Prins Claus Conservatorium viert 60-jarig bestaan. ‘De verzuiling is eruit’

Uit de koptelefoon komen zachte saxofoonklanken, begeleid door piano. „De treurnis klinkt niet luid”, staat in de toelichting van componist Jan Koželj. „Ze ligt verstopt in de stilte tussen de instrumenten.” Hij maakte, net als enkele andere masterstudenten van de jazzafdeling van het PCC, een muzikaal portret van mensen die tijdens de oorlog geïnterneerd waren in Kamp Westerbork.

Koželj koos voor het verhaal van Willem Kel uit Meppel en zijn Joodse geliefde Carla de Leeuw. Nadat zij zich in 1942 in Westerbork gemeld had, fietste Kel naar het kamp om zich als niet-Jood bij zijn grote liefde te voegen. Beiden werden naar Auschwitz afgevoerd en overleefden het niet. Op de eerste verdieping van het PCC is een mini-expositie ingericht met acht van dit soort portretten.

Het is een samenwerking van het conservatorium met Kamp Westerbork: een onderzoek naar nieuwe, eigentijdse vormen van herdenken en herinneren. „Een fantastisch onderwerp om met muziek mee bezig te zijn”, zegt Ingeborg Walinga, directeur van het PCC. En het is één van de vele voorbeelden van hoe het muziekonderwijs de afgelopen 60 jaar is veranderd.

Lange tijd was het conservatorium vooral gericht op excellente klassieke musici. Later kwamen de jazz en lichte muziek erbij. Tegenwoordig zijn opleidingen als Docent Muziek en Compositie & Muziekproductie minstens zo belangrijk. „De studenten zijn net als vroeger mensen met een passie voor muziek, dat is niet veranderd. Maar de wereld waarin zij straks aan het werk gaan is dat wel. Wij veranderen mee.”

Het PCC is een onderdeel van de Hanze en levert praktijkgericht onderwijs. Walinga: „Waar komen studenten later terecht? Welke skills zijn nodig? Daar richt je je op als hbo-opleiding.” Als docent muziek of als producer vind je tegenwoordig makkelijker een baan dan als uitvoerend musicus bij een orkest. „We kijken ook naar wat studenten willen: waarvoor komen ze?”

Tijdens PCC Presents en de andere jubileumactiviteiten laat het conservatorium het brede beeld van de opleiding zien. „Vroeger was ons jaarlijkse Prins Claus Concert vaak klassiek georiënteerd. Nu is het een weerspiegeling van de hele school. Alle onderdelen, alle kleuren, zijn even belangrijk.” Er is tegenwoordig ook veel meer samenwerking tussen de verschillende richtingen.

Vroeger waren er aparte afdelingshoofden voor jazz en klassiek, tegenwoordig is de leiding van alle markten thuis en wordt er onderling nauw samengewerkt. „Ze bedenken de dingen samen, terwijl ze verschillende muzikale achtergronden hebben. En allemaal hebben ze praktijkervaring. Ook organisatorisch halen we de verzuiling eruit.”

Zelfs de vooropleidingen op het conservatorium, voor jong talent uit de regio, zijn samengevoegd, vertelt Walinga. „Er is nu 1 groep voor violisten, gitaristen, drummers en noem maar op – alles zit bij elkaar. Ze leren op niveau met elkaar samenspelen. Dat vinden die scholieren hartstikke leuk en het is ook belangrijk. We krijgen heel veel aanmeldingen.”

Het is één van de manieren waarop het PCC een spilfunctie in de regio vervult. Daarnaast wordt actief naar samenwerking met regionale partners gezocht, zoals met Herinneringscentrum Kamp Westerbork.