Weg bij Mooi Wark en door met zijn eigen band. Dennis Hendriks over zijn vertrek als drummer en zijn nieuwe rol als frontman. ‘Zo fijn dat ik nu mijn eigen ding kan doen’

,,In 2009 is er ook al eens wat voorgevallen. Dat ging destijds over geld. In een tijdsbestek van een half jaar waren we met Mooi Wark sky high gegaan, met tachtig tot honderd optredens per jaar. Eerder kwamen we bij wijze van spreken voor een krat bier en een droge worst. Maar toen er eenmaal een boekingskantoor tussenkwam, werd er goed verdiend.”

„Op een gegeven moment kwamen tijdens een vergadering bij de boekhouder alle bedragen op tafel. Daar werd me duidelijk dat ik de helft minder kreeg dan de andere jongens. Nou, daar zei ik wat van. Dat liep zo hoog op dat ik, in opdracht van het management, vervangen werd door John Roffel. Die wilde het wel voor dat lage bedrag doen.”

,,In september 2017 belde John mij op, met de vraag of-ie kon langskomen. Hij was ziek, had longkanker. Hij wilde graag dat ik hem zou opvolgen. Dus drumde ik in september 2017 weer bij Mooi Wark. Dat kon ook, want met de jongens had ik altijd goed contact gehouden. Natuurlijk zijn er eerst wel de nodige gesprekken gevoerd met de toenmalige boekhouder, zodat ook ik fatsoenlijk kon leven van Mooi Wark, al verdienden de anderen nog steeds meer dan ik. Maar goed, ik was op zich oké met de situatie.’’

Tot 22 juli jongstleden?

,,We hadden het weekend ervoor gespeeld. In de bus terug was wat onenigheid ontstaan. Ik had me uitgesproken over het reilen en zeilen binnen de band en het gedrag van een paar mensen. Dat was blijkbaar tegen het zere been. Op zondag kreeg ik een appje dat de jongens niet het vertrouwen hadden dat het vóór het weekend erop goed zou komen, dus dat ze met een andere drummer op pad zouden gaan. Net het weekend van de Zwarte Cross. Extra zuur, want als je als drummer van een boerenrockband érgens wilt spelen, is het daar.’’

,,Naderhand kreeg ik van alle kanten de vraag waarom ik daar niet was. Om die onduidelijkheid op te helderen, heb ik een bericht online gezet. De band gooide het er namelijk op dat dat mijn solo ambities Mooi Wark in de weg zouden staan. Onzin. Een keer of tien á vijftien op jaarbasis spelen naast Mooi Wark had mekaar nooit in de weg gezeten.”

„Hoe dan ook; vervolgens kreeg ik die dinsdag erop een telefoontje. Van de gitarist. Die was twee maanden daarvoor van het podium gevallen, zat thuis en had het hele voorval zelf nota bene niet meegemaakt. Hij mocht mij vertellen dat de rest van de band niet meer met mij verder wilde.”

Je klinkt toch wat zuur?

,,Nou... er is mij totaal geen enkele mogelijkheid geboden er nog over te praten. Om met elkaar om tafel te gaan, het erover te hebben en op basis daarvan te kijken of we nog met elkaar verder zouden willen of niet. De deur was direct dicht. Dat steekt me. Wat mij betreft is het boek nu definitief gesloten. Ik heb een mooie tijd gehad bij Mooi Wark en veel successen gekend. Maar ze hoeven mij nooit meer te bellen.’’

,,Zo lijkt het wel hè. Toch ben ik al tijdens de coronapandemie begonnen met het schrijven van eigen muziek. As corona veurbij is, heette mijn eerste eigen nummer. Niet lang daarna heb ik samen met twee vrienden, Roy Keuter en Rowdy Prins, een nummer gemaakt voor het Drèents Liedtiesfestival in 2021. Dat werd Waj zien is waj kriegen. Daar werd ik tweede mee.”

„Dat nummer heeft best veel gedaan. Het werd zelfs op de landelijke radio gedraaid. De contacten om een band samen te stellen, waren er dus wel, maar het kwam er niet van om daadwerkelijk te gaan repeteren.”

,,Joran Dijkstra, een bevriende drummer die zelf zonder band zat, vroeg mij in januari of ik van plan was om nog eens wat met mijn eigen muziek te doen en of ik daar nog mensen voor zocht. Zo is het begonnen. Hij kende wat mensen, ik kende wat mensen en die hebben we bij elkaar gevoegd.”

„We hebben een groepsappje aangemaakt, gedeeld wat ik op dat moment had aan muziek en een repetitieafspraak gemaakt. Eerst met als doel om mee te kunnen doen met het Songfestival Drenthe, de opvolger van het Drèents Liedtiesfestival, in juni. In maart hebben we elkaar inderdaad voor het eerst gezien, bij Joran, in de drumschool in Meppel.’’

,,Haha. Ja. Maar ik had geen idee wat ik kon verwachten. Het plan was om maar bij elkaar te gaan zitten en te kijken wat er zou gebeuren. Om simpelweg die liedjes te spelen die ik had en waarmee we aan de gang konden. Iedereen had zijn partijtje ingestudeerd. Maar hoe zou het klinken als we het samenvoegeden?”

,,Fantastisch! Vrijwel vanaf de eerste noot dacht ik: zó hoort het te klinken. En ik was niet de enige. Tijdens de finale van het Songfestival Drenthe werden we tweede, maar de vakjury zette ons op 1. Die erkenning zag ik als een groot compliment.”

„Dat vroeg mijn vriendin ook. Weet je, ik heb drie drumstellen op zolder staan en ik heb ze sinds 22 juli niet meer aangeraakt. Dat zegt genoeg. Ik mis het totaal niet. Laat ik duidelijk zijn: Joran is ook een hele goede drummer. Maar het is zo fijn dat ik nu helemaal mijn eigen ei kwijt kan, mijn eigen ding kan doen, kan maken wat ik zélf wil. Ik ben niet meer ‘in dienst van’.”

„Ook onderling klikt het goed in de band en is het supergezellig. Ik ben de frontman, maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de anderen luister. Ik vind het belangrijk dat we sámen muziek maken. Mijn naam hangt dan wel aan de band, maar iedereen heeft evenveel inbreng. Als een van de jongens voorstelt om het zo of zo te doen omdat het dan misschien nóg beter klinkt, gaan we dat proberen.”

„Ja! We hebben daar 75 minuten gespeeld; mijn eigen nummers, aangevuld met countrymuziek. Het zat er goed vol! Waar al die mensen vandaan kwamen? Ik heb geen flauw idee. Wij hadden als Dennis Hendriks Band op dat moment nog helemaal geen management, maar het gebeurde gewoon.”

„Ik had natuurlijk wel een naam, maar als de drummer van Mooi Wark. Er waren zoveel mensen die naderhand naar me toe kwamen om te zeggen hoe verrast ze waren door onze sound en hoe mooi ze het hadden gevonden. Heel gaaf.’’

„Ik denk het. Ik kom nu eenmaal uit de hoek van de simpele ‘drie akkoorden bier&tieten-teksten’, om het maar even plat uit te drukken. Mijn eigen nummers hebben meer inhoud. De teksten gaan dieper, zijn veel meer uit het leven gegrepen. Ik kan ook boerenrock spelen hoor. Daar sta ik net zo goed achter. Mijn liedje Drankorgel bijvoorbeeld gaat nergens over. Maar zulk werk zullen wij met deze band een stuk minder maken.”

,,De liefde voor countrymuziek heb ik altijd gehad. In het verleden heb ik half Europa rond getoerd met een countryband. Die liefde hoor je duidelijk terug in de muziek van de Dennis Hendriks Band. Door het gebruik van de banjo bijvoorbeeld in Waj zien is waj kriegen. Of de steel guitar in Koffie veur ons twee. En dat dan gecombineerd met de Drentse taal.”

Een bewuste keuze? Het Drents?

„Daarin schrijf ik het makkelijkst. Als ik schrijf, komen de teksten automatisch in het Drents op papier. Heel plat Drents zou ik het trouwens niet noemen. Naar mijn idee zou het prima gedraaid kunnen worden op de landelijke radio. Dat gebeurt helaas maar zelden.”

„Niet te verstaan”, wordt er vaak al snel gezegd. Wat dat betreft is het commercieel gezien totaal niet interessant om in het Drents te zingen. Gelukkig worden we wel omarmd door de kleinere radiostations, zoals RTV Drenthe, RTV Oost en Radio Continu. Daar wordt onze muziek volop gedraaid. Dat doet uiteindelijk meer dan één keer gedraaid worden op een landelijke zender.”

Wat hoop je te bereiken met de Dennis Hendriks Band?

„Naar Nashville! Al zal ik daar waarschijnlijk niet in het Drents mogen zingen. Maar goed, dat is wel de droom. Het zou heel tof zijn om dat een keer te kunnen doen met de band. Los daarvan wil ik de komende tijd vooral zoveel en zo vaak mogelijk spelen. Meters maken en ons gezicht laten zien, in theaters en op festivals. Vooral live onze muziek laten horen aan de mensen en op die manier naam maken en een eigen fan base opbouwen. Het is me niet te doen om geld en roem.”

„Op dit moment nog niet. Het zal even duren, voordat deze trein goed en wel in beweging is. Maar ik geloof er vast in dat wanneer die eenmaal rolt, het vanzelf goedkomt. Van spelen komt spelen, daar vertrouw ik op. Maar voorlopig zullen we actief moeten blijven, zowel in het maken van muziek als in het promoten ervan, om op die manier naamsbekendheid te verkrijgen. Het doel nu is een album. Het liefst met tien á twaals verse liedjes, dus nummers die nog niet eerder zijn uitgebracht als single. Ik denk dat wij als band creatief genoeg zijn om een album met nieuwe nummers neer te leggen.”

“Precies! Ik zou niet weten wat ik anders moest doen. Ik bén muziek. Ik zit al sinds mijn 16de in de muziek. Ik weet niet anders. Ik heb ooit een koksdiploma gehaald, maar heb er nooit wat mee gedaan. Ja, hier thuis kook ik. Ik moet wel, want mijn vriendin is dan aan het werk, haha.”

De interesse voor muziek zat er bij Dennis al vroeg in. Als mannetje van slechts 6 jaar oud werd hij door zijn vader meegenomen naar een concert van Normaal, in huize Hendriks létterlijk de normaalste zaak van de wereld. Dennis: ,,We gingen elk jaar wel een keer naar Normaal. Wat mijn moeder daarvan vond? Prima. Ook mijn zusje van twee jaar jonger is wel eens meegeweest. En in 2000 zijn we met z’n vieren naar het 25-jarig jubileumconcert geweest.’’

„Thuis zat ik altijd overal met mijn vingers op te tikken. Overal haalde ik wel iets van geluid uit. Zodoende namen mijn ouders me op mijn 8ste mee naar een muziekwinkel in Leek, waar ik mijn eerste drumstel kreeg. Samen met mijn opa bouwde mijn vader een drumcabine en er werden afspraken gemaakt met de buren. Zodra ik uit school kwam, kroop ik achter mijn drumstel. Dat had ik precies zo neergezet als de drummer van Normaal het had staan op het podium. Een paar keer heb ik zelfs drumles van hem gehad. Supercool natuurlijk op die leeftijd.’’

,,Ondanks dat ik lang drumlessen heb gevolgd, zou ik mezelf vooral een ‘gevoelsmuzikant’ noemen; ik leerde spelen op gehoor en door het te doen. Ik kan wel noten lezen, maar het lukt me niet om wat ik zie staan op zo’n blad tegelijkertijd over te brengen op mijn handen. Lezen en spelen op hetzelfde moment heb ik nooit gekund.’’

,,Zo heb ik vooral mezelf gitaar leren spelen, door anderen na te doen en YouTube-filmpjes te bekijken. Dan zat ik weet ik het hoe lang één akkoord te spelen in de huiskamer. Bloedirritant voor mijn ouders en zusje, haha. Op mijn 16de kwam ik bij Mooi Wark terecht, als veruit het jongste lid van de band. Daar werd me al snel gevraagd om de tweede stem voor mijn rekening te nemen. Ook zingen is voor mij dus niet nieuw. Maar zangles? Nee, nooit gehad.”