Zoë Tauran, uit Roden, overtuigt op eigen kracht het meest op sterk albumdebuut. Hoe komt dat straks in het voorprogramma van Coldplay? | recensie ★★★★☆

En daar voegt Zoë Tauran nu een prachtig debuutalbum aan toe, titelloos maar vol eigenzinnige charme. Zoë Tauran is een jonge vrouw, zelfverzekerd en vertwijfeld tegelijkertijd. Dat projecteert ze althans in deze liedjes. ‘Gun me nog een laatste dans dan’, zingt ze in Laatste dans tegen een vertrekkende minnaar. Het is afgelopen, maar ‘dans’ rijmt dus wel op ‘kans’.

Het perspectief in Nieuwe ex is heel wat optimistischer: ‘Deze laat ik niet slippen / Hang ff aan je lippen / Tot ik klaar weer met je ben, baby daarna mag je weg / M’n nieuwe ex’. Maar een nummer verder zit haar personage wegens hartzeer aan de fles, bij wijze van Therapie.

Het mooie is dat die twee nummers fraaie trekken hebben van oude soul en jaren-zestig-meidenpop. Dat past naadloos in het hedendaagse popgeluid dat Tauran hier neerzet, in de rug gesteund door duetpartners als Frenna, Bilal Wahib, Ronnie Flex dus. Dat levert mooie nummers op, zoals Adrenaline (die hit met Flex en de Kris Krossjes), maar geheel op eigen kracht overtuigt Tauran misschien nog meer. Neem nou Er was eens een meid, een onvervalste smartlap over het trieste lot van een meervoudig misbruikte jongedame (ook gebruikt in een campagne van instelling Fier), maar wel goed.

Het zijn vooral de refreinen waarin Tauran uitblinkt, en los daarvan zingt ze helder, zonder opsmuk en overbodige versieringen, recht op de mens af. Een debuut waar ze eer mee inlegt. Zeer benieuwd hoe het haar straks in de Arena af gaat.