Tuinafval vervuilt oud Markiezenhofbosje in Roden: ‘Een doorn in het oog’

Het bosje is meer dan honderd jaar oud en staat tussen de huizen van een zuidelijke woonwijk in Roden. Het is ook een plek waar regelmatig tuinafval gedumpt wordt. Dat lijkt niet zo erg, maar dat is het wel. Woekerende tuinplanten verdringen namelijk soorten die er van nature thuishoren. Bomen raken verder beschadigd en de bodem vervuild door gestort zand en afval.

Andre Brasse, een van de bezorgde buurtbewoners, ziet het allemaal met lede ogen aan. „Door de dumpingen komt er allemaal groen dat er niet thuishoort, zoals brandnetels, braamstruiken, hyacinten en sneeuwklokjes.” Allemaal planten die er niet thuishoren en alles overwoekeren, zegt hij. „Waardoor andere soorten het loodje leggen. En zo zie je een natuurpareltje langzaam maar zeker kapotgaan. Het is mij een doorn in het oog.”

Brasse merkt dat veel mensen niet doorhebben wat de gevolgen zijn. „Ze denken dat groenafval geen kwaad kan. Maar dat is dus niet zo. Het verandert de hele samenstelling van de bodem.”

Ook andere schade speelt een rol. „Kinderen spelen in het bosje, wat op zich prima is. Maar er worden ook kuilen gegraven, spijkers in bomen geslagen en stukken uit stammen gehakt. Dat kan bomen fataal worden.”

Daarnaast ziet hij dat er paden ontstaan en dat mensen dwars door het bosje lopen of fietsen. „Zelfs mountainbikes gaan erdoorheen, terwijl er gewoon een fietspad omheen ligt.”

Buurt en gemeente hebben inmiddels met elkaar gesproken, maar echte maatregelen blijven uit. Wel is er een bord geplaatst dat het verboden is om afval te dumpen. Volgens Brasse heeft dit enig resultaat gehad. Het dumpen is iets minder geworden. „Maar gisteren lag er alweer nieuw afval, gewoon achter dat bord. En dat irriteert wel.”

Tot nu toe blijft het volgens hem vooral bij gesprekken. „De gemeente wil wel, maar er gebeurt weinig.” Brasse hoopt daarom vooral dat mensen anders naar het bosje gaan kijken. „Het is meer dan zomaar wat bomen. Het bos is meer dan 100 jaar oud en van dit soort plekken zijn er niet veel meer.” Als er niets verandert, vreest hij het ergste. „Dan kwijnt het bosje weg. Dat zou echt zonde zijn.”