Wim van 87 moedigt alle hardlopers van de Cascaderun aan, nu voor het eerst zónder zijn Ans

Vanaf het ontstaan van de Cascaderun stond Wim Standaart met zijn vrouw elk jaar langs de route om de lopers aan te moedigen. Vorig jaar miste hij, toen Ans zo ziek was. Nu was Wim terug.

Hij is 87. Zelf hardlopen, dat gaat niet meer. Maar aanmoedigen heeft hij altijd gedaan, dus dat doet hij vandaag ook.

Vandaag is een bijzondere dag. „Beladen”, zegt hij. „Ik kijk er niet tegenop en ik kijk er niet naar uit.” Ergens daar tussenin.

Die emotie is meer dan begrijpelijk; vorig jaar, een paar dagen na de Cascaderun, overleed zijn Ans, nadat ze tweeënhalf jaar ziek was geweest. Haar laatste wens was om de hardlopers van de Cascaderun nog te zien. Maar zelfs dat ging niet meer, hoeveel er ook werd geprobeerd.

Nu zijn de hardlopers weer terug. Ze lopen langs de flat waar Wim sinds elf jaar woont.

De band met de Cascaderun ontstond al bij de geboorte van de wedstrijd, in 2007. Familie en vrienden werd gevraagd om de startende organisatie bij te staan, waar dat ook maar kon. Wim en Ans deden wat zij konden: het aanmoedigen van alle hardlopers. In de wedstrijd, maar ook in de testloopjes in de maanden voorafgaand aan het evenement. „Die mensen die dóen iets en daarvoor verdienen ze waardering”, vindt Wim.

Het aanmoedigen van de lopers bleef niet onopgemerkt; niet lang geleden kreeg Wim Standaart uit naam van de hardlopers de Taart van de Week van de plaatselijke bakker aangeboden. „Dat was natuurlijk niet nodig”, wuift hij weg. „Ik doe niets bijzonders. Er zijn veel meer mensen die veel meer doen. Het voelde wat ongemakkelijk.”

En bovendien: hij is allergisch voor slagroom, dus de enorme taart was niet aan Wim besteed. „Gelukkig hadden ze er ook een stukje appeltaart bij gedaan”, lacht Standaart.

Net voor de eerste hardlopers passeren, stopt een auto van de organisatie bij Wim. Het is zoon Oscar. Er volgt een warme knuffel en een liefdevolle kus tussen vader en zoon. Dan begint het wachten op de lopers, met onder hen ook zijn kleinzoons Gijs en Wout en diens vriendin Anne-Ling.

Dan komen de hardlopers langs. ‘Gefeliciteerd met de Taart van de Week’, roept een van hen. Wim lacht. Wim klapt en Wim zwaait naar iedereen die langskomt. „Vooral bij de allerlaatste lopers, bij wie het de vraag is of ze het wel of niet gaan halen. Zij kunnen dat extra steuntje het best gebruiken.”