Jenning de Boo wil ook een eigen tijdperk, net als schaatsfenomeen Jordan Stolz

Wel twintig keer visualiseerde Jenning de Boo vrijdagavond de rit tegen Jordan Stolz. Pas laat vatte hij de slaap. Hij wist precies wat hij moest doen. Openen in 9,5 seconden, doortrappen in het rondje, de perfecte laatste binnenbocht schaatsen en dan het rechte stuk naar de finish. En elke keer klopte het. „Ik heb ze alle twintig gewonnen.”

Alleen die ene keer dat het net niet klopte, zoals in zijn gedachten, was de 500 meter zaterdagmiddag op het olympische ijs. De opening, De Boo wist het. Die ging in 9,62. Een fractie te langzaam. „Ik had in 9,5 moeten openen”, besefte de 22-jarige Groninger. Precies die 0,12 seconde kwam hij tekort

Dat besef daalde meteen na de finish van de koningsrit in. Niemand kwam ook maar in de buurt van Stolz (37,77) en De Boo (37,88). Maar toen De Boo meteen na de streep een 2 achter zijn naam zag, schold hij in zichzelf. Hij ging met de handen op zijn hoofd onderuit en liet het even op zich indalen. Weer tweede.

Een half uur later was het besef dat het weer zilver was ingedaald. Na Michel Mulder is De Boo pas de tweede Nederlander die zowel op de 500 als 1000 meter een olympische medaille veroverde. „Ik ben hartstikke trots.” Al was er nog steeds die bijsmaak die een beetje bitter proefde. „Ik wist dat dit mijn grootste kans was op goud.”

Hij was er zo dichtbij. Na de opening ontwikkelde De Boo zoveel snelheid. Die lag zelfs hoger dan Stolz en de binnenbocht liep de Groninger perfect. Exact zoals hij visualiseerde.

Alleen wist hij bij het uitkomen ervan dat het niet genoeg zou zijn. „Mijn coach Gerard van Velde had al gezegd dat ik voor moest liggen en dat was niet zo.” Stolz voelde het ook. „Toen ik zag dat hij naast me lag, wist ik dat ik hem kon hebben.”

Stolz zette zijn grootste wapen in. Hij startte zijn jetmotoren en maakte op het laatste rechte stuk het minieme verschil. „Ik wist wat ik moest doen en dat is niet gebeurd”, zei De Boo. „Ik heb hem het vuur aan de schenen gelegd, maar uiteindelijk heb ik wel gewoon het gevoel dat ik de beste van de rest ben.”

Wat De Boo niet uit het oog mag verliezen, is de bijzondere reis die hij maakt. Nog maar drie jaar rijdt hij op de langebaan. Stolz is weliswaar een jaar jonger, maar die was op zijn 17de al voor het eerst op de Olympische Spelen. Op die leeftijd shorttrackte De Boo nog en pas twee jaar later klopte hij bij Van Velde aan. Of er misschien een plekje in diens ploeg was?

Van Velde zag wel iets in de 1 meter 95 lange sprinter. De twee gingen met elkaar aan de slag en met zijn ongeëvenaarde bochtentechniek denderde De Boo razendsnel naar de wereldtop.

Vorig seizoen veroverde hij de wereldtitel op de kortste afstand en eerder dit seizoen won De Boo ook een World Cup. Als iemand Stolz van zijn tweede goud kon afhouden, was hij het wel.

De onderlinge gevechten die de twee op het olympisch ijs uitvochten, waren van wereldklasse. De tijden die ze reden, behoren toe aan hooglandbanen en toch niet aan een tijdelijk baan 100 meter boven zeeniveau? „Heel leuk voor het publiek”, wist De Boo. „Groot vermaak. Maar het is redelijk frustrerend. Ik heb iets te vaak van hem verloren.”

Hij wil ook weleens winnen. De Boo heeft nog tijd zat en dat weet hij. Hij kan zeker nog twee Winterspelen mee. En misschien wel drie. De Canadese nummer drie Laurent Dubreuil werd immers derde. Hij wordt dit jaar 34. Maar hetzelfde geldt voor Stolz, hij is pas 21.

Of de Amerikaan moet nog goud op de 1500 meter en de massastart winnen en dan met vier keer goud besluiten om in de voetsporen van zijn illustere landgenoot Eric Heiden te treden. Die stopte met schaatsen na het olympische jaar 1980, waarin hij in Lake Placid vijf gouden medailles veroverde.

Heiden was in Milaan getuige van de titanenstrijd tussen De Boo en Stolz. „Het is indrukwekkend”, zei hij. „Ik ben ook in zijn positie geweest, dus dan waardeer ik helemaal wat hij doet.”

In zijn landgenoot ziet Heiden een reïncarnatie van zichzelf? „We zijn beiden opgegroeid in Wisconsin, schaatsten op een vijver achter ons huis. Hij ging naar de Spelen op zijn 17de, is nu 21 en doet hetzelfde wat ik deed, lang geleden. Ik ben er trots op om in dezelfde zin als Jordan Stolz genoemd te worden. Die knul is een kanjer.”

De Boo wordt ook al in één adem genoemd met Stolz, maar wel telkens als de nummer twee. Voorlopig is er nog geen hoofdrol voor De Boo in het tijdperk Stolz. „Hij is een schaatsfenomeen”, zei De Boo. „Ik doe mijn stinkende best om er ook een te worden. Ik hoop dat mijn tijdperk ook nog komt.”