Willy en Fien Hulsebos uit Ruinen zestig jaar getrouwd: ‘Het is nooit meer overgegaan’

Ze zijn allebei geboren in de stad Groningen en belandden bijna 20 jaar geleden in Ruinen, nadat ze flink wat omzwervingen hadden gemaakt. De liefde voor het noorden des lands bleef altijd, net als de liefde tussen de twee Stadjers. „Ik was vriendin van zijn zus, ik heb veel van zijn vriendinnetjes gekend”, lacht Fien (79) nu. Ze wachtte het juiste moment af en heeft nooit spijt gehad. Ze kregen drie kinderen en genieten volop van vijf kleinkinderen. „Opa en oma zijn is een prachtige bijbaan”, vindt Fien.

Het was woensdag een feestelijke dag, want na het bezoek van locoburgemeester Rudi Hooch Antink in de ochtend werd ’s middags koers gezet naar Paviljoen Nijstad bij Hoogeveen voor een feestje met familie en vrienden. „We zijn net weer terug van acht weken vakantie”, vertelt Willy. „We trekken met onze camper door heel Europa en komen nu uit Frankrijk. We zijn natuurliefhebbers, vooral vogelaars en hebben altijd een verrekijker mee. In Scandinavië stonden we helemaal alleen aan een meer, toen er ineens een kudde rendieren aankwam. Prachtig!”

Willy is na een zeer gevarieerde carrousel van werkgevers, veelal als directeur, nu alweer ruim 20 jaar met pensioen. Het geeft ze de mogelijkheid te genieten van de mooie dingen die het leven te bieden heeft: reizen, museumbezoek, concerten, theater, fietsen en driemaal per week samen naar de sportschool. „Dat doen we in het besef dat ons, gezien de leeftijd, morgen wel iets kan gebeuren”, voegt Willy er veelbetekenend aan toe. De laatste betaalde baan die hij heeft gehad was bij het werkvoorzieningsschap Permar in Ede. Dat was volgens hem ook de mooiste baan. Daarbij is Willy jarenlang voor de VVD actief geweest in de politiek. Het begon in Etten-Leur, daarna werd ik raadslid in Ede en lid van Provinciale Staten in Gelderland. „Dat heb ik twaalf jaar mogen doen. Mijn geluk was dat ik de portefeuille kunst en cultuur in portefeuille had, ik werd nogal eens uitgenodigd door allerlei instellingen uit die sector.”

Waar Willy ook nog de nodige andere bestuurlijke taken vervulde, was Fien in Ede vrijwilliger op de dagbesteding van mensen met een verstandelijke beperking. Zij is bovendien de techneut in huis, handig voor als er ongemakken zijn als lekkages. „We kregen een keer een klapband met de camper, waardoor er onderop een gat was geslagen. dat heb ik provisorisch met een plankje en wat ductape en contactlijm gemaakt. Lag ik onder de camper, al die Duitsers keken hun ogen uit”, glimlacht Fien.

Met het vervroegde pensioen werd ook de keuze gemaakt weer noordwaarts te verhuizen. De route bracht hen na Groningen stad via Papendrecht, Gasselternijveen, Nieuw-Vennep, Etten-Leur, Hoogezand en Ede naar Ruinen. „We stonden wel vaak in Uffelte en Ruinen op de camping en we hebben hier wat rondgekeken. Totdat wij op de fiets langs deze woning kwamen met het bordje te koop in de tuin. We hebben direct de makelaar gebeld, Hedwig Oude Hendriksman was er in een kwartier. Toen we korte tijd later in Limburg het Pieterpad liepen, kregen we het verlossende telefoontje dat ons bod was geaccepteerd.” Ze hebben er nooit spijt van gehad.