Peter was jarenlang gokverslaafd. Nu zoekt hij eindelijk hulp. Foto: Pixabay
Het vergrijp was relatief klein, de spijt groot. Peter ging flink door het stof toen aan het licht kwam dat hij een greep uit de zogenoemde lief & leedpot had gedaan. Verontschuldigingen hielpen hem dit keer niet. Evenals (weer) een leugentje om bestwil.
Zijn baas oordeelde, na rijp beraad, dat er maar één maatregel passend was: ontslag op staande voet. Hiermee was de bodem bereikt, zijn bodem. Rock bottom, zoals de Engelsen zouden zeggen. Peter biechtte op dat hij geldproblemen had als gevolg van zijn gokverslaving, maar zijn baas was onvermurwbaar.
Misschien was dit wel een geluk bij een ongeluk. Peter besefte nu dat het zo niet door kon gaan. “Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts en die heeft mij doorgestuurd naar Verslavingszorg Noord-Nederland. Om financieel de boel weer op de rit te krijgen, heb ik ook steun gezocht.” Ook lichtte hij zijn ouders in en zijn vriendengroep.
Ik bedacht smoesjes
„De laatste tijd heb ik mijn vrienden verwaarloosd. Ik bedacht bijvoorbeeld smoesjes om niet meer mee te hoeven naar uitstapjes en sloeg ook verjaardagen over. Deels uit schaamte, want een aantal had mij al geld geleend en deels omdat ik op dat moment krap bij kas zat.”
Een half jaar geleden leek de ballon vol leugens al doorgeprikt te worden, maar kwam Peter er mee weg. Hij verzon dat hij slachtoffer was geworden van bankpasfraude. In werkelijkheid had hij het geld vergokt. Dat niet alleen zijn lopende rekening was leeggeplunderd, maar ook zijn spaarrekening riep vragen op. Ook van vragen of hij al nieuws had gehad van zijn bank over de vermeende diefstal kreeg Peter het schaamrood op de kaken.
„Een van mijn vrienden leende mij geld voor een autootje, zodat ik naar mijn werk kon gaan en andere vrienden namen me, op hun kosten, mee op vakantie. Dat ik hun vertrouwen heb beschaamd doet me veel pijn.”
Ik won meteen ruim 300 euro
Hoe het zover heeft kunnen komen, weet Peter niet. „Ik gooide vroeger wel eens wat geld in een gokkast, maar daar bleef het bij. Ik voelde me ook niet aangetrokken tot gokken.” Dat veranderde toen Peter met een stel kameraden van zijn woonplaats Winschoten naar het casino in Stad ging. „Ik won meteen ruim 300 euro en voelde me de koning te rijk.”
Het vreemde was dat als ik eens een keer een leuk bedrag won, ik niet meer echt blij kon zijn
Later ging Peter met enige regelmaat naar een ‘gokpaleis’ om de roes van het winnen te herbeleven. Dat lukt soms, maar vaker niet. Integendeel zelfs. „Het afgelopen jaar werd het steeds erger. Ik gokte nu online, sprak aanvankelijk met mezelf af tot een bepaald bedrag te gaan, maar ging daar menigmaal overheen. Het vreemde was dat als ik eens een keer een leuk bedrag won, ik niet meer echt blij kon zijn.”
Je hoopt ooit een klapper te maken
De bedragen die Peter inzette werden hoger, de verliezen zwaarder. „Je houdt hoop ooit een klapper te maken, maar raakt steeds verder in de put. Financieel, maar ook geestelijk. Ik ben van nature en sociale jongen en heb een hekel aan liegen. En juist dat kon ik op een gegeven moment als de beste.”
Nu, door de greep in de lief & leedpot bij zijn inmiddels ex-werkgever, de deksel van de beerput is opengegaan, is Peter opgelucht. Ook is er schaamte, veel schaamte. „Ik heb mijn vrienden pijn gedaan, mijn vriendin, mijn familie. Alleen maar voor die paar rottige centen. Ik hoop het ooit goed te kunnen maken, al zal dit niet eenvoudig zijn.”
Dat Peter de stap heeft gezet om hulp in te schakelen, ziet hij als de eerste stap op weg naar herstel. “Als je me twee maanden geleden had gevraagd of ik verslaafd was, had ik glashard ‘nee’ gezegd. Ik weet nu dat ik dit wel ben.”
Meer informatie
Meer informatie over Verslavingszorg Noord Nederland, zie https://www.vnn.nl/.
(Peter is niet de werkelijke naam van de persoon in dit artikel. Zijn echte naam is bij de redactie bekend).
