Verslaggever Johan Stobbe is bij de Olympische Spelen in Milaan. Eigen foto
Mistroostig Milaan. De collega naast me heeft zijn kop al klaar. Die allitereert als een tierelier en ik moet hem na de eerste twee dagen ook wel een beetje gelijk geven. Het regende onophoudelijk en de olympische vibe hing niet echt in de stad.
Tenminste niet in de wijk aan de noordkant waar het hotel dat mij is toegewezen staat. Hoe je ook zoekt, de olympische ringen zijn daar niet in het straatbeeld te vinden.
Logisch ook. Wie minder dan 250 euro per nacht betaalt voor zijn officiële Winterspelen-hotel, is weggestopt in een buitenwijk of tegen de landingsbanen van een van de vliegvelden die Milaan rijk is.
In de metro
Het betekent automatisch wel heel veel reizen. Vooral in de metro. De eerste dagen zag ik Milaan dus alleen van de onderkant. Gelukkig maar, want anders had ik ook nog een paraplu moeten kopen.
Maar ik begin de haltes van lijn 5 inmiddels aardig in mijn hoofd te krijgen. Zara, Tre Torri, Gerusalemme, Isola, Bicocca en eindhalte San Siro natuurlijk. Op de meeste stations was het zoeken met een loep naar olympische verwijzingen. Alleen Portello, daar waar het grote perscentrum is gevestigd, is omgetoverd tot olympische arena.
De naam van Suzanne Schulting staat er prominent op, de regels van het langebaanschaatsen en ook een foto van een Nederlands schaatstreintje heeft er een plekje gevonden.
De mannen van het Nederlandse ploegenachtervolgingsteam van de vorige Spelen op metrostation Portello. Eigen foto
Een en al ijver
Het contrast met het metrostation Fiera Milano, het enorme beurscomplex waar een tijdelijke schaatsbaan en ijshockeybaan zijn gebouwd, was groot. Het was saai en bedompt.
Tot donderdagochtend. Ineens werden er driftig grote posters op de muren geplakt en oogde het station plots fris en fruitig. De loopbanden gingen aan en de hekken open. Alsof de olympische winterslaap pas deze ochtend was doorbroken. Het was een en al ijver rond de schaatsarena’s.
De olympische records van het schaatsen op een muur op metrostation Portello. Eigen foto
Aperol spritz
En alsof het zo moest zijn, de regen is ook verdreven. De dag begon nog in nevelen gehuld, maar de zon won het van de mist.
En dan blijkt het in hartje Milaan goed toeven. De metro na drie uurtjes tuffen even gelaten voor wat-ie was. En het kijkje boven de grond beviel me uitstekend. Het zonnetje zorgde ervoor dat de terrassen volliepen. De glazen aperol spritz waren niet aan te slepen.
En ook zag ik ineens overal olympische uitingen. Bij de megafanshop stond zelfs een rij. Wat nou mistroostig Milaan. Als het zonnetje schijnt, is het er prachtig. In de binnenstad tenminste.
