Een geschilderd landschap bovenop een gasbel | Kunst kijken met Eric Bos

Cindy Lou Roxanne Monsanto (1961) is op het gebied van de schilderkunst van alle markten thuis. Ze schildert heel precieze stadslandschappen van Groningen, zoals nachtgezichten van de Bocht van Ameland en de Kijk in ’t Jatstraat, maar ook dieren, als een zebra, een reiger, een aalscholver, een zevenpotige spin. Of landschappen, waarin het licht een bijzondere rol speelt, een sterke close-up van een opspattende golf met heftig zeeschuim. Haar gevoelsmatige benadering wisselt eveneens sterk, van melancholiek naar vrolijk, de ene keer spiritueel, dan weer stemmig, fotografisch, maar soms ook heel losjes.

De verkooptentoonstelling bij Kunsthandel Peter ter Braak heeft ze in een jaar bij elkaar geschilderd, na een groot persoonlijk verlies. In dat opzicht maakt ze een nieuwe start, en is wat ze schilderde een heroriëntatie. Dat verklaart de grote diversiteit, het opnieuw zoeken naar een persoonlijke stijl of, zoals Peter ter Braak het omschrijft, een tentoonstelling ’grillig als het leven zelf.’

En er hangt ook een landschap van Groningen, Kolham geheten. Zo’n typisch bosje dat niet zelden een bijzondere geschiedenis heeft, midden in de natgeregende voren van het grijs-zwarte kleilandschap. Als een eilandje in een vruchtbare zee. Op dat eiland van boompjes staat een huisje met bijgebouwen, verborgen tussen de stammen. Maar wat vooral opvalt, is de manier waarop de klei is geschilderd. Geen grijs-zwarte massa zoals we ons klei voorstellen, maar een bijna abstract vorengebied waarin het geoefende kunstenaarsoog allerlei kleuren ziet. Roze, geel, groen, grijs, zwart en het blauw van de hemel zoals die hier en daar in de waterplassen weerspiegeld wordt. De werkelijkheid vertaald in schilderachtigheid.

Als je vervolgens weet dat dat bosje met huisje en bijgebouwen rust op een ondergrondse gasbel, krijg je er een heel ander gevoel bij. Het huisje wordt zogenaamd ‘versterkt’ omdat het dreigde weg te zakken in de leegte die door de gaswinning onder de bodem achterbleef. Het bosje ziet er ineens uit als een eiland dat elk moment kan verdwijnen en door een zee van vruchtbare klei verzwolgen zal worden.