Fokko (92) uit Groningen leeft al twee dagen op nieuwjaarsrolletjes. ‘Vogels buiten hebben het beter’

Marije Reinders (46) banjert in haar bruine laarsjes door de papperige sneeuw. Op haar rug een tas van thuiszorgorganisatie ZINN. Door Selwerd gaat ze normaal met de fiets van cliënt naar cliënt om hen medicijnen te geven, uit bed te helpen of te wassen. Dat is met alle gladde stoepjes en paden niet te doen.

Naast haar loopt Jeniree Wever (20) door de drabbige nattigheid. Wever is als stagiaire afkomstig uit Aruba en zit in het tweede jaar van haar hbo-opleiding verpleegkunde aan de Hanze. Ze heeft een boel laagjes kleding aan en huivert desondanks in haar jas. Alles onder de 10 graden ervaart ze als koud. „Het is alsof je hier in een koelkast leeft.”

De wijkzorg gaat altijd door, ook door een gure sneeuwstorm tijdens KNMI-code rood of oranje. Toch kreeg Reinders woensdag tijdens code oranje doodleuk de opmerking: „Je bent laat.” Reinders lacht erom. ,,Ik zei: ‘Heeft u al naar buiten gekeken?’ Krijg je als reactie: ‘Ach vroeger sneeuwde het ook weleens.’ Ze hebben vaak geen benul hoe het buiten is.”

Vanwege de voorspellingen heeft organisatie ZINN sommige zorg vrijdag afgezegd. Reinders: „Al vindt niet iedereen dat leuk. Maar ja, als mensen één keer in de week onder de douche gaan, gaan we dat niet nét op een code-rood-dag doen.”

Gelukkig wordt er niet overal gemopperd. Eenmaal binnen bij een 85-jarige vrouw worden Reinders en Wever overladen met complimenten. „Jullie werken zó hard, het is rennen, vliegen, hollen. Jullie moeten meer betaald worden.” Zelf wil deze dame op leeftijd vandaag ook nog van alles doen, maar ze kan de deur niet goed uit. „Dit weer, hè.”

Reinders knikt begripvol. „Voor veel oudere mensen is die sneeuw helemaal niet zo leuk.”

Als de benen zijn ingesmeerd, spletjsen Reinders en Wever door de sneeuw naar Klaasje Menses (89) verderop in de wijk. Haar galerij ligt onder de sneeuw, dus terwijl zij gedoucht wordt, maakt de journalist haar stoepje schoon. Vrijwel onmiddellijk breekt de vergane steel van de sneeuwschep die – eenmaal binnen – ooit nog van Menses’ wijlen partner bleek te zijn geweest.

Vanwege de code oranje, zei Menses woensdagochtend tegen haar verpleegkundige dat ze zichzelf die avond zelf zou redden met het aantrekken van haar nachtkleding. „Ik ging bij de bank staan, zodat ik zacht zou vallen.”

Het werd een enorme strijd, veel moeilijker dan gedacht. Het emotioneert Menses als ze erover vertelt. „Ik ben zo blij met jullie”, zegt ze met tranen in de ogen tegen Reinders en Wever. Niet gauw zal ze nog eens aanbieden om dit zelf te doen. „Het gaat gewoon niet meer.”

Na mevrouw Menses is Fokko Kramer (92) aan de beurt. Al bij de deur geeft Kramer – voor velen wel bekend als oud-showbizzverslaggever – al aan dat hij niet gedoucht wil worden. „Daar ben ik te zwak voor.”

De reden: Kramer leeft al twee dagen op nieuwjaarsrolletjes. Door het winterse weer kon hij de deur niet uit. Op zijn keukentafel staan naast de opgerolde wafeltjes ook een bord snoepjes en wat kerstkoekjes. „Dit is niks, zo. Ik heb vezels nodig. Maar ik kom er niet uit.”

Kramer krijgt één keer per week hulp onder de douche. Op de deur van de badkamer staat ‘Fokko’s wasstraat’. Hij vindt het best dat er zorgmedewerkers bij de deur komen, maar het enige waar hij nu eigenlijk behoefte aan heeft zijn boodschappen. ,,De vogeltjes buiten hebben het beter dan ik.”

Niettemin stapt Kramer kwiek door zijn woning. „Ik ben niet zielig hoor. Ik ga niemand op mijn knieën vragen om boodschappen voor me te doen. Maar er is ook niemand hier die het aanbiedt.” Ooit woonde Kramer nog in Adorp. „Daar had je nog noaberschap. Hier niet.”

Eenmaal in de stoel in zijn woonkamer (op de deur staat ‘Fokko’s Ridderzaal’, de 92-jarige kreeg vorig jaar een RTV Noord-lintje), wendt hij zich tot Reinders. „Kan ik lopend met mijn Ferrari [rollator, red.] naar Paddepoel?” Het antwoord luidt bevestigend, mits Kramer op het fietspad loopt. Reinders: „Maar u kunt ook de Albert Heijn laten bezorgen.” Kramer pakt zijn klaptelefoon erbij. „Dat gaat niet.”

Dit komt steeds vaker voor, vertelt Reinders als ze eenmaal weer buiten staat. „Ik werk nu twintig jaar in dit vak. Ik zie steeds vaker dat mensen niemand hebben die zich om hen bekommert.”

De ronde zit er nu weer op. Reinders en Wever moeten weer door de sneeuw terug naar kantoor. Vandaag valt het mee, maar ze houden hun hart vast. Vrijdag zal het ploeteren worden.