Niels (22) uit Gieten mag zich Iron Man noemen na heroïsche krachtsinspanning in Klagenfurt. ‘Tijdens de afsluitende marathon leefde ik tussen hoop en vrees’

Een aantal meters eerder mocht hij aan de bel trekken, speciaal opgehangen voor deelnemers die voor de allereerste keer de afstand van 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en een marathon over 42 kilometer en 195 meter binnen 17 uur hebben afgelegd.

„Het was werkelijk een uitputtingsslag”, blikt de 22-jarige personal trainer uit Gieten terug, die in Groningen een eigen bedrijf runt, Spoelman Sports. „Van de 3000 deelnemers zijn bijna 1000 deelnemers vroegtijdig uitgestapt. Ambulances reden af en aan. Het was bloedheet en bijna nergens schaduw. Om 10.00 uur ‘s morgens was het al 35 graden. Er was niet tegen te smeren.”

Niels - hij was één van de jongste deelnemers in Oostenrijk - kreeg de medaille ondanks de intensieve jarenlange voorbereiding van zwemmen, fietsen, hardlopen en krachttraining in de sportschool niet in de schoot geworpen. Integendeel. „Het is nog steeds een mirakel dat ik na 16.5 uur over de finishlijn van de Iron Man in Klagenfurt ben gelopen.”

Een week voor de start kreeg Niels last van een ingegroeide teennagel. „Ik heb verschillende pedicures gebeld, maar niemand had helaas tijd voor een behandeling. De huisarts wilde alleen maar een onstekingsremmer voorschrijven. Geen beste voorbereiding dus. En dat terwijl ik vol vertrouwen was in een goede afloop. Ik had al een spijker in de muur geslagen voor mijn medaille.”

Het zwemmen verliep voorspoedig, maar op weg naar de zogeheten transitzone - waar de fiets stond gestald - stootte hij zijn gekwetste teen waardoor een bezoek aan de medische post noodzakelijk was. „Mijn bloedende teen werd zodanig verbonden dat ik mijn voet nauwelijks in de fietsschoen kon krijgen. Balen natuurlijk, toch maar begonnen aan de twee rondjes van 90 kilometer. Halverwege het fietsonderdeel sloeg de schrik om het hart. Ik ontdekte dat ik na de medische behandeling vergeten was om de tracker weer terug om de linkerenkel te plaatsen.”

Blinde paniek. Zonder tracker geen tijdregistratie, dus diskwalificatie en geen medaille. Een jarenlange voorbereiding voor niets. „De moed zonk me in de schoenen, de motivatie daalde onder nul”, vervolgt Niels. „Na 160 kilometer ben ik vervolgens afgestapt, in afwachting van de wagen die gestrande wielrenners kwam oppikken. Een hoopje ellende, ik zat er mentaal helemaal doorheen.

Na een gesprek met een politieagent heb ik me bij elkaar geraapt, ben ik uiteindelijk toch weer op de fiets gestapt en ben ik de laatste 20 kilometer snoeihard naar de transitzone gereden. De deadline om na het zwemmen en fietsen te mogen starten aan de marathon was 10,5 uur. Ik had welgeteld twee minuten over!”

Niels werd in Klagenfurt ondersteund door familieleden en ook enkele vrienden hadden als verrassing besloten om af te reizen naar Oostenrijk om hem een hart onder de riem te steken.

„Dat heeft me wel een boost gegeven”, blikt hij terug. „Desalniettemin leefde ik tijdens de afsluitende marathon voortdurend tussen hoop en vrees. Wat als ik straks over de finish loop? Krijg ik dan een medaille of krijg ik van de wedstrijdleiding te horen dat mijn naam alsnog uit het klassement wordt geschrapt, omdat de tijd van het fietsen niet is geregistreerd?

Van echte blijdschap was ook geen sprake na de finish. Ook niet toen ik meteen de medaille kreeg omgehangen. Ik dacht alleen maar: straks moet ik de medaille weer inleveren! Gelukkig is alles uiteindelijk met een sisser afgelopen. Blijkbaar is het de organisatie gelukt om toch drie tijden bij elkaar op te tellen. Een hele opluchting!

Eind goed, al goed. Inmiddels is de jonge sporter bijgekomen van de bijzondere prestatie van 16 uur en 30 minuten sporten onder loodzware omstandigheden en heeft hij tijd om na te genieten van de heroïsche krachtsinspanning in Klagenfurt.

De medaille heeft inmiddels de mooiste plek in zijn woning gekregen en heel stiekem heeft Niels al gekeken naar de Iron Man agenda in 2026. „In oktober volgend jaar wordt een Iron Man gehouden in Portugal. Dat lijkt me wel wat. Eén ding heb ik wel geleerd. Wat er ook gebeurt: de tracker blijft vanaf het begin tot het eind om mijn linkerenkel zitten.”