Eslie (31) uit Assen overwint vier keer kanker: ‘Ik dacht: dit gaat niet gebeuren’

Een mooie, jonge vrouw in de bloei van haar leven, dat is wat je ziet als Eslie de voordeur van haar woning openzwaait. Open blik, vriendelijke lach. Wat je niet ziet: de weg die eraan voorafging. Binnen vertelt ze openhartig over wat ze voor haar kiezen kreeg. Rauw, eerlijk en opvallend positief. „Het heeft me ook veel gebracht. Ik ben er sterker uitgekomen.”

Tot haar vijfde leidt ze een onbezorgd leventje. Dan gaat het mis. „ Ik was buiten aan het spelen toen ik me ineens niet lekker voelde.” De huisarts denkt aan een nierbekkenontsteking, maar als de klachten aanhouden, volgt een doorverwijzing naar het ziekenhuis. „Op de echo zagen ze iets in mijn linker nier.” Het blijkt een Wilmstumor, een zeldzame, kwaadaardige nierkanker die voornamelijk voorkomt bij jonge kinderen. „De tumor was al 11 centimeter. Mijn nier moest eruit.”

De diagnose komt in februari 2000. Na een operatie en een reeks chemokuren gaat ze in september weer naar school in Ter Apel. In haar boek bladert ze terug naar die periode.

„Kijk, hier zit ik. Op schoolreisje, met een sonde in mijn neus. Ik onderging het eigenlijk gewoon, maar het had enorme impact op ons gezin.”

Als Eslie acht jaar is, scheiden haar ouders. „Mijn vader ging naar Winschoten. Ik bleef met mijn broertje bij mijn moeder.” Later verhuist het gezin naar Gieterveen, nadat haar moeder een nieuwe partner krijgt.

Voor Eslie voelt die verhuizing als een opluchting. „Ik werd veel gepest op de basisschool. Ze hebben me een keer tegen een hek geduwd. Een verjaardagskaartje stopten ze achter in mijn vak, in de hoop dat ik het niet zou zien.” Het pesten stopt op haar nieuwe school, maar het gevoel blijft. „Ik had altijd het idee dat ik er niet bij hoorde. Ik werd nergens voor uitgenodigd en moest me overal zelf bij aansluiten. De pauzes waren het moeilijkst. Daar zag ik echt tegenop.” Thuis houdt ze haar gevoelens voor zich. „Mijn ouders hadden al genoeg ellende. Ik wilde hen daar niet extra mee belasten.”

In de derde klas van de havo krijgt ze opnieuw klachten. „Ik voelde pijn in mijn rechterflank. In mijn enige, overgebleven nier bleek een gat te zitten. Met antibiotica moest dat dichtgaan.” De klachten verdwijnen, maar blijken achteraf een voorbode. „In 2014 kwam diezelfde pijn terug.” Ze krijgt slecht nieuws. „Er zat weer een tumor. Dezelfde soort als vroeger. Bijzonder, omdat dit niet vaak voorkomt bij volwassenen.”

Er volgt een zware periode: de nier wordt verwijderd en ze moet beginnen met dialyse. „Drie keer per week, vier uur lang.”

Een jaar later gaat het opnieuw mis. Tijdens een vakantie met haar toenmalige partner ontdekt ze een bult in haar zij. „We stonden op een camping in Duinrell. Ik voelde ineens iets zitten. Het bleek ernstig: uitzaaiingen in mijn buik en longen.”

De artsen staan voor een raadsel: kinderkanker op volwassen leeftijd, uitgezaaid en in combinatie dialyse. „Een beeld dat ze nog nooit eerder hadden gezien.” Dan volgt het gesprek dat ze nooit vergeet. „‘Ik heb slecht nieuws. Ik denk dat de kans groot is dat je dit niet overleeft en overlijdt.’ Dat zei hij letterlijk.”

Al gauw gaat de knop om bij Eslie. „Ik dacht: dit gaat niet gebeuren. De vechtmodus ging aan. ‘Zoek een behandeling die mogelijk werkt’, vroeg ik de arts.” Er komt een plan: acht chemokuren, met na elke twee kuren een CT-scan. „Na de eerste keer waren er al plekjes weg of kleiner.”

Eslie kan niet alle kuren afmaken. „Mijn bloedwaardes werden zó laag, dat ze na zeven moesten stoppen.” Daarna volgen nog vijf bestralingen. „In juni 2016 was alles weg. Tegen alle verwachtingen in.”

Een medisch wonder lijkt het. „Misschien wel ja. Van alles wat ik heb meegemaakt, had ik de ergste versie. Ik heb veel geluk gehad. Alsof er engeltjes op mijn schouder zaten.” Pas later dringt de impact echt tot haar door. „Toen ik mijn boek schreef, besefte ik pas wat ik allemaal heb meegemaakt.”

In 2018 staat Eslie voor een nieuwe uitdaging: doorgaan met dialyseren, of kiezen voor een niertransplantatie met het risico dat eventuele kankercellen weer gaan groeien. „Ik koos voor de tweede optie . Op 29 augustus heb ik een nier van mijn moeder gekregen. Vanaf het moment dat ie erin zat, voelde ik me als herboren. In één dag plaste ik acht liter.”

Een jaar later zien artsen tóch een plekje, dit keer op haar long. Dat wordt verwijderd. „Gelukkig is het daarbij gebleven. Maar de controles blijven spannend. In juni krijg ik weer een CT-scan.”

Als Eslie in 2019 op haarzelf in Assen gaat wonen, begint haar reis in persoonlijke ontwikkeling, vertelt ze. „ Ik was alleen en kreeg ineens alle ruimte om na te denken. Ik ben naar een psycholoog gegaan. Ik had zoveel patronen opgebouwd. Ik stond altijd in de overlevingsmodus. Ik wilde niet zwak zijn. Ik ging keihard sporten en focuste me op voeding.” Ook op emotioneel vlak zoekt ze houvast. „Ik deed enorm mijn best om liefde te ontvangen. Er waren zoveel dingen waar ik iets mee moest. Dat los je niet op in een paar sessies.”

In 2022 loopt ze vast. „Ik kreeg een burn-out.” Ze werkt op dat moment als kwaliteitsverpleegkundige in een verzorgingstehuis in Gieten. „Ik was alleen maar moe. Zelfs halve dagen werken lukt niet meer.” De reactie van haar manager maakt diepe indruk. Ze zoekt de passage op in haar boek. „‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik ben er wel klaar mee. Ik ken je niet anders dan iemand die voor zichzelf kiest. Blijf maar lekker thuis.’ Ik stond perplex. Ik wilde iets zeggen, maar kreeg die ruimte niet.”

Na een mislukte re-integratie besluit ze te stoppen. Inmiddels werkt ze dertig uur per week als sociaal medisch verpleegkundige bij het UWV. Tegelijk groeit het besef dat ze iets wil met haar verhaal. Haar boek Mijn littekens, mijn kracht, dat vorig jaar verscheen, wint de publieksprijs in het genre biografieën. „Ik wil mensen inspireren en inzichten geven over hoe je met impactvolle situaties omgaat. Ook wil ik graag iets betekenen voor kinderen. Zoveel wordt gevormd in je jeugd. Dat weet ik als geen ander.” Ze wil bijdragen aan meer zelfvertrouwen. „Als ik iemand kan helpen steviger in zijn schoenen te staan, geeft me dat enorm veel energie.”

Na haar burn-out gaat Eslie met zichzelf aan de slag. Op internet vindt ze herstelprogramma’s en masterclasses die ze volgt om haar leven weer op de rit te krijgen. Met succes. „Ik heb het geluk dat ik het durf aan te kijken. Mensen zeggen wel eens: wat heb jij een veerkracht. Dat is ook zo, maar het moet wel in je karakter zitten. Stilzitten en afwachten brengt je niet verder. Ik heb immers nog een heel leven voor me. Ik wil niet dat die ellende me in de weg staat, dat is mijn drive geweest. Ik ging van Eslie 1.0 naar Eslie 2.0.”

Het boek Mijn littekens, mijn kracht is verkrijgbaar via Boekscout. Achterin vinden lezers tips en handvatten van Eslie om om te gaan met een lastige levensfase.