Bewoners van Zeegserweg in Schipborg mogen niet langer wonen in hun vakantiehuis. 'Ik ben er kapot van'

„Straks moet jij ook nog verhuizen, Milosh”, zegt Wilma Huizinga (72) tegen haar langharige hondje, dat op het kleed op een kluif ligt te kauwen. ,,Komt-ie al uit een dodingsstation in Hongarije, moet die stumper hier ook nog weer weg. Nou dat gaan we dus echt niet doen.”

Bewoners aan de Zeegserweg 1 tot 17 zijn strijdbaar. Acht jaar lang hebben ze gesprekken gevoerd met gemeente Aa en Hunze om een permanente woonbestemming op hun vakantiehuis te krijgen. Want hoewel men er formeel niet zelf mag wonen, worden de meeste woningen al lang niet meer verhuurd. Men woont er al 12, 14, soms zelfs 18 jaar.

Via het programma Vitale vakantieparken Drenthe wilde de gemeente kijken of ze de woningen konden ‘transformeren’, want als recreatiepark zou dit rijtje woningen volgens onderzoek door adviesbureau Ginder (voorheen ZKA) geen reëel perspectief hebben. In een ‘quickscan’ van de gemeente zelf uit 2021 werd daarom ook geconcludeerd dat transformatie naar woonbestemming ‘kansrijk en ook voor de hand liggend’ was.

Twee weken geleden, op 25 januari, hoorden bewoners uit Schipborg dat dat feest niet doorgaat. Hun recreatiewoning wordt geen woonhuis en dus moeten ze weg. Formeler gezegd: de gemeente gaat handhaven op illegale bewoning. Want in een recreatiewoning mag je niet vast wonen. De bewoners zijn boos, deze week stuurde hun advocaat een brief naar de gemeente en het college.

Wilma Huizinga is verdrietig. ,,Er is geen woonruimte. Waar moeten wij dan heen in deze woningcrisis? Daar heeft de gemeente geen antwoord op. Ze hebben ons acht jaar het gevoel gegeven dat het goed zou komen. Daarom zijn we nu vreselijk teleurgesteld. Ik ben er kapot van. Ik trilde op mijn benen en kon wel huilen toen ik het hoorde.”

Vroeger had het echtpaar Huizinga twee huizen, maar nu niet meer. ,,Omdat we het idee kregen dat het wel goed kwam qua woonbestemming, zijn we hier gaan wonen. Als ze toen direct gehandhaafd hadden, hadden we geweten dat het niet kon. Maar nu wonen we hier al twaalf jaar.”

De reden dat de negen woningen geen vaste woonbestemming krijgen, is dat de eerste twee huizen volgens modelberekeningen te veel geluidsoverlast hebben door het voorbijrazende verkeer op de N34. Dat mag wel voor een vakantiehuisje – daar slaap je immers niet zo lang – maar niet voor permanente woningen.

Wilma en haar man Arend (76) wonen in één van twee huizen. In hun woonkamer is het volledig stil. ,,Ze zijn hier helemaal niet echt komen meten”, zegt Arend. Ook wijst het echtpaar naar een recent gebouwde bedrijfswoning aan de andere kant van het paardenveldje. Die staat nog dichter bij de N34. ,,Een bedrijfswoning is ook een geluidsgevoelig object, dus waarom is daar dan wel een vergunning voor afgegeven?”

Buurman Karel Buijink (81) – bewoner van het andere geluidsgevoelige huis – is aangeschoven. Hij heeft ,,voor geen ene meter last” van het verkeer.

De beslissing kwam als een donderslag bij heldere hemel, zegt Buijink. ,,Tot vorige week was ik er heilig van overtuigd dat dit gewoon een woonbestemming zou worden.”

Een derde bewoner – ze wil niet met haar naam in de krant – komt ook aanschuiven. Bewoners uit dit rijtje kennen elkaar goed en trekken samen op. Ook nu het probleem ligt bij slechts twee van de negen huizen. ,,We hebben veel gesprekken gehad, maar niet overal is verslag van gemaakt. De gesprekken gingen altijd in een soort oude-jongens-krentenbroodsfeertje van: ‘maak je geen zorgen, komt wel goed’.” Ze knipoogt illustratief.

Om de te hoge geluidsnormen te omzeilen, stelden de bewoners oplossingen voor. Geluidsschermen, wachten op de nieuwe omgevingswet of een kettingbeding waarmee toekomstige bewoners aangeven akkoord te zijn met het geluidsniveau. ,,Maar de deur zit potdicht.”

Maar als slechts twee woningen niet aan de eisen voldoen, waarom krijgen de andere zeven huizen dan geen vaste woonvergunning?

Volgens wethouder Bas Luinge (VVD) is de gemeente alleen bereid om een permanente woonvergunning te verlenen als álle woningen overgaan. ,,Wij hanteren het principe: één park, één plan.” Dat in navolging van de Strategienota Toekomst Vakantieparken. Volgens Luinge is wonen en recreëren door elkaar heen onwenselijk omdat vakantie- en reguliere woningen anders gebruikt worden. ,,Dat kan gaan botsen.”

Maar dat is volgens de bewoners een kromme redenering, omdat er achteraan het rijtje aan de Zeegserweg nog twee woningen staan die jaren geleden wél overgingen van vakantiewoning naar vaste woonplek.

De huizen aan de Zeegserweg zijn van oudsher vakantiewoningen, maar volgens de bewoners is er geen sprake van een vakantiepark. Dat de negen woningen als ‘park’ worden gerekend, is volgens hen een papieren foefje waarmee gemeente Aa en Hunze de transformatie had willen aanvliegen met het programma Vitale Vakantieparken. Nu twee van de huisjes niet aan de eisen voldoen, ontploft die clusterbom in het gezicht van de bewoners.

Op de achtergrond hebben bewoners het gevoel dat ze geen permanente woonbestemming hebben gekregen vanwege uitbreidingsplannen van Camping De Vledders. Met een woonvergunning zouden de bewoners meer rechten krijgen en zouden eventuele toekomstplannen van de camping ingewikkelder worden. Over dergelijke uitbreidingsplannen zouden de bewoners meerdere signalen hebben opgevangen.

Campingeigenaar Thomas van Noort wil zulke plannen desgevraagd ontkennen noch bevestigen.

Tegen campinguitbreiding verzetten bewoners zich met hand en tand. Zoals hun advocaat schrijft: ‘Het verder uitbreiden van de nu al forse recreatieve functie zal leiden tot – onder andere – toename van verkeersbewegingen en (geluids)overlast, mogelijke schade aan de natuur en inbreuk op de landschappelijke kwaliteit van beekdallandschap Nationaal Park Stroomdal Drentsche Aa.’

Volgens wethouder Luinge zullen bewoners toch echt een andere permanente woonruimte moeten zoeken, vanwege de Wet op geluidshinder en het uitblijven van goede ruimtelijk inpassing. ,,We willen het wel op een sociale manier doen. We willen de bewoners de tijd geven om iets anders te zoeken. We weten dat de teleurstelling groot is, dat geldt ook voor ons.”