Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
De oude doch gemeentenlijk grafdelvert Hendrik Jeuring was gaans een groeve te delven in het zweet diens aanziens daar het midden in de zomer was onder de bradende zon op het kerkhof in het dorp.
Hij was al een mooie eindje op glee toen als hij naast de versche groeve een stem hoorde. „Of binj an ’t spitten, jong?” aldus de stem, welke toe te behoren bleek van de hooggeplaatste beambte Lukas Hoving ten gemeentenhuize alhier. „Nee, ik binne an ’t biebellezen”, aldus de delvert Jeuring, „kuj dat niet zien?”, daar hij zich helderweg stoorde aan deze onnozele vraagstellink. „Helpt mij liever even uut de koele”, vervolgde hij, de beambte Lukas Hoving diens hand toestekend, „dan doej temiensten nog wat goeds. Hè jong, hè jong, even een kleine pauze heur”, en neerzeeg op een grafsteen, hem het zweet van het voorhoofd wisschend.
‘Gien graafmesienegie’
„Donder, wat is ’t hiete”, vervolgde hij, „mit dizze temperaturen een graf spitten, dat is zowat gien doen heur. Wat dat angiet, is ’t mar goed dat de mieste mèensen in de winter uut de tied koomt. Doodgaon in de zummer, dat mus verboden worden”, aldus hij.
„Ja, en dan heb ik ok nog slecht neis veur oe, Henderk”, meende de beambte Hoving, „’t college hef oen anvraog veur ’n graafmesienegie weer òfewezen. ’t College zee: ‘Wij kunt wel hengaon en kopen Henderk een graafmesiene, mar dan mutte wij op wat aans weer bezunigen; grootkaans kreg de schoeljeugd dan niet meer alle dagen een fruithappie uut de gemientelijke middelen en kunt de olders dat zölf berappen. Nou, ie heurt ’t geklaag en gekaanker al wel weer, of niet dan, dat ’t college zegt zelf ook: dan hebbe wij liever dat de olde Henderk Jeuring nog ’n toertie deurknooit mit de schuppe. Ja, dat klinkt hard Henderk, akkoord Van Putten, maar ja jonge: de politiek ís hard en dat weej zölf ok wel”, aldus Lukas Hoving.
Naost de verkeerde
„Nou, ik had al naargens meer op erèekend Luuks heur”, meende oude gravert Hendrik Jeuring, „ik had mien verzoek drei jaor eleden al in ediend, en ’t duurde mij al wat te lange. Afijn, eerst mar even tabak.” En een pakje zware Van Nellie sjektabak tevoorschijn trok. „Eh, Henderk”, aldus echter de beambte Hoving, „ie mag hier op ’t karkhof niet roken heur, dèenkt der umme! ’t Karkhof is ‘n ’no smoke arena’, umreden der de leste tied helderweg wat klachten binnen ekomen bint van bewoners. Partieluu kunt nou ienmaol niet tegen rook, makkelk genog.”
Doch voordat de delvert Hendrik Jeuring hier op antwoorden kon, was dhr. Hoving reeds voortgevaren „Der is nog ’n klacht tegen oe binnen ekomen Henderk”, aldus hij, „van de familie Bakker. Zoaj weet waren der twei gebroeders Bakker hierzoot, Feiko en Mans. Feiko was etrouwd mit Hennie Pagters en Mans mit heur zussie Geertie. Dubbele fermilie dus. De beide jonges bint al jaoren uut de tied en nou is lestdaags ok Hennie aoverleden. Zij mus natuurlijjk begraven worden naost heur man Feiko Bakker, mar wat deden ie, Henderk? Ie gungen an ’t spitten naost heur zwager Mans. Gelukkig kwam de fermilie der net op tied achter, aans haren ie zó Hennie naost de verkeerde in de grond edrökt”, aldus dhr. Hoving.
Under de zodden
„Ja nou, Luuks”, meende de gravert Jeuring, „kan ik ’t helpen. ’t Is ok heel verwarrend heur, aal die dubbele fermilies”, aldus hij. „Ik hope daj der van eleerd hebt, Henderk”, aldus echter dhr. Hoving op gestrenge wijze, „daj niet zo mar in ’t wilde weg mèensen under de zodden wrötten kunt. Dat zul ’n mooie bende worden, of niet dan.”
En dhr. Hoving na deze woorden de dodenakkert verliet.
