Elke woensdag geeft Jelte Olthof, universitair docent Amerikanistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen, commentaar op de politiek van de Amerikaanse president Trump. Vandaag aflevering 27.
„2025 was in veel opzichten het jaar van Donald Trump. Zijn eerste termijn verliep nogal chaotisch. Vanaf dag 1 was het duidelijk dat er een ander soort president in het Witte Huis zat. De controverses volgden elkaar in hoog tempo op. Bewindslieden kwamen en gingen.
Verschil is dat er aan zijn tweede ambtstermijn duidelijk een visie ten grondslag ligt, onder meer het ultrarechtse Project 2025 van de Heritage Foundation. Verder heeft Trump ministers benoemd die hij kan vertrouwen en zijn plannen kritiekloos willen uitvoeren. Opmerkelijk genoeg is er nog niet één kabinetslid afgetreden, ook de blunderende defensieminister Pete Hegseth niet.
‘Dieptepunt was het bezoek van Zelensky aan het Witte Huis’
Volgens de tactiek van flood the zone overstelpte Trump de wereld met tientallen decreten. Dat deed hij in een showachtige setting, waarbij hij zijn pennen demonstratief in het publiek wierp. Ondertussen haalde Elon Musk met zijn DOGE (Department of Government Efficiency) op geruchtmakende wijze de bezem door de overheid.
Een dieptepunt was het bezoek van Zelensky aan het Witte Huis op 28 februari. Trump liet hem zonder pardon uit de Oval Office zetten, toen hij tegengas gaf. Dat zette de toon van het nieuwe buitenlandse beleid van Amerika, dat JD Vance eerder al uit de doeken deed op een vredesconferentie in München.
Europa is uit, Rusland is in. Het is sinds de Tweede Wereldoorlog niet gebeurd dat een Amerikaanse president zijn bondgenoten zo schoffeerde. Hij is nu zelfs druk doende om het democratisch proces in Europa te ondermijnen, door extreemrechtse partijen openlijk te steunen.
‘Hij dreigt nog steeds Groenland te annexeren’
Ook op economisch gebied opende hij de aanval op het buitenland door het instellen van torenhoge importheffingen. Daarmee veegde hij de vloer aan met de liberale wereldhandel, waarvoor Amerika zelf de basis heeft gelegd en de vruchten van heeft geplukt. De heffingen leidden in april tot een instorting van de wereldwijde beurzen.
Op het internationale toneel klopt hij zichzelf op de borst als ‘vredespresident’. Om ons te beperken tot Gaza: daar ligt een deal maar het is discutabel hoe goed die is voor beide partijen. Tegelijk maakt hij zich schuldig aan oorloghitserij tegen Venezuela en dreigt hij nog steeds Groenland te annexeren. Een vredesstichter kan hij dus allesbehalve genoemd worden.”
