Hockeycoach Julian Steen keert terug naar Europa. Foto: Jaspar Moulijn
Coach Julian Steen (34) verruilde afgelopen zomer na tien jaar Hockeyclub Groningen voor de functie van technisch directeur op een hockeyacademie in het Indiase Jamshedpur. Aan dat avontuur komt na dit seizoen een einde. Volgende halte: Hamburg.
Na tien succesvolle jaren bij Hockeyclub Groningen, waarvan zeven als hoofdcoach bij de vrouwen, trok Julian Steen na afloop van het vorige seizoen de deur van het clubhuis op De Harener Holt voorgoed achter zich dicht.
Het was tijd voor een nieuwe uitdaging en Steen had zijn oog op Duitsland laten vallen. Hij sprak er met verschillende clubs, totdat hij door oud-bondscoach Sjoerd Marijne en Raoul Ehren werd benaderd om technisch directeur te worden van de Naval Tata Hockey Acadamey in het Indiase Jamshedpur.
Voor Steen was een groot avontuur in het verre buitenland een langgekoesterde droom. En dus vloog hij op 1 juli naar het noordoosten van India, naar de academie die wordt gefinancierd door Tata Steel en is opgezet door voormalig strafcornerkanon Floris-Jan Bovelander.
Julian Steen: „De Indiërs zijn verschrikkelijk aardig." Eigen foto
Julian Steen vond wat hij zocht
Tien maanden zijn nu voorbij en Steen vond in India wat hij zocht. „Ik wilde wat anders en India is op elk vlak anders”, vertelt hij vanuit Jamshedpur. „Het is heel tof om mee te maken. Ik heb veel gereisd in mijn leven, maar was nooit langer dan twee maanden weg. Ergens in een ver buitenland wonen is wel eventjes iets anders. Het is enorm leerzaam. Ondanks dat ik op de academie leef, heb ik veel geleerd van de cultuur en de mensen.”
„De Indiërs zijn verschrikkelijk aardig”, zegt Steen. „Ze zijn heel geïnteresseerd. In het begin dacht ik: ze willen iets van me, maar dat is helemaal niet het geval. Ze zijn benieuwd waar ik vandaan kom, wat ik van India vind. Ze zijn oprecht.”
Treinreizen van meer dan veertig uur voor een hockeytoernooi zijn heel normaal in India. Eigen foto
De enige witte man in Jamshedpur
Steen is in Jamshedpur een opvallende verschijning. „Ik ben hier de enige witte man. Ik heb in Jamshedpur nog geen andere witte mensen gezien. Ik word veel nagekeken en soms vragen mensen zelfs of ik met ze op de foto wil.”
„Je went eraan”, zegt Steen. „Zoals je aan veel dingen went. De hitte, de drukte, het lawaai, het constante getoeter van auto’s, waarvan je leert dat het niet uit paniek is, maar geldt als een heads up dat iemand eraan komt.”
Lange treinreizen door India
Het leven in het verre buitenland gaf Steen andere inzichten, maar ook op hockeygebied maakte de geboren Castricummer een bijzonder jaar mee. Anders dan hij gewend was in Groningen, is er in India geen competitie, maar worden overal in het land toernooien gespeeld.
En zo kan het gebeuren dat de jonge spelers soms treinreizen maken van meer dan veertig uur, al na één wedstrijd uitgeschakeld worden en terug in de trein stappen.
„Klagen doen ze nooit”, vertelt Steen. „De beleving van de spelers is weergaloos. Er wordt op leven en dood gespeeld en dat is schitterend om te zien. Technisch en fysiek is het een hoog niveau op academie, maar tactisch en mentaal is het wat minder. Soms lijkt het alsof alle structuur is losgelaten. Een wedstrijd die in 7-5 eindigt is hier heel normaal.”
Julian Steen is de enige witte man in Jamshedpur. Eigen foto
Einde aan avontuur
Hoewel Steen het enorm naar zijn zin heeft in India, eindigt het avontuur over twee maanden. „Ik merk dat ik het coachen van een team toch mis, het beter maken van spelers en het opbouwen van relaties. Dat is in mijn functie hier als technisch directeur lastiger. Ik heb er goed over nagedacht, maar besloten na dit seizoen te vertrekken. Ik weet dat ik het coachen steeds meer zal missen. Het is beter om weg te gaan op het moment dat ik het nog erg naar m’n zin hebt, dan wanneer het tegen gaat staan.”
Hockeycoach in Hamburg
Inmiddels weet Steen ook waar zijn toekomst ligt. Deze zomer gaat hij aan de slag in Hamburg, bij Grossflotbeker, een hockeyploeg die uitkomt in de 2. Bundesliga.
„Ik wilde graag een mannenteam coachen en Duitsland is een mooi hockeyland. Grossflotbeker is een club met ambities om te promoveren. Een paar jaar geleden speelden ze nog op het hoogste niveau. Maar ze willen niet ten koste van alles omhoog. Ze hebben een duidelijk plan en spelen veel met eigen jeugd. Er ligt een solide basis. Hamburg is bovendien een prachtige stad. Ik heb voor onbepaalde tijd getekend, dat is normaal in Duitsland.”
„Ik hoop weer langere tijd bij een club te zitten, om net als bij Groningen aan iets te bouwen”, zegt Steen. „Het is fijn om ook wat dichter bij Nederland te zijn, bij mijn zus in Den Bosch, mijn ouders in Castricum en mijn vrienden in Groningen. Vergeleken met de afstanden die ik in India heb afgelegd, wonen ze allen om de hoek.”
