Iraniërs vieren feest in Groningen, want de opperbevelhebber van Iran is dood. ‘Elke dictatuur kent uiteindelijk zijn einde’

Iraanse Groningers vallen elkaar lachend in de armen op de Grote Markt. Ze klappen, zwaaien trots met de oude vlag van Iran en dansen de polonaise. Uit een geluidsbox klinkt Iraanse rapmuziek over de ‘aanstaande revolutie’. De stemming is opperbest. „Javid”, schreeuwt een man luid. „Shah”, reageert de menigte. „Payandeh”, roept hij dan. „Iran”, klinkt het.

Lang leve de koning. Leve Iran.

Zeker vijftig Iraniërs zijn de straat opgegaan om de dood van ayatollah Ali Khamenei te vieren, hét gezicht van 47 jaar onderdrukking in Iran. Die kwam zaterdag om na een luchtaanval door de Verenigde Staten en Israël. EU-buitenlandchef Kaja Kallas noemt zijn dood „een bepalend moment in de geschiedenis van Iran”. Volgens Europese Commissievoorzitter Ursula von der Leyen „gloort er hernieuwde hoop voor het Iraanse volk”. Zo zien de Iraniërs op de Grote Markt het zondag ook.

Masud Ebrahimpour (61) vluchtte 35 jaar geleden naar Nederland en is dolblij met de dood van Khamenei. Hij zwaait trots met de oude vlag van Iran. Op zijn arm prijkt een tattoo met de Leeuw en de Zon, het embleem van het Iran vóór de islamitische revolutie. „Ik ben Trump en Netanyahu dankbaar. Ik hoop dat er nu echt vrijheid in Iran kan komen. Het hoofd van de octopus met al zijn tentakels is nu in elk geval afgehakt.”

Ebrahimpour was in shock toen hij het nieuws vernam dat de ayatollah dood was. „Eindelijk is het gebeurd. Ik zag het aankomen. Elke dictatuur kent uiteindelijk zijn einde. Ik ben nu nog bezorgd om mijn familie in Iran, maar de dag komt dat ik met hen samen de vrijheid vier. Ik ben ervan overtuigd dat dat goedkomt. Iraniërs snakken daarnaar.”

Amir Samani (35) is ook vervuld met opluchting en blijdschap. Hij moest op zijn 16de uit het land vluchten. „We wachtten hier al zó lang op. Ik had niet gedacht dat dit zou gebeuren. Ik zie het als de eerste stap naar regimeverandering. Natuurlijk weet ik dat de Verenigde Staten dit uit eigen belang deden, maar dit is de kans van ons leven. De Iraanse bevolking zal nu knokken voor haar recht.”

Hij betreurt dat er nog veel doden zullen vallen in de oorlog die zaterdag is begonnen. „Maar de kans dat je doodging als je werd opgepakt was nog groter. De situatie kon niet erger dan zoals ze nu was. De wereld zag het leed dat dit regime aanrichtte, maar wij lééfden het.”

Samani zegt dat al zijn vrienden in Iran blij zijn met de bommen. „Waar zie je ooit dat mensen de straat op gaan om te vieren dat ze gebombardeerd worden? Dat zegt alles.”

Sarvin is de organisator van het Iraanse feestje op het plein. Ze wist niet wat haar overkwam toen ze las dat Khamenei echt dood was. „Ik schreeuwde en huilde bij het nieuws. Ik kan het amper geloven en blijf de nieuwskoppen steeds opnieuw lezen. Dit is zo belangrijk voor ons. We moesten de straat op om dit te vieren.”

Zaterdag was het internet uitgeschakeld, maar intussen heeft ze weer even contact gehad met haar familie in Teheran. „Mijn ouders zijn zo ongelooflijk blij. Mijn vader heeft hier jaar in jaar uit op gehoopt.” Met de dood van de regeringsleider is de strijd nog niet gestreden, weet Sarvin. „Ik hoop dat dit het einde van het regime is. Er gloort een toekomst van hoop.”