Julian Bushoff brengt zijn weekends graag met zijn vriendin in Groningen door. Foto Jaspar Moulijn
Julian Bushoff (GroenLinks-PvdA) is 28 en staat voor de derde keer op een verkiesbare plaats voor de Kamerverkiezingen. „Het heilige vuur moet harder branden, het is hoog tijd voor oplossingen.”
Vijf jaar geleden was Julian Bushoff voorzitter van de PvdA-fractie in de gemeenteraad van Groningen. We spraken elkaar toen over zijn toen al onstuimige opmars in de politiek en over zijn opa Marten Bushoff, die in de jaren zestig PvdA-burgemeester van Roden was. Sindsdien is het allemaal nog sneller gegaan.
In 2022 kwam de Groninger tussentijds in de Tweede Kamer, een jaar later werd hij opnieuw verkozen. Nu staat hij op nummer 11 van de gezamenlijke lijst met GroenLinks. Hoe is het de jonge sociaaldemocraat vergaan en welke toekomstplannen heeft hij allemaal op stapel staan?
Je was net 24 toen je in 2021 in de Tweede Kamer kwam. Hoe was je kennismaking met de landelijke politiek?
„Het was heel positief, maar ook wennen. In Groningen was ik fractievoorzitter van een coalitiepartij. Daar kon ik concrete resultaten boeken, met een voorstel bijvoorbeeld om 2500 betaalbare woningen te bouwen. Dan kom je in de Tweede Kamer terecht, waar je deel uit maakt van een toen nog kleinere oppositiepartij. Het is dan moeilijker om dingen voor elkaar te krijgen.”
Maar vind je het daar nou echt leuk? Je bent meer het type ‘niet lullen maar poetsen’. Maar de laatste jaren is iedereen in Den Haag vooral met zichzelf en elkaar bezig.
„Inderdaad. Maar juist dan moet het heilige vuur gaan branden. Het is gewoon hoog tijd dat GroenLinks-PvdA in de regering komt. En ik heb in de raad van Groningen geleerd dat je niet te veel in het stadhuis moet blijven zitten. Ook als Kamerlid wil ik zo veel mogelijk met de mensen in het land in contact wil blijven.”
Julian Bushoff wil het de komende vijf jaar blijven opnemen voor Groningers die door de aardbevingen in de knel zitten. Foto Jaspar Moulijn
„Zo werd ik benaderd door slachtoffers van long covid, onder wie ouders met kinderen die dat hebben. Ik hoorde: ons kind is alleen nog maar aan het overleven. Dat triggerde mij om er vanuit de Kamer iets aan te doen. Het lukte om andere partijen mee te krijgen om verspreid over het land klinieken te realiseren waar deze patiënten gespecialiseerde zorg kunnen krijgen. Dat ging niet vanzelf: patiënten en hun organisaties hebben een petitie op touw gezet, die 130.000 keer is ondertekend. Ook artsen sloten zich daar bij aan. Zo ontstond er druk op andere fracties en zijn er zeven klinieken gekomen.”
„En verder ben ik hier in Groningen veel bij mensen thuis geweest die in ellenlange procedures zitten vanwege de aardbevingsschade en de versterking van huizen. Mijn SP-collega Sandra Beckerman en ik nemen het dan op voor mensen die zien dat bij hun buren de huizen wel versterkt worden en bij hen niet. Iedere Groninger moet in een schadevrij, veilig en energiezuinig huis kunnen wonen.”
Wat me ook niet leuk lijkt, zijn de nogal ongepolijste omgangsvormen waar je mee te maken krijgt. Jouw fractiegenoot Habtamu de Hoop (27) uit Sneek kreeg van Johan Derksen te horen dat hij geen Fries is. Hoe is het voor jullie als jonge en beginnende politici om je daarin staande te houden?
„Ja, dat was een voorbeeld van onversneden racisme. Habtamu reageerde daar gelukkig heel goed op. Zelf krijg ik ook wel vervelende e-mails en nare berichten via sociale media. In Groningen was ik ook een jonge politicus. Je moet dan misschien net even extra hard werken om jezelf te bewijzen. Net iets beter beslagen ten ijs komen. Met die insteek ben ik ook naar de Kamer gegaan.”
„Ik kan het wel begrijpen dat mensen heel boos zijn als ze in de knel zitten door long covid of door de aardbevingsprocedures. Of omdat ze financieel aan de grond zitten. Dan vind ik dat die boosheid er wel mag zijn, ook richting de politiek. Het is heel waardevol gesprekken met deze mensen te voeren. Politici hebben helaas te maken met allerlei toetsenbordridders. Maar wij moeten ook zelf het goede voorbeeld geven door op een normale manier met elkaar omgaan en zaken inhoudelijk te bespreken. Ik vind het onbegrijpelijk dat we als Tweede Kamer zo met onszelf bezig zijn en dat politici elkaar de tent uit vechten. Er is zo veel stilstand, zo veel ruzie, dat kan ik mijn leeftijdgenoten die vergeefs op zoek zijn naar een betaalbaar huis niet uitleggen.”
Stel dat Frans Timmermans en Henri Bontenbal jou straks vragen het regeerakkoord te schrijven. Wat komt daar in te staan?
„Om te beginnen meer huizen bouwen en dan vooral corporaties in staat stellen om huizen te bouwen voor mensen met de lagere inkomens. Daarvoor moeten we geld vrij maken. In Groningen hebben we veel wijken waar mensen met lagere en hogere inkomens wonen. Zo moet het ook elders in het land. Verder wil ik de ongelijkheid aanpakken. Het aantal miljonairs neemt toe, terwijl er ook kinderen zonder ontbijt naar school gaan. Tenslotte dat de versterkingsoperatie in Groningen verder moet, zodat iedereen in Gronngen en Noord-Drenthe weer een goed en veilig huis heeft.”
Hoe gaan we dat betalen?
„Miljonairs gaan meer belasting betalen en daarnaast wil ik een aantal gaten dichten in de belasting voor bedrijven. Bij diverse regelingen zijn er nu mogelijkheden om belasting te ontwijken. Bij de inkoop van eigen aandelen bijvoorbeeld. Elk van die regelingen kost de staat honderden miljoenen aan inkomsten.”
En wat schrijf je over migratie in het regeerakkoord?
„Een staatscommissie onder leiding van Richard van Zwol heeft hierover al een aantal zaken geschreven. Vrijwel alle partijen hebben dat al omarmd. Gemiddeld kunnen we in Nederland nog 40.000 tot 60.000 migranten per jaar toelaten. Sturen kan het beste op arbeidsmigratie. Deze werkers hebben we uiteraard nodig vanwege de vergrijzing, daar komt die bandbreedte ook vandaan. Maar het moet klaar zijn met sectoren die alleen maar kunnen draaien op de uitbuiting van deze groep. Iedereen verdient goede omstandigheden en een loon waarmee je vooruit komt.”
„De universiteit hier in Groningen en de Hanzehogeschool hebben ook studenten uit het buitenland nodig om alle opleidingen overeind te houden, maar ze zien nu zelf ook in dat het er niet te veel moeten worden.”
„Over de zorg zou ik ook wel wat willen opschrijven. Allereerst moet die voor iedereen betaalbaar en bereikbaar zijn. Plannen waarmee alleen de rijkste Nederlanders toegang hebben tot bepaalde medicijnen of behandelingen komen er niet in. Personeelstekorten lossen we op door minder wantrouwend zijn naar de medewerkers in de zorg. Een van mijn moeders werkte in de zorg en ze vertelde wel eens dat ze eens in de zoveel tijd moest opschrijven dat iemand een handicap heeft en of de zorg nog wel nodig was. Terwijl er aan die situatie nooit iets veranderde. Dat geeft zoveel extra werk, zoveel bureaucratie, dat is zonde van de tijd. Dat moeten we hoognodig veranderen.”
En waar liggen jouw persoonlijke ambities? Krijgen we straks staatssecretaris Bushoff?
„Ha, ha, nee. Ik wil voorlopig graag volksvertegenwoordiger blijven. Ik wil verder met de zorg en blijf me sterk maken voor Groningen. Ik blijf hier ook wonen. Ik heb net een huisje gekocht in de buurt van het Noorderplantsoen. Daar ben ik in het weekend vaak samen met mijn vriendin Karoline. Ik vind het heerlijk om op zaterdag de stad in te lopen, mensen te ontmoeten en dan wat inkopen te doen op de markt, waar ik nog gewerkt heb als groenteverkoper.”
