Koen en Annemarie Meesters in de rechtbank van Schiphol, met naast hun advocaat Wendy van Egmond. Tekening: Petra Urban
De kinderen en weduwe van de in 2002 vermoorde Gerard Meesters weten het zeker: Robert Dawes liet hun onschuldige man en vader liquideren. Hun slachtofferverklaringen snijden door de ziel.
Het is woensdag een schril contrast in de rechtbank van Schiphol. Aan de ene kant de bewondering en liefdevolle woorden die kinderen Koen en Annemarie en hun moeder Marianne gebruiken voor hun overleden Gerard. Aan de andere kant de leegte, het verdriet en de nog altijd voelbare pijn nadat hun vader en man met acht kogels uit het leven werd geschoten, 22 jaar geleden.
De familie Meesters wil Robert Dawes (52) in de ogen kijken. Zij houden hem verantwoordelijk voor de dood van Gerard en hoorden de afgelopen dagen aan hoe Dawes langs tal van beschuldigingen laveerde. Zelfs zijn 27 jaar cel in Frankrijk is volgens hem gestut op onjuiste beweringen en valse verwijten.
Moeder, zoon en dochter vertellen in de rechtszaal indringend over het moment dat ze het gruwelijke nieuws hoorden. Gerard is vermoord omdat zware criminelen zijn zus niet konden vinden, die drugs had gestolen.
Hoe hun ergste nachtmerrie werkelijkheid werd, hun wereld instortte. Dat ze het lichaam van hun vader pas dagen na de moord mochten zien, zwaargehavend. En hoe de angst lang nadreunde, want hoe lang was de familie Meesters nog veilig?
‘Ik had een onbezorgd leven, totdat...’
De moord veranderde hun kijk op het leven, zegt Annemarie op woedende toon in de rechtszaal. ,,Ik had een onbezorgd leven, omringd door twee liefdevolle ouders, samen met mijn broer. Totdat jij, Robert Dawes, besloot dat mijn vader moest sterven, als vergelding voor iets waar hij helemaal niet bij betrokken was. Het veilige wereldbeeld dat ik ooit had, is veranderd in een wereld waarin je niemand kunt vertrouwen en waarin iedereen omkoopbaar blijkt te zijn.’’
Overmand door emoties barstte grote kerel Koen in huilen uit. ,,De dromen en het leven die mijn moeder met mijn vader voor ogen had, werden op brute wijze verwoest. Ik voelde de verantwoordelijkheid om bij mijn ontroostbare moeder in te gaan wonen, maar al snel merkte ik dat dit mijn eigen leven onmogelijk maakte. Het verdriet van mijn moeder, dat ik dagelijks voelde, werd ondraaglijk.’’
Dat ook aanwezige rechercheurs van de politie het tijdens hun verklaringen niet drooghielden, zegt veel. Jarenlang hielden ook zij hoop Dawes ooit voor een rechtbank te zien voor de moord op Meesters. Maar zonder de tomeloze inzet van Koen en Annemarie was dat er waarschijnlijk nooit van gekomen. Zij weigerden zich neer te leggen bij het idee dat Dawes ‘ermee weg zou komen’.
‘Gerechtigheid is, ook na al die jaren, noodzakelijk’
Marianne, Koen en Annemarie doen een dringend beroep op de rechtbank om ‘het recht te laten zegevieren’. Koen: ,,Voor ons zijn niet alleen de uitvoerders, maar juist ook degene die de opdrachten geeft, verantwoordelijk. Ik reken erop dat de rechtbank begrijpt dat gerechtigheid, ook na al die jaren, noodzakelijk is.’’
Annemarie: ,,Robert Dawes is de echte grote dader achter deze misdaden en vormt een immens gevaar voor de samenleving. Hij mag nooit meer vrijkomen.’’
‘Ik voel mee met hun verdriet’
De Britse verdachte hoort de emotionele betogen van de nabestaanden kalmpjes aan, achteroverleunend in zijn stoel. Hij vraagt meteen of hij mag reageren, als de familie klaar is. ,,Ik voel enorm mee met hun verdriet. Maar ik ben niet verantwoordelijk voor de moord.’’
Donderdag is het de beurt aan het Openbaar Ministerie. Zij eisen een straf die zeer waarschijnlijk niet lichter zal zijn dan die schutter Daniel Sowerby kreeg in 2006: levenslang. Daarna krijgt de verdediging van Dawes het woord. Alles is te volgen op dvhn.nl en in de app, vanaf 10.00 uur.
