Na dertig jaar neemt directeur Sjouke Nauta afscheid van stichting Friesland Pop. Hij redde zich met zijn 'boerenverstand' en door de kop leeg te rennen op de atletiekbaan

Nederlands kampioen verspringen, tweede op de 100 meter, ranglijstaanvoerder op de tienkamp. In zijn leeftijdscategorie (65+) weliswaar, maar toch, welke gepensioneerde doet dat Sjouke Nauta na? Hij is ook nog aan de slag als assistent-trainer bij AV Lionitas in Leeuwarden, dus dat zwarte gat na het pensioen, hij zou niet weten hoe dat eruitziet.

Zulke successen op de atletiekbaan, je verwacht het misschien niet bij een man die dertig jaar lang zijn sporen trok in de Friese pop. ,,Ik heb de ene wereld nodig gehad om in de andere goed te functioneren”, zegt hij. ,,Ik kan nergens zo goed mijn hoofd leeg krijgen als op de atletiekbaan. Gewoon lekker hard trainen, de hele wereld valt van je weg.”

Niet dat hij nou zo’n verschrikkelijk zware baan had, zegt hij er meteen maar bij. ,,Ik stond natuurlijk niet aan de top van de Aegon of aan de lopende band bij de Frico.” Maar ja, wel directeur van stichting Friesland Pop. Officieel sinds 2009, maar eigenlijk altijd al. ,,In het begin alleen over mezelf.”

Dat begin was in 1992, dertig jaar geleden dus. Er kwamen al snel mensen bij, dus ging hij managementcursussen doen. Die ‘stoomcursus’, plus zijn ‘boerenverstand’ brachten hem een eind. ,,Ik kon zelf meegroeien met de ontwikkeling van de organisatie.”

Intussen heeft Friesland Pop vier mensen in vaste dienst, plus een aantal zzp’ers voor losse projecten. Toen hij aantrad was het een vrijwilligersclub, een samenwerkingsverband van Friese poppodia en jeugdsozen.

Zelf kwam hij, boerenzoon uit Sint-Annaparochie, ook uit die wereld: hij maakte affiches voor stichting De Ooievaar, die destijds concerten in Leeuwarden organiseerde. Op zeker moment was er een vaste kracht nodig op het Friesland Pop-kantoor, ,,en na veel wikken en wegen ben ik dat maar gaan doen.”

Hij had de vrijheid om zijn baan zelf vorm te geven, waarbij hij wel goed keek hoe popkoepels elders in het land het nou deden. In directeur Martin Scheijgrond van de Popunie vond hij een zielsverwant – ,,ook een boerenzoon”.

Zijn ‘boerenverstand’ kwam bij Friesland Pop aardig van pas. ,,In het begin was de subsidie de omzet, zeg maar. Als boerenzoon dacht ik al snel: kun je daar niet meer mee doen?” Dus nam Friesland Pop bijvoorbeeld de organisatie van de Kleine Prijs van Fryslân over van Het Bolwerk in Sneek, de bakermat van deze talentenjacht. Die subsidieerde de stichting toch al ruimhartig, ,,nu leverde het ineens inkomsten op, waar we weer andere dingen mee op konden zetten.”

Zulk soort contests, coachingstrajecten, workshops, festivalletjes, Europese uitwisselingen, informatievoorziening, een videoclipproject: het vormt de kern van de activiteiten van Friesland Pop, altijd met de belangen en behoeften van Friese popmuzikanten voorop. Het gaat daarbij nadrukkelijk om de brede basis, niet zozeer om de toptalenten.

Juist die brede oriëntatie dreigde de stichting de das om te doen, toen enkele jaren geleden een externe commissie de provincie adviseerde om Friesland Pop niet langer te subsidiëren, ironisch genoeg juist ten gunste van het eerder afgesplitste productiehuis Popfabryk (dat trouwens het kantoor met Friesland Pop deelt). ,,Het was heel onnozel van de provincie om het zo aan te pakken”, zegt Nauta.

Het kostte niet veel moeite om de provincie duidelijk te maken dat Friesland Pop ‘langs de verkeerde meetlat’ was gelegd. ,,De commissie koos voor de artistieke inhoud. Dan vis je als breedtesportclub achter het net.”

Maar zo’n ‘breedtesportclub’ heeft wel degelijk een flink belang, en dat was op die manier ook weer duidelijk. ,,Je moet wel continu bewaken dat de basis niet ondersneeuwt, in tijden van opgeklopte verhalen en artistieke pretentie. We zijn er voor de basis, en uit onderzoek blijkt dat daar nog meer vraag ligt dan Friesland Pop al bood. Een mooie uitdaging voor de nieuwe directeur.”

Popcultuur en de traditionele cultuurstructuren, die dynamiek valt niet altijd mee. ,,Je moet heel erg afstemmen en afbakenen. Zo is de popwereld gewoon niet, daar moet van alles doorheen kunnen wervelen, kruisbestuiving over en weer, op korte termijn beslissingen kunnen nemen over je koers omdat trends en ontwikkelingen een bepaalde kant opgaan. Als je dan met een vast, vierjarig budget zit, dan is het wel knutselen om dat voor elkaar te krijgen.”

Soms zijn er zulke momenten nodig, om de focus duidelijk te krijgen. Nog zo’n moment, maar dan heel anders, was het Frozenland-festival, in 1998 een van de eerste grote, meerdaagse festivals in de Groene Ster bij Leeuwarden. De provincie wilde, wegens ‘Fryslân 500’, wel een festival en dacht dat Friesland Pop, kort daarvoor begonnen met hun eigen, op regionaal talent gebouwde festival Freeze, dat wel kon doen.

,,Toen ik hoorde hoeveel geld ze daarvoor over hadden, zei ik eerst: ‘Kunnen we daarvoor niet tien jaar elk jaar een festival doen?’’’ Uiteindelijk bleken de ongeveer 600.000 toenmalige guldens nog niet genoeg voor de ambities. Er kwamen toch zo’n 6400 mensen af op een bontgekleurd internationaal programma. Maar het was een hele klus. ,,Tot die tijd dacht ik dat ik alles kon, maar daar moest ik wel even van bijkomen.”

Dat is ook al een kleine kwart eeuw geleden. ,,Dat terugkijken hoeft voor mij niet zo, ik leef heel erg in het nu.” En dat ‘nu’ gaat dus vooral over atletiek en over het leven thuis, met zijn Helga. En even niet over festivals en concerten, hoezeer hij zich ook, nog altijd, openstelt voor actuele, eigenwijze muziek.

,,Door corona ga ik nergens meer heen. Ik ben zestigplus, mijn vrouw ook. En zij is de backbone, zonder haar was dit allemaal totaal niet gelukt. We zijn vrijdenkende eigenheimers, maar we zijn toch in een traditionele rolverdeling terechtgekomen. Wel tot beider genoegen.”