Deep Purple-drummer Ian Paice speelt met tributeband in Leeuwarden. ‘Vooral om in vorm te blijven’

Wauw, toch zomaar een hardrocklegende aan de telefoon. Een beleefde, welbespraakte hardrocklegende ook nog. Ik tik driftig mee terwijl Ian Paice, de man die de kunst van het hardrockdrummen mee vormgaf als enig constant lid van Deep Purple, even routineus als enthousiast mijn vragen beantwoordt.

Bob Ezrin, beroemd producer van Grote Jongens als MC5, Alice Cooper, Kiss, Peter Gabriel en zowaar Deep Purple, vond mijn meetikkende geluiden maar irritant. Paice moet erom lachen. „Och, mijn gehoor heeft toch al betere tijden gekend. Ja, wat wil je, na decennia keihard op de drums slaan, tussen metershoge versterkertorens in.”

Desondanks verstaat deze drummer (die zelfs ooit meespeelde op een album van de minstens zo legendarische band Velvet Underground – helaas wel het te verwaarlozen Squeeze, zonder Lou Reed) mijn vragen uitstekend. We hebben het over Made In Japan, een van die dubbele live-elpees zoals rockgroepen die in die tijd wel vaker uitbrachten. Enerzijds makkelijk cashen, anderzijds: de fans smulden van die vaak uitgesponnen nummers.

We horen daar, anno 1972, een gretige band, ruim vier jaar en zeven elpees ver in hun loopbaan. Hun genre, hardrock, was nog volop in ontwikkeling. En natuurlijk had Ian Paice zijn eigen drumsolo, in het nummer The Mule: zes minuten lang eenzaam virtuositeitsvertoon op trommels, bekkens, hi-hats, bassdrum.

Had Ian Paice toen durven dromen dat hij fors meer dan een halve eeuw later nog altijd zijn weg rond de wereld zou slaan? „Ik was 24”, zegt hij, „ik dacht niet veel verder dan die drumsolo, of op zijn hoogst het volgende optreden van die Japanse tournee. We leefden bij de dag, dachten dat we het als band misschien een jaar vol zouden houden, twee jaar. Vijf jaar klonk al als uitzonderlijk, als je tien jaar overeind bleef was je een genie!”

En toch toert Ian Paice nog steeds graag de wereld rond. Vooral in Deep Purple, zijn grootste en bekendste band. Al was dat niet altijd een even gemakkelijk verhaal. De band kende verscheidene bezettingswisselingen, was zelfs een tijd niet actief (van 1976 tot en met 1984). Maar als Deep Purple optrad, als Deep Purple een plaat maakte, dan was Ian Paice van de partij. Als enige, in alle fasen van hun bestaan. En daar is hij best trots op.

„Dit jaar wordt een druk jaar”, zegt hij. „Een uitgebreide tournee (die de band op 9 november in de Amsterdamse Ziggo Dome brengt, red.) en een nieuw album. En dat wordt een knaller.” Hoe lang Deep Purple dit nog volhoudt? Je hoort hoe hij zijn schouders ophaalt. Tenslotte is zanger Ian Gillan al 80, en tobt die met zijn gezondheid – een sterk verslechterd gezichtsvermogen, dat vooral. Ian Paice: „We gaan door tot het niet meer gaat. Je weet dat het een keer ophoudt, maar wanneer?”

Ian Paice ziet zichzelf nog wel even doorgaan. Niet voor niets speelt hij graag met Purpendicular, wanneer zijn andere band niet de toerbus in gejaagd wordt. Waarom eigenlijk, op zijn oude dag?

„Om verschillende redenen”, zegt hij. „Ik doe het vooral om in vorm te blijven. Drummen is een erg fysieke bezigheid, en als je maandenlang op je krent blijft zitten en niet naar je drumstokjes taalt, dan verlies je die vorm, die vaardigheden. Dus dat vooral. Daarnaast is dit een welkome bron van inkomsten voor de andere bandleden. En we krijgen de kans om deze muziek te brengen op plekken waar Deep Purple nooit zal komen, simpelweg omdat die band veel te groot is voor zulk soort zalen.”

De promotors van Deep Purple-shows klagen wel eens over zijn nevenactiviteiten, maar Paice wuift zulke naijver graag weg. „Met Deep Purple spelen we in grote hallen voor tienduizenden, met Purpendicular in clubs voor een paar honderd mensen. Dat kun je toch geen concurrentie noemen. Hoogstens wekken wij de honger op naar het echte werk.”

En intussen speelt Paice met veel plezier die klassiekers van Deep Purple en Whitesnake (de band van David Coverdale, die Ian Gillan als zanger opvolgde in Deep Purple. De Nederlandse gitarist Ad Vandenberg speelde ook jarenlang in Whitesnake, maar niet tegelijk met Paice), met Purpendicular. Dat is vooral de band van de Ierse zanger Robby Thomas Walsh, bijgestaan door wisselende muzikanten.

„Maar het zijn altijd prima krachten. Toen Walsh mij benaderde om een keertje mee te spelen, zei ik meteen ‘ja’. En het beviel me zo goed, dat ik ‘t ben blijven doen. Het is ook prettig om te spelen met jongere muzikanten. Ze moeten natuurlijk niet te jong zijn, als er vijftig jaar tussen zit zijn ze echt gevormd door heel andere invloeden dan ik. Maar als er een generatie tussen zit, kan ik er nog heel goed mee uit de voeten. Dan delen we ongeveer hetzelfde referentiekader.”

En dus speelt Ian Paice net zo lief in kleinere zalen als Neushoorn in Leeuwarden (of, eerder, Het Bolwerk in Sneek, Iduna in Drachten en de kleine zaal van De Oosterpoort in Groningen), als, in november met Deep Purple, in de Ziggo Dome – capaciteit zo’n 17.000 mensen. „Ik vind het juist leuk om dichter op de mensen te spelen, in die clubs. En je moet altijd het beste geven wat je in je hebt. Doe je dat niet, dan prikt het publiek er zo doorheen. Zeker als ze pal voor je neus staan.”

Even terug naar Made In Japan, die roemruchte dubbele live-elpee, en dan vooral de klassieker Child In Time. Hier bijna twaalf en een halve minuut lang, dik twee minuten langer dan het origineel, uit de studio. Steevast vaste klant in de bovenste regionen van de Top 2000, al heeft ‘t net nooit Queens Bohemian Rhapsody van de toppositie kunnen verdrijven. Echt zo’n klassieker, vooral drijvend op de virtuoos gierende uithalen van Ian Gillan – en die haalt hij op zijn oude dag niet meer.

Dus nee, Child In Time staat niet op de setlist. Niet bij Purpendicular, niet bij ‘moedergroep’ Deep Purple. „Dat is echt een nummer van zijn tijd”, zegt Paice. „Dat moest het echt hebben van de kunsten van Ian, en ook op de gitaar van Richie Blackmore en het orgel van Jon Lord (die allebei al lang niet meer in Deep Purple zitten, Lord is al overleden, red.). Plus: mensen hebben de aandachtsspanne niet meer voor zo’n lang nummer. En in die tijd kunnen we wel twee, drie, vier andere nummers spelen. We hebben nummers genoeg!”