Zuidlaardernacht stopt dit jaar vroeg. Maar toch zit de sfeer er lekker in: 'Atje voor de sfeer, voor de sfeer'

,,Kan je de weg vinden?”, een stel van in de 60 komt met vrolijke gezichten aanlopen. Dick en Annet van Leeuwen wonen al 45 jaar in het dorp en slaan geen Zuidlaardermarkt over. Ze zijn dan ook maar wat blij dat ze de gezelligheid weer kunnen opzoeken in het dorp. En dat dat dit jaar niet tot in de vroege uurtjes kan, maar stopt om middernacht vinden ze prima. ,,Ideaal”, aldus Dick van Leeuwen, die bezweert dat het met leeftijd weinig te maken heeft. ,,Ik hoor ook wel jongere mensen zeggen dat ze het prima vinden.”

Met hekken is het centrum van het dorp hermetisch afgesloten. Ellen uit Spijkerboor en Linda uit Eexterveen, allebei lid van gymnastiekvereniging SUIZ, bewaken de toegang ten bate van de clubkas streng doch rechtvaardig. ,,Ik sta hier nu voor het vierde jaar”, stelt Ellen. ,,Dit is de leukste plek. Hier krijg je van alles.” Even verderop stappen namelijk ‘hordes mensen’ uit de bus. ,,Soms wel veertig, vijftig tegelijk.” Ellen en Linda zien gezuip en gezoen, mannen die vloeken of zelfs handtastelijk worden. Ze redden zich - je mag er echt alleen door met een roze papier.

Bij de drukke tent op het veld schuin tegenover de Jumbo hebben Aniek uit Zuidlaren en Dagmar uit Eelde een topavond. Trots laten de meiden van 16 hun polsen zien. Daaraan hangen vier gekleurde Zuidlaardermarktbandjes, die je krijgt als je een QR-code op één van de drie daarvoor bestemde punten laat zien. ,,Ik ga voor de bingo!”, zegt Dagmar lachend. Al vier dagen zijn ze op stap. En wie denkt dat de meiden dan braaf om 1.00 uur in hun bed liggen heeft het mis. ,,Zaterdag was het half 5”, zegt Aniek. ,,We hadden een afterparty in onze keet.”

Ook bij de Gouden Leeuw aan de oostkant van De Brink is het loeidruk. De gemeente heeft hekken rondom de buitenbar geplaatst om de weg vrij te houden. Twee omstanders, die niet met hun naam in de krant willen, kijken er verwonderd naar. ,,Dit is vragen om problemen”, denken ze. ,,Niemand kan er nu uit. Ik denk niet dat het goedkomt als iedereen straks tegelijk weg moet.”

Het begint te miezeren, de kinderkopjes die her en der liggen worden spekglad en de mensen dronken. Het resultaat? Her en der gaan mensen onderuit. Na beschaamde blikken (wie heeft het gezien?) waggelen ze verder. Zo wordt het 00.00 uur, het moment waarop de horeca dicht moet. Agenten lopen rond en houden de boel goed in de gaten. Bij d’Olle Stee ‘hakt’ het publiek nog één keer op de happy hardcore uit de jaren negentig alsof hun leven ervan af hangt. Ze krijgen er geen genoeg van en de dj geeft toe. Nog één aller-allerlaatste liedje dan.

Een man met een bril zwaait met zijn armen boven zijn hoofd terwijl hij de René Karst-klassieker Atje voor de sfeer brult. Een jonge dorpsgenoot met een volle halveliterpul loopt hem tegemoet en klokt de inhoud van de beker in één keer leeg. Vrolijk kijken ze elkaar aan. ,,Zo doen we dat”, zegt de jongste van de twee.

Bij de rotonde hebben Ellen en Linda de hekken inmiddels opengezet. De meute waggelt naar huis, de paardenhandelaren staan in de rij om hun dieren uit te laden. Nu is het hun beurt.