Mensen roepen om hulp voor de demonstranten in Iran. 'Stand with Iran' roepen ze onder andere. Foto: Geert Job Sevink
Net als ongeveer honderd anderen kwamen de Iraanse Sarvin, Reza en Ellie woensdagmiddag naar de Vismarkt in Groningen om de demonstranten in Iran te steunen. Ze maken zich grote zorgen om hun familie. „Ik heb al twee weken niets gehoord.”
„We zijn hier om onszelf te kalmeren, maar ook om aandacht te vragen voor de massale moord die daar gaande is. We willen dat de wereld actie onderneemt, voordat het te laat is”, zegt Sarvin*. De studente marketing woont drie jaar in Groningen en organiseerde met een paar andere studenten de bijeenkomst op de Vismarkt.
Volgens Sarvin zijn mensen, ook hier in Groningen, bang om zich uit te spreken. „Het Iraanse regime heeft overal op de wereld spionnen. Mensen vinden mij dapper dat ik dit organiseer, maar hier staan is niets vergeleken met de mensen die in Iran de straat op gaan. Zij riskeren hun leven.”
Net als zij, hebben veel actievoerders de voormalige, groen-wit-rode vlag van Iran bij zich, die tot 1979 werd gebruikt. Ook hebben ze borden in hun handen, waarop leuzen staan als ‘this is a revolution’, ‘No Internet = No Witness en ‘this poster has more rights than people in Iran. How?’. Mensen roepen 'stand with Iran' en ‘weg weg weg met Khamenei’, doelend op de Iraanse opperleider.
Sarvin en andere demonstranten hebben de voormalige vlag bij Iran bij zich. Geert Job Sevink
In Iran zijn de afgelopen weken massale protesten tegen het regime. De opstand wordt hard neergeslagen, waarbij waarschijnlijk duizenden mensen om het leven zijn gekomen. Het exacte aantal is moeilijk te verifiëren. Sinds een paar dagen zijn internet en telefoonverkeer geblokkeerd.
Het lukte Sarvin dinsdag een minuut lang contact te krijgen met haar familie. Emotioneel vertelt ze: „Ze leven en zijn oké. Maar iedereen die de straat op gaat voelt als familie, en die zijn niet veilig. Iedereen kent wel iemand die dood is.”
‘We huilen heel veel'
Ook de Iraanse Ellie, die negen jaar in Groningen woont, staat op het plein. Al twee weken lang hoort ze niets van haar familie in Teheran. „We hebben geen idee of ze leven. Dat geeft heel veel stress. We huilen heel veel.”
De Iraanse Reza, die zijn PhD in Groningen doet, was tot twee dagen geleden zelf nog in Iran. Daar zag hij met eigen ogen wat daar gebeurt. „Genocide”, noemt hij het. „Ik ben nog steeds getraumatiseerd door wat ik daar heb gezien.”
Hij heeft vandaag tien seconden kunnen praten met zijn familie, maar hij weet niet hoe het met ze gaat. Niemand is daar veilig, zegt hij. „Mensen moeten weten wat er in Iran gebeurt en ook hun stem laten horen. Er moet snel iets gebeuren: veel mensen zijn gevangengenomen en lopen risico op de doodstraf.”
De drie Iraniërs hebben ondanks de vreselijke situatie hoop dat er iets verandert in hun thuisland. Reza: „In 2022 was ik ook bij de protesten (waarbij Iraanse vrouwen hun hoofddoek in de ban deden, red.). Dit keer voelt het anders.”
*De drie actievoerders willen niet dat hun volledige naam genoemd wordt, uit angst voor henzelf en hun familie.
