Euforie over de deelname van Curaçao in Paddepoel. In het midden met T-shirt van Margaritha: Wendje. Met zwarte zonnebril: Djeeky. Foto: Siese Veenstra
Haar huis in de Groningse wijk Paddepoel heeft ze blauw geverfd. Het is het blauw van Curaçao dat in de nacht van zaterdag op zondag tijdens het WK gelijk speelde tegen Ecuador. „Het kan nog, het wordt spannend. We hopen en gaan uit van het beste’’, zegt Sudesca Eustacia.
Ze sliep pas om vijf uur deze zondagochtend, toen de wedstrijd van Curaçao tegen Ecuador met 0-0 was geëindigd, ze de partytent achter haar huis had opgeruimd en haar gasten gedag had gezegd. Enkele uren later is Sudesca Eustacia (35) alweer vrolijk in de weer: dat Curaçao meedoet aan het WK geeft haar extra energie.
„Op Curaçao leeft het hele eiland mee, alles is met blauw versierd, de aanhang is groot voor de Blue Wave zoals de selectie heet’’, vertelt ze. En ze wist direct dat ze op 8.000 kilometer afstand niet kon achterblijven met die support.
Kom maar eens aan die diepblauwe kleur
Ze bedacht samen met haar zonen Djeeky (10) en Wendje (9), haar andere kinderen van 19 en 13, en met vrienden onder wie Jouraisy Adamus (33) dat ze meer wilden doen dan buiten enkele blauw met gele vlaggetjes ophangen. Ze besloten hun huis blauw te verven, net zoals ze tijdens corona deden. Toen kreeg elke baksteen met stoepkrijt van de Action een ander kleurtje. Nu, voor het WK, was blauw voldoende.
Maar ja, kom maar eens aan die diepblauwe kleur die het helderblauw van de lucht en de omringende oceaan van Curaçao benadert. „Stoepkrijt is lichtblauw en een bouwlamp met blauw licht kon ik op een of andere manier niet krijgen’’, zegt Sudesca die niet voor één gat te vangen is en erop los zocht. Ze vond blauwe krijtspuitbussen, schafte er twaalf aan en met z’n allen hadden ze de voorgevel in een mum van tijd in Curaçaose sferen gebracht.
Dat kan rekenen op vrolijke reacties van passanten die massaal achterom kijken en uitroepen dat ze het mooi vinden.
Meer regen, minder zon
Had hun huis niet in Paddepoel gestaan, maar op Curaçao, dan hadden ze echte verf gebruikt. „Daar mag qua huiskleur alles. Kijk maar achterop het uit-shirt van Curaçao. De letters zijn in alle kleuren van de gebouwen aan de Handelskade’’, legt Jouraisy uit.
Nu de zijkant nog. Foto: Siese Veenstra
Waarom Nederland nauwelijks gekleurde huizen telt, weet ze niet. Wendje wel: „In Nederland is meer regen en minder zon. Daarom zijn de huizen er misschien minder kleurrijk.’’
Hij en Djeeky kennen Curaçao van de kerstvakanties die ze er steevast doorbrengen. Ze sommen op wat ze er doen. Zwemmen, duiken, schildpadden kijken, vissen, jetskiën.
‘Het is echt kippenvel’
De jongens mochten de wedstrijd middenin de nacht gewoon meekijken, maar vielen in slaap. „Ze mogen alles meekijken, dit bijzondere moment voor Curaçao wil ik ze niet afpakken. Het is historisch! Het kleinste eiland doet gewoon mee, dat moeten ze zien en voelen!’’, zegt Sudesca.
„Dit bijzondere moment voor Curaçao wil ik ze niet afpakken.'' Foto: Siese Veenstra
Jouraisy: „Onze vlag op zo’n groot veld, je eigen volkslied voor het eerst in die volle stadions. Willem-Alexander en Máxima waren er ook bij hè! Natuurlijk, we zijn ook voor Nederland, maar dit is een moment erbij. Wij zijn trots op de jongens van de Blue Wave.’’
Sudesca: „Dat ze het hebben geflikt.’’
Jouraisy: „Het is echt kippenvel, dat gevoel van zenuwen en een traantje ineen, net als bij je eindexamen.’’
Ze memoreren even de spanning van de laatste wedstrijd, vergelijken die met de eerste wedstrijd tegen reus Duitsland, blikken vooruit naar donderdag als Curaçao tegen Ivoorkust speelt. „Het kan nog, het wordt spannend, we hopen en gaan uit van het beste’’, zegt Sudesca.
Het blauw van haar huis blijft nog wel even zitten. Dat vervaagt met de tijd, weet ze. En anders pakt ze de hogedrukspuit.
