Hennie van der Most wilde liever een reallifesoap, maar kreeg een documentaire. ‘Pretpark Hennie’ garant voor actie en drama

Je hebt grof gezegd twee kampen: zij die Hennie van der Most zien als een creatief genie en zij die hem zien als vergane glorie. De eerste groep hangt aan de successen uit het verleden en vindt dat Van der Most een hak is gezet door regelgeving, ambtenaren, regels en bureaucratie. De tweede groep ziet een ondernemer van weleer, met achterhaalde ideeën, ingehaald door de tijd.

In ‘Pretpark Hennie’ wint de tweede groep het van de eerste. De kijker voelt dat de afloop van Van der Most zijn laatste kunstje niet goed zal zijn, maar tot het bittere einde blijft Van der Most geloven in zijn eigen sprookje.

„Zonde dat het niet meer werkt op de manier die Van der Most gewend was”, kijkt Ploeg terug op zijn documentaire. Geboren en getogen in Groningen groeide hij op met uitjes naar Speelstad Oranje. „Dat had als jongetje een legendarische status voor mij.”

Maar de man achter successen als Wunderland Kalkar, de Koperen Hoogte en Preston Palace kreeg pretpark Rotterdam niet van de grond. Na de deadline van de documentaire werd Rivoli zelfs op de veiling verkocht.

„De meetlat ligt nu bij snelheid en actie”, zegt Ploeg. „Er wordt niet meer gekeken naar de meerwaarde ten opzichte van, bijvoorbeeld, werkgelegenheid voor mensen met afstand tot de arbeidsmarkt, stageplekken. Het pretpark kun je zien als een creatief project, waar mensen zonder diploma’s en taalachterstanden kansen krijgen. Maar dat is niet meer van deze tijd.”

De documentaire geeft een mooi beeld van hoe Van der Most de wereld ziet. En tegelijkertijd hoe ‘de wereld’ hem niet meer begrijpt: de gemeenteraad van Rotterdam voorop, maar typerend zijn ook fragmenten met attractiebouwer Xander en bedrijfsleider Cees. Als Cees hem nóg maar eens op het hart drukt dat het pretpark open móet, maakt de grote baas zich druk om ronde frikandellen die hij wil serveren aan de gasten.

„Hennie van der Most is een creatief genie, maar wel eentje die zich kan verliezen in details, zoals het toefje curry op de frikandel”, leerde Ploeg. „Dat is zijn grote kracht, maar tegelijk zijn achilleshiel.”

Tegelijkertijd was Van der Most nooit degene die op de rem trapte vanwege de camera in zijn buurt. „Van der Most zag een documentaire meteen zitten. Hij had nog liever een dagelijkse serie gewild. Er waren geen restricties. Nooit heeft hij gezegd dat we iets niet mochten gebruiken. Zo heb ik het nog niet eerder meegemaakt.”

En zo ziet de kijker prachtige beelden, bijvoorbeeld van buitenlandse werknemers die letterlijk en figuurlijk niet dezelfde taal spreken als Van der Most en een gevoelige kwetsbare dialoog met dochter Rosalie. Ploeg toont wie en hoe Van der Most is, of je hem nou een creatief genie vindt of vergane glorie.

Ploeg is tevreden over het eindresultaat. „Van der Most was dat ook, maar vroeg zich wel af waarom het geen reallifesoap werd. Of tien afleveringen. Hij wilde meer. Maar hij wilde vooral dat het drama werd, spanning. Nou, dat is wel gelukt.”