Shorttracker Niels Kingma (22) uit Eelde-Paterswolde debuteert in Nederlandse ploeg. 'Shorttrackers zijn adrenaline-junkies’

Drentse shorttrackers zijn zeker op topniveau schaars. De 22-jarige Niels Kingma is dit seizoen nieuw bij het Nederlands team. Hij komt uit Paterswolde net onder de provinciegrens met Groningen. Hij is een Drent, maar zou net zo goed een Groninger kunnen zijn. ,,Ik kom officieel uit Drenthe en woonde op de grens, maar ben altijd in Groningen op school geweest. De staf heeft niet gezegd waarom ze me voor de kernploeg wilde hebben. Ik denk door de prestaties die ik het vorige seizoen heb laten zien. Het NK ging hartstikke goed.’’

Kingma moet na de voorbereiding in de afgelopen maanden de komende drie dagen meteen stevig aan de bak tijdens de trials in Thialf in Heerenveen. Daar moeten de shorttrackers de eerste startbewijzen voor grote wedstrijden verdienen. Het principe is simpel: de snelsten over diverse afstanden gaan. De Drent beseft dat hij als nieuwkomer in een nationale ploeg met erkende kampioenen als Sjinkie Knegt en Suzanne Schulting nog aan het begin van zijn sportieve carrière staat.

Komend vanuit het talentteam heeft hij aan het hogere niveau in de kernploeg moeten wennen. ,,Met mijn vorige coach heb ik vijf jaar gewerkt. Nu heb ik met Niels Kerstholt (de opvolger van de vertrokken Jeroen Otter, red.) een nieuwe coach. Hij vertelt me weer andere dingen. Daar denk ik dan over na van: wat wil ik hier mee? Ik ben ook wel toe aan een nieuwe prikkel en wat anders. Er is nog genoeg wat er bijvoorbeeld aan mijn techniek moet verbeteren. Daar ben ik sowieso mee bezig; om mezelf dit jaar naar een bepaald niveau te krijgen, zodat ik nog harder kan gaan schaatsen.’’

Kingma leert elke dag in de kernploeg. ,,Die gasten die er al langer inzitten zijn zo goed. Daar heb ik heel veel aan. Ze geven me niet specifieke tips, maar ik kan wel kijken hoe zij dingen doen. Dat kan ik dan zelf proberen. Maar uiteindelijk ben je ook concurrenten van elkaar. We rijden de komende dagen een toernooi over de 500, 1000 en 1500 meter om ons te kwalificeren. Mijn doel is echt de 500 meter, dat is mijn specialiteit. Daar doe ik het al jaren goed op. Ik vind het de mooiste afstand. Hoe ik mijn kansen inschat? Op een goede dag kan ik me zeker plaatsen en op een slechte niet. Ons team telt zoveel sterke rijders, die qua niveau dicht bij elkaar zitten. Maar ik heb een kans.’’

Als hij zich niet voor de grote wedstrijden plaatst is dat erg jammer, maar vergaat de wereld niet. ,,Ik zou er erg van balen’’, zegt Kingma, ,,maar het is niet einde van de wereld. Dit is mijn eerste jaar in het team. Ik wil dit seizoen vooral leren, van iedereen. Het is allemaal veel professioneler nu. Ik heb tijd nodig, maar ben wel hard op weg. Mijn voorbereiding in de zomer was goed. Ik heb er zeker vertrouwen in dat ik het kan.’’’

Zijn start is het sterke punt op de 500 meter van de derdejaars student geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. ,,Die is heel goed. Ik ben snel weg. Daardoor rij ik in het begin al vooraan. De 500 meter wordt vaak vooraan gewonnen. Ik denk dat ik ook een goede relay kan rijden. Ik herstel snel en kan meteen weer door. Op de wereldbekers lijken me de wedstrijden met het relayteam eigenlijk nog leuker dan de 500 meter. Het is een teamonderdeel dat je met elkaar doet. Zo mooi. Het is het koningsnummer van het shorttrack. Je wint en verliest met elkaar.’’

Op de middelbare school moest Kingma een keus maken tussen schaatsen en voetballen. Zijn ouders vonden het anders te druk voor hem worden. ,,Het werd schaatsen. Dat vond ik altijd leuker dan het voetbal. Eerst langebaan en daarna shorttrack. Shorttrack beviel me gewoon beter. Ik was beter in de bochten en vond het racen tegen elkaar en de wedstrijden leuker. Ook door de adrenaline en het gevaar. De meeste shorttrackers zijn adrenaline-junkies.’’

Net als de meeste schaatsers woont Kingma inmiddels in Heerenveen, waar zijn huisgenoten de boel net wat beter aan kant houden dan hij. Maar hij doet zijn best. Hij heeft zich voor het shorttracken doelen gesteld. ,,Ik moet veel constanter worden. Op goede dagen kan ik met de allerbesten mee, maar op de slechtste word ik door iedereen eraf gereden. Het is lastig. Het is een stukje focus dat ik soms mis. Het heeft met techniek te maken, die de ene keer goed is en dan weer niet. Het is er of niet. Ik word wel constanter, maar het moet nog beter worden. Ik ben enorm explosief en enorm sterk en kan hard schaatsen. Maar soms ben ik te wild en zit mezelf in de weg. Dan gaat het alle kanten op en smijt ik nutteloos met mijn krachten. Ik werk eraan om meer ontspannen te schaatsen.’’