De man uit Yde die Afrika doorkruiste in een Goggomobiel wordt 100. ‘De mooiste periode uit mijn leven’

Met een stevige zwaai trekt Vegter van Slooten (99) de voordeur van zijn woning open, het laatste huis aan de Noordesstraat in Yde. Een paradijs, vindt hij zelf. De gang staat tjokvol schilderijen, beelden en prullaria die hij in zijn bijna honderdjarige leven bij elkaar heeft gescharreld. „Kijk, dit maakte ik onderweg tijdens onze reis, om geld te verdienen”, zegt hij, terwijl hij de redacteur een schilderij van een poedelnaakte dame in de handen duwt. „Dat is Diny, mijn vriendin. Een filmsterretje was het.”

Van Slooten schuifelt naar de stoel waarin hij het grootste deel van de dag doorbrengt. Met kleine passen, grote stappen zijn onmogelijk in de volgestouwde woning. Plakboeken, gelamineerde foto’s, posters, lp’s, mappen en dozen vol knipsels liggen torenhoog opgestapeld tegen de wand. De salontafel ligt bezaaid met fotocamera’s, zelfgemaakte miniatuurautootjes, beeldjes en een speldje uit zijn diensttijd in Nederlands-Indië.

Aan de wand hangen ukeleles, gitaren en een wereldkaart. Van Groningen tot Kaapstad loopt een zwarte lijn: de route die Van Slooten aflegde van 1959 tot 1962. „Trek het bovenste laatje van het kastje achter je maar even open, dan heb je meteen al mijn gegevens. Waar ik geboren ben en zo.”

„Ja hoor. Nou ja, alles… Ik ben een slinger van mijn draaiorgel kwijt. Maar dat geeft niet, ik heb er nog één.” Van Slooten wijst lachend naar het briefje dat is vastgeplakt op de schoorsteenmantel: Netheid is voor de dommen, het genie beheerst de chaos. „En zo is het.”

„Zeker. Het was de mooiste periode uit mijn leven.”

„Dat laatste. In Marokko was het geld al op. Maar ik beheers vele kunsten. Ik ben instrumentmaker, kunstschilder, fotograaf, muzikant, verhalenverteller; wat ben ik niet?” Uit zijn portemonnee peutert hij een kaartje. ‘Perskaart Nieuwsblad van het Noorden’, met daaronder zijn pasfoto. Hij grijnst. „Nooit verder vertellen hoor.”

„Jazeker. We zongen, speelden, deden alles samen. Zo stonden we eens met onze auto voor Katoubia Palace in Marokko. Een portier kwam op ons af en vroeg wat we kwamen doen. We zeiden dat we wilden optreden. ‘Dan moet je hier zijn’, zei hij. Voor twintig minuten spelen kregen we een hoop geld.”

„Een vrouw is een prachtig wezen. Een voet in een hoge hak, de bouw van het lichaam, de rondingen. Ik hield van mooie vrouwen. Nog steeds eigenlijk. Maar ik schilderde ook andere dingen hoor: landschappen, de omgeving waar ik op dat moment was.”

„Dat was het ook. In drie jaar tijd reisden we door 32 landen, legden we 53.000 kilometer en 15.000 zeemijlen af. We hebben honderden keren pech gehad. Ik heb zelfs drie keer de motor eruit moeten halen om hem weer aan de praat te krijgen. Ik was instrumentmaker van beroep, onderweg werd ik automonteur.”

„Verschillende keren. We hebben eens wekenlang vastgezeten in de blubber, op een plek waar bijna geen mens kwam. Tot er eindelijk een vrachtwagen langskwam. Verschrikkelijk was dat. En een keer stormde een hele kudde olifanten op ons af. Met een hoop geloei scheurden we in er in de tweede versnelling nog nét voor langs. Echt kielekiele was het.”

Van Slooten schiet in de lach als hij zich nog een voorval herinnert. „We stonden onderaan een heuvel. Door het enorme gewicht op het dak lukte het niet om naar boven te komen. De imperiaal moest eraf. Een man uit het dorp nam het hele zaakje op zijn hoofd en sjouwde ermee de berg op. In ruil voor een paar sigaretten kregen we de boodschap geklaard.”

„Je voelt dat er iets speelt, maar wij merkten er weinig van. Dat was vooral in Congo, daar moest je niet zijn. Dus daar zijn we omheen gereden.”

Zonder aarzelen: „De Balancing Rocks Zuid-Rhodesië, nu Zimbabwe. Wiebelende stenen van duizenden kilo’s, het is een wonder dat ze blijven staan.” Van Slooten trekt een map uit de stapel naast zijn stoel. „Kijk hier maar, daar zitten de foto’s in.”

„Daarna gaven we lezingen en presentaties over de reis. We hebben alles vastgelegd in drieduizend dia’s. We kregen ontzettend veel aandacht in de pers.”

„Na drie jaar maakte ze het uit. Of misschien was ik het ook wel. Hoe het precies zat, ben ik kwijt. Ze trouwde later met een zakenman uit Leeuwarden. Soms, als ik filmpjes op YouTube terugkijk, denk ik weleens dat ze de laatste maanden van de reis minder leuk vond.”

„Nee. Ik heb het mooiste gezien. Die herinnering is grandioos. Ik denk er nog elke dag aan. Dat is genoeg.”

„Ja, mijn rijbewijs terug. Dat hebben ze me vorig jaar afgepakt. Ik kwam niet door de keuring. Ik passeerde sommige straatjes wat te hard, zeiden ze. Maar ik reed gewoon met het verkeer mee. Ik rijd nog prima auto.”

„Er zijn meer mensen die me dat vragen. Of ik een recept heb om zo oud te worden. Dan zeg ik: de vissen van de Aldi. En ik heb veel te danken aan mijn goede vriend Kees Dreves. Via de solexclub, waar ik al meer dan dertig jaar lid van ben, leerden we elkaar kennen. Hij brengt eten en doet boodschappen.”

„Nee hoor, wat mij betreft niet. Er komen een hoop ongemakken bij als je zo oud bent. Alleen al de grote boodschap op het toilet kost een gigantische berg energie. En als ik mijn steunkousen eenmaal aan heb, ben ik bekaf.”