Inti (54) uit Willemsoord strijdt iedere dag voor Chileense adoptiekinderen die zoeken naar biologische ouders: ‘Dit gaat over je identiteit’ 

„Mijn ouders zijn twaalf jaar bezig geweest om een kindje te adopteren. Maar mijn vader was al op leeftijd, dus makkelijk was het niet. Ze schreven de wereld aan, want het maakte niet uit waar het kindje vandaan kwam; als het er maar kwam. Ze kwamen uit een streng christelijk gezin in de Bijbelbelt. Ofwel: ‘gaat heen en vermenigvuldig u.’ Jaren later lukte dat.”

„Zo ging ik, met de naam Mirjam Else Welink van IJken in mijn paspoort, met het KLM-vliegtuig naar Jan en Corrie uit Lunteren, Gelderland. Daar voelde ik me tijdens mijn jeugd wel altijd een vreemde eend in de bijt.”

„Toen ik 13 was, overleed mijn adoptievader en kwamen de vragen: waar kom ik eigenlijk vandaan? Wie is mijn echte familie? Het enige linkje dat ik destijds had, was een ‘Chileense oma’ Gertie Vogel naar wie ik weleens een tekening of briefje stuurde per post. Ze sprak gewoon Nederlands… maar als kind merk je dat niet. Toen ik haar schreef waar ik vandaan kwam, reageerde Vogel met: ‘Wil je dat ik in de gevangenis kom? Als je naar je afkomst vraagt, verbreek ik ieder contact’.”

„Uiteindelijk kwam ik uit bij de zussen Truus Kuijpers en Miep Bastiaanse. Constant hield mevrouw Bastiaanse mij op de hoogte en zelf ging ze ook weleens naar Chili om mee te zoeken. In januari 2001 vroeg Bastiaanse aan de telefoon: ’Zit je of sta je? We hebben je familie gevonden’. Dat wilde ik al heel lang horen.”

„Twee en een halve maand later zat ik al in het vliegveld naar Chili om mijn familie te ontmoeten. Een all-inclusive reis met vliegtickets, annuleringsverzekering, eten, drinken, slaapplek. Alles. En heel eerlijk? Het was fantastisch. Ik heb mijn familie gezien, dat was huilen, lachen. We hebben het land gezien en heerlijk gegeten. Walhalla. Ik had rust.”

„Prachtige jaren volgen, samen met nieuwe reisjes naar Chili. Maar er waren smetjes. Dingen die niet helemaal klopten. Mijn adoptiemoeder overleed in die periode. Toen ik haar huis leeghaalde kwam ik mijn adoptiepapieren tegen en allemaal brieven waarvan ik het bestaan niet wist. Wat bleek? Mijn moeder en zuster Kuijpers kenden elkaar. Dat voelde voor mij echt als verraad. Mijn moeder deed in Chili net alsof ze haar niet kende.”

„Ik heb toen een DNA-test laten doen. Mijn familie was niet mijn familie. Ik kan bijna niet uitleggen wat dat met je doet. Ik ben voorgelogen.”

„Diezelfde donderdag heb ik Chili nog gebeld. Het was schreeuwen, huilen, paniek. Vreselijk. Daarna heb ik alleen maar op bed gelegen met de dekens over mij heen. Spugen. Migraine. Ik was er ziek van.”

„Tweede paasdag stond ik voor de spiegel en dacht ik: ik kan twee dingen doen. Ik kan helemaal naar de klote gaan en zwaar depressief worden óf ik ga de strijd aan.”

„Nog altijd heb ik mijn echte familie niet gevonden. Toch blijf ik zoeken naar de waarheid. En dat doe ik nu ook met de stichting Chilean Adoptees; wij staan voor de Chilenen die zoeken naar ouders die ze nog niet hebben gevonden. Of erger: gemismatcht zijn. Dit gaat om je identiteit. Je staat voor de spiegel, maar je kunt je aan niemand spiegelen.”

„Ik vier mijn verjaardag op een dag waarvan ik weet dat ik gewoon niet jarig ben. En diep vanbinnen voelde ik van jongs af aan dat de naam Mirjam niet werkelijk van mij was. Ik kreeg dit jaar sterk het gevoel: ik wil mijzelf terugvinden; een stukje identiteit teruggeven aan het kind dat zo lang heeft gezocht. Daarom ga ik nu door het leven als Inti: een naam die in Latijns-Amerika verwijst naar de zon.”

„Voor de Chileense wet ben ik nog steeds Mirjam Welink van IJken. Welke Chileense vrouw geeft haar kind nou een Nederlandse naam? Mocht mijn familie mij willen zoeken, hoe kunnen ze dat in godsnaam doen? Eigenlijk besta ik niet.”