Ismaïl: „Ik zag steeds die man voor me.'' Foto: Corné Sparidaens
Een noodkreet van een 16-jarige jongen komt zelden binnen in de mailbox van onze redactie. De jongen heet Ismaïl en woont in Groningen. Zijn leven is overhoop gegooid op een warme zomeravond in de Johan de Wittstraat. „Ik wilde alleen maar iemand de weg wijzen, maar werd in mijn buik gestoken.’’ Dit is Ismaïls verhaal en je kunt hem steunen.
Ze hadden die dag gevoetbald op het veldje van basisschool De Swoaistee in Lewenborg. Ismaïl doet graag mee aan die zomerse voetbalweek, in het leven geroepen door Overstag, een kerkelijke organisatie die zich inzet voor de jeugd in de wijk.
Na afloop van het voetballen had Ismaïl zijn elektrische fiets gepakt en was met een van z’n vrienden naar de binnenstad gegaan. In de Gelkingestraat aten ze kebab bij DemDem, het restaurant van de vader van zijn vriend. Ze overlegden wat ze daarna zouden gaan doen: het werd gamen bij de vriend thuis in de Johan de Wittstraat.
---
Ismaïl is Ismaïl Jarir, een half-Marokkaanse jongen van 16 jaar die al z’n hele leven in Lewenborg woont. Na de zomer zou hij beginnen aan zijn examenjaar op het vmbo aan het Leon van Gelder.
Hij keek daarnaar uit, ook omdat het een behoorlijke prestatie was dat hij, ongeschikt bevonden voor het speciaal onderwijs, was opgeklommen naar het vmbo. Na het eindexamenjaar, was zijn plan, wilde hij via defensie instromen bij de politie. Die droom heeft hij nog steeds.
Om alvast in vorm te raken voor het leger voetbalde Ismaïl elke woensdagavond op het veldje bij de basisschool in zijn wijk. En hij ging naar de sportschool, spieren kweken.
Sinds een jaar had hij een bijbaantje als ontbijtmedewerker bij hotel Van der Valk in Westerbroek. Twee ochtenden per week zette hij de wekker om op tijd op z’n werk te komen. Om iets na zevenen zat hij op de elektrische fiets, die hij mocht lenen van het hotel.
---
Die zomeravond, onderweg naar de Johan de Wittstraat, raakte de accu van zijn elektrische fiets leeg. Op eigen kracht fietste hij, zijn vriend achterop, nog even door en in de Ebbingestraat besloten ze het laatste stuk te lopen, fiets aan de hand.
Het was tegen elven toen ze de Johan de Wittstraat in liepen. Toen dook er een man op, die hen in het Engels aansprak. Hij vroeg de weg naar het Noorderstation dat zo’n 350 meter verderop ligt.
De jongens legden het uit, maar de man snapte hen niet. Hij kwam dichterbij. Ismaïl pakte zijn telefoon en zocht het Noorderstation op voor de man, zodat die in een oogopslag de route ernaartoe kon zien.
„Fuck you man’’, beet de man Ismaïl ineens toe. Ismaïl weet nog dat hij verbouwereerd was dat de man die hij hielp hem uitschold. En hij voelde iets - de man gaf hem een klap of een duw tegen z’n buik.
Ismaïl: „Mijn darmen lagen er half uit.'' Foto: Corné Sparidaens
De man maakte zich haastig uit de voeten, Ismaïl en z’n vriend vervolgden ontdaan hun weg. Toen ze op 10 meter van het huis van z’n vriend waren, merkte Ismaïl dat hij bloedde. Het kwam van zijn buik, waar hij daarnet die klap had gevoeld. Hij ging onmiddellijk zitten, leunde tegen een boom. Z’n vriend schreeuwde om hulp, Ismaïl belde 112.
Inzamelingsactie
„Ik wilde alleen maar iemand de weg wijzen, maar werd in mijn buik gestoken’’, zo begint Ismaïls uitleg over zijn crowdfunding. Hier vind je meer informatie over de inzamelingsactie
Binnen twee of drie minuten was de politie ter plekke die onmiddellijk eerste hulp verleende door een grote pleister op Ismaïls buik te plakken. Ook de ambulance was razendsnel ter plekke en de verpleegkundigen haalden noodgrepen uit om Ismaïl te redden. Ze zagen onmiddellijk hoe ernstig hij eraan toe was, hoe gemeen de wond.
---
„Mijn darmen lagen er half uit’’, zegt Ismaïl zeven maanden na dato. Hij zit aan de keukentafel thuis in Lewenborg. Zijn moeder schuift aan en vult Ismaïls verhaal hier en daar aan, net als zijn vader.
Ismaïl oogt bleek en tenger. Hij laat een foto zien, van vlak voor die 19de augustus. Hij kijkt verwachtingsvol en fier de lens in, hij heeft een brede borstkas, gespierde armen. „Hij had altijd een licht getinte huid en volle, kleurige lippen. Hij woog 75 kilo. Op zeker moment in het ziekenhuis was hij nog 54 kilo’’, zegt z’n moeder.
Ismaïl weet nog hoe de verpleegkundigen hem de ambulance in hebben gekregen, hij herinnert zich dat ze weg reden, dat hij de sirenes hoorde gillen. „En daarna weet ik niets meer.’’
Hij heeft later gehoord dat hij in de ambulance drie keer is gereanimeerd.
Zijn moeder: „In het ziekenhuis zei de arts tegen me dat ik er rekening mee moest houden dat hij zou komen te overlijden.’’
---
Ismaïl heeft vijf oudere zussen. Een van hen kreeg die avond direct telefoon van Ismaïls vriend. Ze belde onmiddellijk met Ismaïls vader die vanuit zijn werk in de binnenstad naar de Johan de Wittstraat vloog. En in het ongewisse achter de ambulance aanreed naar het UMCG.
Daar, op de IC, werd Ismaïl in slaap gehouden. Zes dagen lang.
„Toen ik wakker werd, was ik draaierig, ik zag allemaal slangetjes. En ik zag m’n vader en moeder’’, zegt Ismaïl.
Zijn vader: „Het was een wonder, hij reageerde en praatte, het leek erop dat hij geen hersenbeschadiging had, waarvoor ze vreesden. Het eerste wat hij zei was ‘water, meneer’ tegen een verpleegkundige. Hij had zo’n dorst.’’
Hij gaf z’n vader een knuffel, waarna z’n ouders gauw vertrokken, want Ismaïl had z’n rust nodig, moest slapen. „Maar ik kon niet slapen, ik zag alleen die man voor me. Zonder ophouden.’’
Beetje bij beetje werd Ismaïl duidelijk wat hem, uit het niets, was gebeurd. De Engels sprekende man had hem met een scherp mes gestoken, het lemmet van 20 centimeter was aan beide zijden geslepen. Aan het lemmet zaten weerhaken die zijn darmen hadden meegetrokken. De hoofdslagader was geraakt, zijn maag was geperforeerd, zijn alvleesklier geschampt.
De man had het mes in zijn vlucht weggegooid, de politie vond het. De politie gaf camerabeelden van de man vrij, waarna de 50-jarige verdachte in zijn woonplaats Uithuizen werd aangehouden. Hij zit vast op verdenking van poging tot moord.
„Ik was doodsbang voor hem’’, zegt Ismaïl die alleen met medicatie de slaap kon vatten. Hij moest meermaals geopereerd worden, onder meer aan zijn darmen, maar de complicaties bleken ernstig waardoor hij twee maanden in het ziekenhuis verbleef.
Nu nog is hij er lichamelijk slecht aan toe: hij heeft een aneurysma (beschadigde slagader in de buik) waarbij een stent uitkomst kan bieden. Tegelijkertijd lijdt hij aan bloedarmoede, waarvoor hij eind februari een bloedtransfusie onderging. Hij heeft nauwelijks energie om iets te ondernemen.
---
„Het mes heeft ons hele gezin geraakt’’, zegt Ismaïls moeder. „Het heeft een gezonde jongen doodziek gemaakt.’’
„Hij wordt nooit meer wie hij was’’, zegt zijn vader.
„En waarom?’’, vraagt zijn moeder zich af. „Wat was het motief?’’
---
Ismaïl mist wie hij was. Hij mist het chillen met zijn vrienden, het voetballen, naar de bioscoop gaan. De sportschool. School. Zijn baantje bij Van der Valk. Zijn vertrouwen in mensen. Hij gamet niet meer. „Ik kan me niet concentreren. Ik ben hier aan het wegteren’’, schetst hij zijn bestaan.
Begin maart hoorden hij en zijn familie dat z’n vader ernstig ziek is.
Zonder dat zijn ouders het wisten, begon Ismaïl een online inzamelingsactie. Hij hoopt dat hij voldoende bij elkaar sprokkelt zodat hij een elektrische fiets kan kopen en daarmee zijn vrijheid. Hij wil niet steeds in huis zitten, wachten op de volgende spannende operatie, niet in staat zelfstandig op pad te gaan.
Hij hoopt ook dat de actie iets oplevert voor zijn familie. Dat hij, z’n twee broertjes en z’n ouders voor een moment geen zorgen aan hun hoofd hebben. Hij denkt niet aan vakantie, maar aan een dagje Wildlands in Emmen. „We staan stil en ik wil leven. Ik kon de hele wereld aan, maar een gek heeft me dat ontnomen.’’
Pro forma
Inmiddels zijn er over deze poging tot moord twee pro forma zittingen geweest in de rechtbank in Groningen. De verdachte ontkent dat hij Ismaïl heeft gestoken, bevestigt zijn advocaat Amaya Smid. De derde pro forma zitting is volgende maand. Op 30 juni volgt de inhoudelijke zitting.
Inzamelingsactie
„Ik wilde alleen maar iemand de weg wijzen, maar werd in mijn buik gestoken’’, zo begint Ismaïls uitleg over zijn crowdfunding. Hier vind je meer informatie over de inzamelingsactie
