pim. ,,Mijn moeder groeide er op. De zaak ging in de periode na de oorlog failliet. Mijn opa verhuisde naar de stad Groningen waar hij een chocolaterie begon. Mijn moeder trouwde daar, ik werd er geboren.’’

Pim kwam uiteindelijk in Amsterdam terecht waar hij begon te leven van zijn kunst. De verhalen die zijn moeder hem over Bellingwolde had verteld, bleven altijd in zijn hoofd. Bel-ling-wol-de, de naam had een bijzondere betekenis voor hem. ,,Ik had ook een vage herinnering want als klein kind was er ik eens geweest. Een heel vage herinnering.’’

De Grote Kennismaking volgde een jaar of twee geleden. Hij besloot het Museum MOW te bezoeken. ,,De directeur Obby Veenstra kende ik al. Toen ik vernam dat ze in Bellingwolde werkte, ging ik ernaartoe.’’ En wat bleek? Het hotelpand, dat na het vertrek van opa Nico andere namen had, zoals Hotel Twee Karspelen, stond er nog altijd en had nog altijd een horecafunctie. ,,Maar niet alleen dat. Het stond, en staat, ook nog eens tegenover het museum. Ik heb rondom het pand gewandeld, heb de rest van het dorp bekeken. En vind het prachtig, met zoveel mooie boerderijen.’’

Toen hij vernam dat het museum de expositie Knollenland wilde opzetten, meldde hij zich dan ook snel aan, met Metamorfose. Zijn documentaire over het leven en werk van de 17de eeuwse kunstenares en natuurvorser Maria Sibylla Meriam. ,,Zij bestudeerde onder meer de metamorfose van rupsen tot vlinders en kweekte zelf ook rupsen. Dat ben ik zelf ook gaan doen, rupsen kweken. Het museum reageerde positief op mijn aanmelding en dat betekent dat ik er een stukje van de docu laat zien en foto’s van mijn rupsen, dieren die ook in Groningen natuurlijk voorkomen. Voor het eerst exposeren in het dorp dat een beetje heilig voor me is, ik verheug me er enorm op.’’