Via een cameraatje in de wekkerradio kon Kees haar zien slapen

Ze heeft net de kinderen naar school gebracht. Als ze de sleutel in het slot van de voordeur steekt en de hal in loopt schrikt ze.

Daar staat Kees. De vrouw probeert nog te vluchten, maar haar ex-man is sneller: hij grijpt haar, duwt haar vingers naar achteren en schakelt de wifi uit zodat ze niemand kan alarmeren. Urenlang houdt Kees haar vast. Uren waarin ze wordt toegesnauwd ,,klein” te zijn. Ze ziet het schuim in zijn mondhoeken, het zweet gutst van zijn voorhoofd. Hij blijft maar schreeuwen. Dat hij de kinderen, na vijftien weken, weer wil zien. Doodsbang is ze. Tot ze een mogelijkheid ziet om weg te rennen. Op sokken snelt ze het huis uit waar ze zich veilig waande.

,,Ik hoop dat hij dwangverpleging krijgt. Op een andere plek in het land”, zegt de vrouw geëmotioneerd tegen de rechters. Haar ex-man kijkt met tranen in de ogen naar zijn voormalige geliefde. Zijn bovenarmen trillen. Het is overduidelijk dat de fysiek sterke man zichtbaar worstelt met de verklaring die zijn vrouw in de rechtszaal voorleest. ,,Ik vrees het moment dat hij op vrije voeten komt”, besluit ze snikkend.

Haar ex-man is voormalig militair die twee keer is uitgezonden naar Afghanistan. Bij hem is posttraumatische stressstoornis (PTSS) vastgesteld. Hij schudt over zijn hele lichaam als hij zegt ,,daar dingen te hebben gezien”. Het is verdrietig om te zien.

Maar er is ook die andere kant.

Want dat zij bij hem weg is, kan de 42-jarige man maar slecht verteren. Kees wil controle. Over zichzelf. Over het leven. Over haar. Dat leidt er toe dat hij bij haar inbreekt en overal camera’s ophangt. In de dvd-speler, de afzuigkap, de woonkamer en zelfs in de wekkerradio in haar slaapkamer. Onder de auto zet hij een peilbaken. Door het hele huis hangt afluisterapparatuur. Waar hij ook is: Kees kan haar ieder moment van de dag in de gaten houden.

Zonder dat ze het weet.

,,Met jouw gedrag heb je mijn veilige gevoel en plezier in het leven weggenomen”, zegt de vrouw snikkend. Van alles wat zijn vrouw en kinderen deden, hield de oud-militair een logboek bij.

Doodsbang is de vrouw voor haar ex. Die ze ook nog weer deels in bescherming neemt. Want eigenlijk wilde ze helemaal geen aangifte doen. ,,Kees heeft hulp nodig”, zegt ze snikkend. Als de rechter hem vraagt wat hij doet met het gegeven dat de liefdesrelatie tussen hem en zijn vrouw is gestopt, begint hij weer te trillen over zijn hele lichaam. Snikkend en zuchtend zegt hij dan: ,,Ik moet het accepteren.”