Britse popband Wet Wet Wet maakt doorstart en komt meer dan 30 jaar na ‘Love is all around’ naar Groningen

Ze zijn keurig op tijd voor de door hen voorgestelde meeting via Zoom. Er valt wat te promoten nu de band voor het eerst in dertig jaar uitgebreid op pad gaat op het vasteland met Love Is All Around Europe – The Greatest Hits Tour. Terwijl Kevin Simm vanuit het noorden van Engeland inbelt, doet Graeme Clark dat iets ten zuiden van Londen. „Prima zo, lekker efficiënt, maar tijdens onze hoogtijdagen werden we de wereld overgevlogen om interviews te doen.” De vriendelijke Clark (Glasgow, 1965) zegt het met een fraai Schots accent.  

Dat de komende tournee de naam draagt van de grootste hit is niet zo raar. Wet Wet Wet heeft er veel aan te danken en zal voor altijd onlosmakelijk verbonden zijn met Love Is All Around. De band nam het op voor de soundtrack van de film Four weddings and a funeral en stond er vijftien weken mee op de eerste plaats van de Britse hitlijst in 1994. En dat terwijl uitgerekend dat lied niet door de Schotten zelf werd geschreven. Het was de Engelsman Reg Presley die het eind jaren zestig schreef voor zijn band The Troggs, vooral bekend dankzij de uitvoering van Chip Taylors Wild thing.

Na zeer succesvolle jaren leek het in 2017 voorgoed gedaan met Wet Wet Wet na het vertrek van zanger Marti Pellow. De band was al eerder op sterven na dood geweest, maar toen kwam het nog tot een reünie. „Wat gaan we doen?”, vroeg Clark zich ditmaal af. Net als Pellow worstelde hij trouwens ook een tijd met een verslaving aan alcohol en drugs, maar dit terzijde. „Ik wilde blijven spelen en nieuwe muziek schrijven en besloot te kijken wie de job kon doen. We kwamen uit bij Kevin. Hij was de juiste persoon op het juiste moment en op de juiste plek om ons mee vooruit te nemen en onze magische reis voort te zetten.”

Kevin Simm (Chorley, 1980) had zich in de kijker gezongen door The Voice UK in 2016 te winnen. Met dank aan zijn coach Ricky Wilson van Kaiser Chiefs. Lang daarvoor verdiende Simm zijn sporen met Liberty X waarmee hij als prille twintiger drie miljoen platen verkocht. „Wij waren meer een gefabriceerde boyband, al bestond de groep uit mannen en vrouwen.”

Simm herinnert zich dat alle meisjes op zijn middelbare school geobsedeerd waren door Wet Wet Wet. „Om eerlijk te zijn, waren Oasis en Blur toen mijn favoriete bands. Maar toen Goodnight Girl uitkwam, hield ik er meteen van. Het was meer dan een goede song, het raakte me. Wet Wet Wet had altijd een grote vrouwelijke aanhang. Nog steeds trouwens. Maar ik kon niet geloven hoe goed de mannen waren als muzikanten.”

Clark weet het. „Wet Wet Wet werd gepromoot als een shiny popband. De vrouwen in het publiek zagen ons als eye candy, terwijl hun echtgenoten meer oog hadden voor onze kwaliteiten als muzikanten. Ik moet erbij zeggen dat veel mensen in die tijd waarschijnlijk dachten dat we niet zelf speelden. Maar dat deden we wel, vanaf het begin. We leerden spelen terwijl we veel lol hadden en probeerden goede songs te schrijven. Misschien kan het wat worden, dachten we. Als jonge band wisten we niet hoe we onszelf moesten promoten, we waren allang blij dat we er waren”, vertelt Clark. Hij is welbeschouwd het enige overgebleven oorspronkelijke bandlid, maar vlak gitarist Graeme Duffin niet uit, hij maakt al sinds 1983 deel uit van de groep.

„We groeiden op in de werkende klasse met het vooruitzicht dat de scheepswerven in Glasgow de komende vijftig jaar ook ons leven zouden bepalen. Maar als gevolg van het beleid van Margaret Thatcher sloten de werven en hadden veel mensen geen baan of toekomst meer. Wij hadden als tieners toen de droom om in een band te spelen. Als je jong bent, geloof je in jezelf en geloof je dat je het gaat maken.”

Clark prijst zich gelukkig. „Het is ons gelukt. Het is een sprookje dat waarheid werd. Daar gaat ons lied Wishing I was lucky ook over. Het sentiment van dat lied is: zorg dat je een baan krijgt. En dat terwijl wij nooit een normale baan hebben gehad. We were wishing we were lucky, net als zoveel andere mensen. Daarom resoneert dat lied denk ik bij zoveel mensen die ook dromen. Het is net als een lot voor de loterij kopen: je hoopt dat het gaat gebeuren.”

De debuutsingle uit 1987, afkomstig van de elpee Popped in souled out, blijkt Simms favoriete liedjes om te zingen. „Veel mensen kunnen zich erin verplaatsen. Het is een lied voor dromers, ik houd ervan.” Simm moest er trouwens wel even over nadenken toen hij werd gevraagd Pellow op te volgen. „Ik wilde wel direct ja zeggen natuurlijk, maar ik moest bij mezelf nagaan of mijn huid dik genoeg was om tegen de negatieve reacties te kunnen die ongetwijfeld via sociale media op me af zouden komen. Het kostte me niet veel tijd om uiteindelijk ja te zeggen. Ik had op dat moment een carrière met ups en downs achter de rug toen ik uit het niets de vraag kreeg. Amazing!”

„Maar het is nogal wat om een band binnen te stappen die al 25 jaar bestaat, dat is alsof je een familie binnenkomt waar je geen deel van uitmaakt. Ik moest integreren. Het is ook wel iets engs, want niet veel mensen worden gevraagd de nieuwe leadsinger te worden. Muzikanten worden nog weleens vervangen, maar als zanger weet je dat alle aandacht op jou is gericht. De eerste optredens waren dan ook zenuwslopend.”

Simm zingt ze allemaal, ook de hits als Angel eyes (home and away), Sweet little mystery en Sweet surrender, op zijn eigen manier, maar wil recht doen aan de essentie van de songs. „Het voelt net zo goed die beroemde liedjes te zingen als de nieuwe songs die we samen hebben geschreven voor bijvoorbeeld onze plaat The Journey van een paar jaar geleden. Het is een eer de hits te zingen die iedereen kent en de reacties van het publiek te zien.”

Clark is blij dat Wet Wet Wet dankzij de nieuwe energie die Simm meebrengt weer een band is die niet alleen op het verleden teert, maar ook naar de toekomst kan kijken. „In feite stonden we stil sinds 1997. Nu voelt het alsof we met deel twee bezig zijn, niemand had ooit gedacht dat dit nog eens zou gebeuren. We willen vooruit, ook meer nieuwe muziek schrijven. Ik kijk ernaar uit te zien wat het ons brengt.”