Eigen koe in de diepvries. Boerin Lotte (47) uit Kiel-Windeweer krijgt er steeds meer vraag naar

Een kudde van zestien rode en zwarte blaarkoppen staat te grazen op het dijkje in natuurgebied Hunzedal. Vijf rode kalfjes lopen dichtbij hun moeders. Die kleur vindt Lotte Rensema (47) het allermooiste. Ze hebben allemaal een naam, maar Rensema kan er even niet opkomen.„De kalfjes weet ik wel. Die rode heet Hinke en daarnaast Harm.”

Zo’n 4 kilometer verderop in Kiel-Windeweer staat de boerderij van Rensema en haar man. Al een aantal jaar draagt de boerderij het biologische keurmerk. En blijft het bedrijf groeien. In de buurt van Euvelgunne pacht Rensema meer grond, waardoor ze nu plek heeft voor zestig blaarkoppen. Na de slacht worden bijna alle koeien in haar boerderijwinkeltje aan huis verkocht.

Hoe is het om biologisch te boeren, en hoe populair is deze manier van vlees eten? Boerin Rensema vertelt.

„Het zijn een soort natuurlijke maaiers”, zegt Rensema, terwijl ze op een paar meter afstand van de kudde staat. Een stap dichterbij en de kudde zet een stapje terug. De blaarkoppen eten niet alleen gras. Je ruikt de watermunt al, maar aan het water groeit ook gewoon riet. Dat eten ze ook.”

Toen het stel de boerderij kocht, zat er geen grond bij. „Ik wilde heel graag koeien, dus klopten we bij meerdere organisaties aan. Uiteindelijk konden we een stuk natuurgebied van Het Drentse Landschap pachten.”

De koeien onderhouden het gebied door het groen te eten, en leven goed samen met de andere dieren, zoals weidevogels en bevers.

In het natuurgebied vertoeven de koeien een paar jaarvan mei tot oktober. Ze hebben alle ruimte, waardoor ze veel meters maken en dus sterke spieren krijgen. Elke koe heeft een hectare natuur de ruimte. Op een normale boerderij delen twee tot drie koeien diezelfde vierkante meters, vertelt Rensema.„Na ongeveer drie jaar breng ik de slachtkoeien naar de slachterij in Groningen, heel dichtbij. De koeien leggen maar 50 kilometer af voordat ik ze verkoop in de winkel. Dat is mooi, die keten moet klein blijven.”

Een beetje verstopt in de schuur is haar boerenwinkeltje. Tegenover de vintage-toonbank staan twee grote vrieskisten gevuld met pakken vlees. Een kijkje in de vriezer toont de stukken vlees naast elkaar.Ribeye, entrecote: elk stuk van de koe ligt er.

Het oogt alleenwat donker van kleur. „Dat is heel normaal bij biologisch vlees”, zegt Rensema. „Wij denken allemaal dat goed vlees een mooie lichtrode kleur heeft, maar dat is niet zo. Vlees verkleurt, de smaak blijft wel goed. Alleen door kleurstoffen houdt het vlees in de supermarkt die lichte kleur.”

Op vrijdag en zaterdag is het winkeltje geopend. „We maakten niet zo lang geleden de keuze om minder vaak open te zijn. En toch blijft het aantal klanten groeien.”

Klanten zijn blij met een biologische boerderijwinkel in de buurt, zegt Rensema. Sommigen komen helemaal uit de stad voor een stukje vlees. De waardering is fijn. „Ik heb weleens de opmerking gekregen: ‘Heerlijk dat je geen pan vol water hebt.’ Als je hier een halve kilo vlees koopt, dan krijg je een halve kilo. Niet 350 gram vlees en voor de rest veel water.”

De hoogste drempel om biologisch vlees te kopen blijft de prijs, erkent Rensema.„Maar in vergelijking met de keurslager valt dat hartstikke mee. Dan zitten we redelijk op dezelfde prijs. Het is alleen niet te vergelijken met de kiloknallers van de supermarkt, maar ik snap ook niet hoe zij zo weinig kunnen vragen.”

Wie wel meer betaalt, doet dat meestal omdat ze het welzijn van de koe en de kwaliteit van het vlees belangrijk vinden, aldus Rensema. „Het mooie is, je kan het vlees makkelijk een jaar bewaren in de vriezer.”