‘We kregen drie huizen aangeboden’. Hoe Pieterburen Daan, Eva en de kinderen te hulp schiet nadat een brand hun thuis verwoest.

Een rode kat drinkt gulzig uit een plas bij de restanten van de woning aan de Hoofdstraat. Van de bungalow met een houten opbouw waar Voermans en een buurman dertien jaar aan timmerden, bouwden en boetseerden – en die nog steeds niet klaar was – resteert enkel nog een koolzwart litteken in de aarde. Ondanks forse stortbuien ruiken het zwartgeblakerde hout en ijzer nog lichtjes naar rook.

Enkele honderden meters verderop hangt in een oude, witte circuswagen een volkomen andere geur: die van versgebakken brood. Voermans en zijn vrouw Eva begonnen in september 2020 bakkerij ‘Stoet & Ainvoud’ in een verbouwde wagen van Circus Renz, die op een parkeerplaats in het centrum van het dorp staat.

Hij legt vier nog warme met amandelschijven bepoederde appelrotsen in een doos. Vorige week donderdag ging de bakkerij, die op donderdag en vrijdag is geopend, voor het eerst sinds de brand weer open. Vandaag laat de bakker zich voor het eerst sinds de brand tijdens de openingsuren weer zien. Hij praat rustig en oogt relaxed.

Hoe het met hem gaat? Hij is even stil. „Goeie vraag.’’ Hij wendt zich tot Suzanne die als vrijwilliger in de bakkerij werkt. „Suzanne, weet jij hoe het met mij is? Ach, naar omstandigheden prima. Maar mijn hoofd werkt nog niet zo goed. Er is die nacht van de brand iets in mijn hersenen gebeurd. Heb wat moeite met namen, kom niet op woorden. Oh, ik maak me er niet druk om hoor. Ik ben niet zo’n stressfiguur. En ik slaap best goed.’’

Ook zijn vrouw Eva en hun drie kinderen Runa (14), Dorus (13) en Ramses (10) maken het relatief goed. „Maar het is natuurlijk wel heel heftig voor ze geweest. Twee van onze kinderen hebben hun huis zien afbranden.’’ Zijn vrouw en Ramses waren op het moment van de brand in Parijs om zijn tiende verjaardag te vieren.

Het gezin woont tijdelijk in een woning van de oude zeehondenopvang die een poosje terug aan gemeente Het Hogeland werd verkocht. „We kregen vanuit het dorp ontzettend veel hulp aangeboden. Het is echt overweldigend. We wonen nu in een vrijstaand huis met tuin. Iedereen heeft een eigen slaapkamer. Een groep vrijwilligers kwam schoonmaken en schilderen. De eerste weken kregen we van iedereen eten aangeboden, onze was werd gedaan. Er werd voor ons een appgroep aangemaakt – waar ik zelf niet inzit – voor inwoners die hulp aanboden. Vervolgens kregen we een bestand met foto’s van spullen waar we uit konden kiezen. Huisraad, kleding. Noem maar op. We konden gewoon kiezen! De burgemeester (Hans Broekhuizen, red.) stuurde ook meteen een bericht dat hij wilde helpen. Hij woont tijdelijk in Pieterburen en was ook bij de brand.’’

Een lichte glimlach. „Ik kreeg zelfs vinylplaten aangeboden. Ik had een grote verzameling, waarmee ik af en toe op feestjes plaatjes draaide. Maar die is weg, alles is weg. We hebben niks kunnen redden. Geen meubels, kleding of iets anders. Het is gewoon weg.’’

Hij zegt het, hij weet het, maar hij lijkt het nog steeds niet helemaal te beseffen. „Het is pijnlijk. Je denkt de hele tijd ‘oh ja, dat is er ook niet meer.’ Het enige dat er nog staat is het gastenverblijf dat ik verhuurde. Met het laatste verdiende ik mijn geld.’’

Dorpsbewoners startten crowdfundingsactie. „Er is iets van dertigduizend euro verzameld.’’ Hij lacht wat ongemakkelijk. „Ongelooflijk toch? Maar heel eerlijk gezegd voelen we ons er ook wat ongemakkelijk bij. Waar geef je het aan uit? Het grootste deel zal aan de bouw van ons nieuwe huis worden besteed. Ik hoop dat we in het voorjaar van 2027 kunnen beginnen.’’

Een groot deel van zijn dag bestaat uit regelen en organiseren. „Stroom, water en gas moeten naar ons tijdelijke adres worden overgezet. De verzekering wil overal filmpjes van hebben.’’ Een vermoeide glimlach. „Het is een heel gedoe. Maar er staat tegenover dat we veel hulp krijgen. Alle deuren gaan open. Vanuit mijn sportschool in Winsum kijk ik uit op het azc. Wat die mensen hebben meegemaakt is vaak veel heftiger. Hun huis? Weg. Familie? Dood. En ze zitten in een vreemd land en leven in een container. Wij kregen meteen drie huizen aangeboden. Dat zet onze moeilijkheden wel in een ander perspectief.’’

Een man betreedt de bakkerij, snuift de lucht op en werpt een blik op de schappen met brood.

„Wat hebben jullie zo al?’’

„Dat wat er ligt’’, antwoord Suzanne.

„Nou, doe me daar maar wat van.’’

Hij kiest een broodje Groningse aardappelen met verse kruiden uit de tuin.

Anderen komen, inwoners en Pieterpadwandelaars, en bestuderen de vitrine met knapperige kunststukjes van deeg, rogge en kruiden, gebakken in de oven met de deuren uit de oorspronkelijke bakkerij in het dorp die jaren geleden de deuren sloot. Een zwart-witfoto van de bakker hangt achter de toonbank aan de muur.

„Eva en ik wilden een sociale bakkerij, eentje die door de samenleving wordt gedragen. Niet alleen een winkel, waar ook behoefte aan was, maar ook een plek waar mensen uit het dorp elkaar weer tegen konden komen.’’ De bakkerij is op donderdag en vrijdag geopend.

Een vrouw legt twee forse knolrapen, afkomstig uit de groentebak buiten, op de toonbank. Ze geeft de bakker een high-five. Er spreekt medeleven, betrokkenheid en bemoediging uit.

„Zo, dat was wel een avontuur zeg.’’

Hij knikt. Het avontuur is nog niet voorbij. Maar er is hulp.