Voormalig profvoetballer Gerrit Pesman is tegenwoordig een enthousiast wielrenner. Hij woont in Wierden, vlakbij Almelo. Foto: DvhN
Waar zijn ze gebleven? Een (oud-)inwoner van Drenthe die uit onze spotlights verdween, praat je even bij. Vandaag voormalig profvoetballer Gerrit Pesman (83) uit Wierden.
Meneer Pesman, hoe gaat het met u?
,,Goed, ik mag beslist niet klagen. De afgelopen jaren kampte ik met nogal wat gezondheidsproblemen. Ik heb kanker gehad aan een nier en moest een leveroperatie ondergaan. Ook brak ik tot twee keer toe mijn heup door een ongelukkige val van de fiets. Ik ben van dit alles goed hersteld, maar ik doe het sindsdien wel wat rustiger aan. Niet meer drie keer per week een fietstocht van 80 kilometer, maar één rit per week van pakweg 50 kilometer.’’
U woont met uw vrouw Carla in Wierden, vlakbij Almelo. Maar daar komt u niet vandaan.
,,Ik ben opgegroeid in Schoonoord in een gezin met vier kinderen. Als jong ventje voetbalde ik de hele dag in de buurt en ‘s avonds nam ik de bal zelfs mee naar bed. Op mijn dertiende werd ik lid van de plaatselijke voetbalclub KSC. Zo’n drie jaar later debuteerde ik in het eerste team. KSC speelde in de vierde klasse. Omdat ik graag op een hoger niveau wilde voetballen, vertrok ik op mijn zeventiende naar eersteklasser Achilles in Assen.’’
Hoe ging u als tiener naar de trainingen in Assen?
,,Met de bus! Dat heb ik maar een jaar gedaan, hoor. Op een avond stopte er een groen Volkswagentje voor het huis van mijn ouders. Daarin zat de penningmeester van semi-profclub Zwartemeer. Hij wilde graag dat ik daar ging spelen. Ik zei dat ik daar wel oren naar had, maar dat ik dan wel 500 gulden tekengeld wilde. Zo breed hadden we het thuis niet. Uiteindelijk kreeg ik 400 gulden toen ik het contract tekende. Trots als een pauw reed ik op de brommer naar huis en om de zoveel meter controleerde ik of het geld nog in mijn zak zat. Voor mijn ouders kocht ik een gasstel, een radio en kokosmatten voor in de kamer.’’
Bleef u lang bij Zwartemeer?
,,Drie jaar. Het was een mooie en leerzame tijd. Een deel van die periode vervulde ik ook mijn dienstplicht en kwam ik in het Noordelijk militair elftal en het Nederlands militair elftal. In dat nationale team speelde ik samen met onder meer Coen Moulijn, Piet Kruiver, Hans Kraaij senior en Bennie Muller. Hoogtepunt was onze deelname aan een internationaal toernooi in Lissabon. Met Moulijn sliep ik vaak op één kamer. Hij oefende heel vaak zijn later zo beroemd geworden schijnbewegingen, ook als we gewoon een stukje over straat liepen.’’
En in 1959 belandde u bij eerste divisieclub Heracles.
,,Klopt. De club nam mij voor 30.000 gulden over van Zwartemeer. Carla en ik vertrokken samen naar Almelo, maar omdat we nog niet getrouwd waren, konden we nog niet samenwonen. We kwamen in twee afzonderlijke kosthuizen. Nadat we in mei 1963 trouwden, kochten we een woning vlak bij het stadion. De eerste periode in Almelo werkte ik bij textielfabriek Palthe. Directeur Molenaar was ook voorzitter van Heracles.’’
Hoe ging het sportief gezien in Almelo?
,,Goed. In 1962 promoveerde de club voor het eerst in de historie naar de eredivisie. Je had destijds nog twee eerste divisies. In dat jaar waren Heracles en Fortuna Vlaardingen daarvan de kampioenen. In een onderlinge tweestrijd moesten wij uitmaken wie naar de eredivisie mocht. Het werd Heracles. We speelden in Vlaardingen met 0 - 0 gelijk en wonnen daarna in Almelo met 1 - 0. Ik was toen trouwens niet de enige Drent bij Heracles. Isie Greving, die van oorsprong uit Assen kwam, zat ook in het team.’’
Hoe lang bent u speler van het eerste team gebleven?
,,In totaal tien jaar. Het was geweldig om mee te maken, maar soms ook best wel zwaar. Het was semi-profvoetbal. Het voetbal deed je erbij, naast je studie en later naast je gewone werk. Die laatste twee dingen heb ik altijd belangrijker gevonden. Nadat ik in Hengelo een hts-studie had afgerond, combineerde ik het voetbal met werken bij het bedrijf Rossmark Waterbehandeling.’’
Deed u nog iets in de voetballerij nadat u stopte bij Heracles?
,,Ja, ik werd speler/trainer van het eerste team van SVZW uit Wierden. Dat heb ik vijf seizoenen gedaan. Daarna was ik nog trainer van Holthe, PH (Almelo) en Enter Vooruit.’’
Wordt u nog wel eens aan uw tijd als profspeler herinnerd?
,,,,Zeker. En minimaal een keer per jaar wordt mijn naam op televisie genoemd. Als Heracles naar PSV moet. Dan wordt altijd vermeld dat Heracles één keertje won in Eindhoven, met 1 -0 in 1964. Doelpuntenmaker: Gerrit Pesman, uit een penalty. Nou, dan duurt het maar even of van alle kanten komen weer appjes binnen. Ook onze twee dochters en kleinkinderen vinden dat natuurlijk leuk.’’
Nog affiniteit met Drenthe?
,Natuurlijk! Mijn vrouw en ik komen nog geregeld in Drenthe als we een stukje met de auto gaan rijden. En ik was laatst heel blij dat FC Emmen won van Heracles. Ik heb een zwak voor FC Emmen, die club moet net als Heracles gewoon in de eredivisie blijven.’’